ตอนที่ 89 ไม่เหมือนกันเพราะคุณรักเธอ

" เซียหยางคุณทำแบบนี้ เท่ากับว่าคุณดูถูกศักดิ์ศรีฉัน ดูถูกความรักที่ฉันมีให้คุณเลยนะ คุณไม่คิดว่าตัวเองใจร้ายกับฉันเกินไปหน่อยเหรอ "

หวังเซียวหยางจ้องหน้าโรสด้วยแววตานิ่งเฉยเย็นชาแบบไร้อารมณ์ความรู้สึก แล้วเอ่ยตอบเสียงเรียบอย่างเย็นชา

" ผมไม่ได้ดูถูกความรักที่คุณมีให้ผม แต่เป็นการให้เกียรติและอิสระคุณเลือกต่างหาก

ใช่ ผมให้ฐานะกับคุณไม่ได้ เพราะฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายถูกล็อกไว้ให้เพลงพิณแล้ว

เธอเป็นคนหัวแข็ง ดื้อรั้น ถ้าให้เป็นภรรยานอกสมรส เธอคงเกลียดผมไปตลอดชีวิตแน่ "

ยิ่งได้ยินคนตรงหน้าเอ่ยถึงหญิงสาวอีกคนด้วยความใส่ใจโรสก็ยิ่งเจ็บปวดใจมากขึ้นไปอีก

น้ำตาแห่งความเสียใจและความผิดหวังไหลพรั่งพรูลงมาเป็นสาย

" ปากคุณบอกว่าไม่อยากเสียฉันไป แต่ใจคุณกลับแคร์แต่ผู้หญิงคนนั้น จนไม่แคร์ความรู้สึกฉันเลย

คุณไม่คิดบ้างเหรอ ว่าฉันก็เสียใจเหมือนกันน่ะ คุณไม่แคร์ ว่าฉันจะเกลียดคุณเหมือนเธอบ้างเหรอ

ทำไม ทำไม คุณถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้ เซียวหยาง "

" เธอกับคุณไม่เหมือนกัน "

เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา สีหน้าแสดงความรำคาญออกมาชัดเจนโดยหันไปทางอื่น โรสเห็นแบบนั้นแล้วก็ถึงกับหัวเราออกมาอย่างประชดประชัน

" เหอะ มันไม่เหมือนกัน มันไม่เหมือนกันยังไง ไม่เหมือนกันเพราะคุณรักเธอ หรือเพราะเธอเป็นแฟนของโม่เหยียนกันแน่ "

" โรส! "

เขาหันมาตะคอกเสียงใส่ด้วยแววตาดุดันแล้วเอ่ยต่อเสียเย็น

" คุณชักจะน่ารำคาญเกินไปแล้ว หากคุณอยากอยู่ที่นี่ ก็เลิกเอ่ยถึงชื่อของไอ้หมอนั่นซะ แล้วผมจะไม่ใจร้ายกับคุณ "

เอ่ยจบหวังเซียวหยางก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทานอาหารแล้วออกจากบ้านไป

" เซียวหยาง ทำไมคุณถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ทำไม เซียวหยาง ฮือ... "

เธอวิ่งตามหวังเซียวหยางออกไปพร้อมกับร้องให้ฟูมฟายไม่หยุด

แต่หวังเซียวหยางกลับรีบเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยสีหน้าเย็นชาอย่างไร้ความรู้สึก ไม่แม้แต่จะชายตามองโรสเลย

โรสยืนมองรถของหวังเซียวหยางอย่างคนไร้สติจนลับสายตาไป

เดิมคิดว่ากลับมาครั้งนี้จะได้อยู่กับเขาอย่างมีความ ไม่คิดว่าเขาจะไปรักคนอื่นแล้ว

เมื่อชายที่เธอรักและเฝ้ารอวันที่จะพบเจอกันอีกกลับไม่แยแสเธออีกเลย

ทำให้เธอรู้สึกโกรธแค้นและรู้สึกไม่ยุติธรรมอย่างมากที่มั่นคงกับเขาฝ่ายเดียว

[ เขาไม่ได้รักเราแล้ว ในหัวใจของเขาไม่มีพื้นที่เหลือให้เราแล้ว ]

" ดี...ในเมื่อคุณอยากให้ฉันเลือกนัก ฉันก็จะเลือกอยู่ต่อ จะดูซิ ว่าผู้หญิงคนนั้นจะรับได้มั้ย "

เอ่ยพึมพำเสร็จ เธอก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน เดินไปนั่งลงบนโซฟาห้องรับแขก ในหัวใจเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดเข้าขั้วหัวใจ

เธอทอดตัวนอนลงบนโซฟาทั้งน้ำตาอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก แก้มเนียนใสเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

เย็นวันต่อมา พอหวังเซียวหยางกลับมาจากที่ทำงานก็เดินผ่านโรสที่ยืนรออยู่โดยไม่หันไปสนใจเธอ

โรสเจ็บปวดใจมากที่ถูกเขาเมินแต่เธอก็เดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับยื่นน้ำผลไม้เย็นๆให้ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนอย่างเอาใจ

" เซียวหยาง ฉันทำน้ำผลไม้ที่คุณชอบมาให้ คุณดื่มหน่อยสิ จะได้สดชื่น "

หวังเซียวหยางรับน้ำผลไม้จากมือเธอพร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบด้วยสีหน้านิ่งเฉยเย็นชาแล้วหันไปทางอื่นทันที

" ขอบใจ ต่อไปคุณไม่ต้องลำบากแล้ว "

โรสหลุบตาก้มหน้าลงซ่อนความเจ็บปวดใจเอาไว้แล้วเอ่ย

" เซียวหยาง ฉันตัดสินใจแล้ว ว่าจะอยู่กับคุณ โดยไม่สนใจว่าต้องอยู่ฐานะอะไร ขอแค่ได้อยู่กับคุณ ฉันก็พอใจแล้ว "

หวังเซียวหยางหันมามองเธอแล้วยิ้มเย็นขึ้นที่มุมปาก จากนั้นก็เอ่ย

" คุณแน่ใจนะที่เลือกแบบนี้ "

โรสเงยหน้าขึ้นแล้วพยักหน้าด้วยสีหน้าหนักแน่น

" ค่ะ ต่อไปฉันจะพยายามใจกว้างให้มากๆ จะไม่หึง ไม่หวง ขอแค่อย่างเดียว ช่วยให้เกียรติฉันต่อหน้าผู้คนก็พอแล้ว คุณทำให้ฉันได้มั้ย "

" งั้นก็ตามใจคุณเลย เรื่องให้เกียรติคุณไม่ต้องห่วง ผมสามารถพาคุณไปออกงานได้ ถ้าคุณต้องการ ผมจะไม่ทำให้คุณรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ และจะไม่ใจร้ายกับคุณ ถ้าคุณเชื่อฟัง "

โรสยิ้มอย่างดีใจแล้วเอ่ยเสียงหวานอย่างเชื่อฟัง

" ค่ะ โรสจะเชื่อฟังคุณ "

เอ่ยจบเธอก็โผเข้ากอดหวังเซียวหยางอย่างดีใจ

หลังจากนั้นมา โรสก็อยู่กับหวังเซียวหยางในฐานะผู้หญิงของเขา

เธอไม่ทำตัวให้หวังเซียวหยางขุ่นเคืองหรือไม่สบายใจอีก

ทุกวันจะคอยทำหน้าที่แม่บ้านแม่เรือนที่ดี ทำให้เขารู้สึกสบายใจมากที่สุด

ส่วนเพลงพิณก็ใช้ชีวิตตามปกติของเธอ เดินทางท่องเที่ยวถ่ายรูปตามสถานที่ต่างๆคนเดียว

บางวันก็มีหมอกู้เที่ยวเป็นเพื่อน บางวันก็มีเพียงกล้องถ่ายรูปคู่ใจ

เธอใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการอย่างมีความสุข จนลืมเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น เหมือนว่าทุกอย่างมันผ่านมาเป็นสิบๆปีแล้ว

หนึ่งเดือนต่อมา.........

งานเลี้ยงฉลองเปิดห้างใหม่ของประธานจินก็มาถึง ภายในงานเลี้ยงมีผู้หลักผู้ใหญ่ในแวดวงสังคมต่างๆเดินทางมาร่วมงานมากมาย

เพราะประธานจินเป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง ทั้งยังเป็นบุคคลที่ร่ำรวยระดับประเทศด้วย