ตอนที่ 90 แล้วหลบหน้าผมทำไม

[ เพลงพิณ กับไอ้หมอนั่นก็มางานนี้เหรอ ]

หวังเซียวหยางมองตามแผ่นหลังเพลงพิณกับกู้โม่เหยียนอย่างไม่ละสายตา โรสที่ยืนอยู่ข้างๆเลยเอ่ยถามขึ้น

" คุณมองหาอะไรคะ "

เธอแสร้งถามเหมือนไม่รู้อะไร ทั้งที่ในใจเธอรู้ดีว่าการที่เขามองจนไม่สนใจคนรอบตัวแบบนั้น

นอกจากเห็นเพลงพิณแล้วก็ไม่มีเรื่องอื่นที่ดึงดูดเขาได้ และเธอก็รู้ด้วยว่าเพลงพิณมางานนี้คู่กับกู้โม่เหยียน

หวังเซียวหยางยังคงมองไปยังทางที่เพลงพิณกับกู้โม่เหยียนไป โรสเลยสะกิดเขาเบาๆ

" เซียวหยางคะ "

หวังเซียวหันมามองเธอแวบหนึ่งแล้วเอ่ยกับกลุ่มนักธุรกิจที่ยืนคุยกันด้วยท่าทีรีบร้อน

" ผมขอตัวก่อนนะครับ "

แล้วเขาก็เดินออกไปตามทางที่เพลงพิณกับกู้โม่เหยียนไป ทิ้งให้โรสยืนอยู่ในวงของเหล่านักธุรกิจคนเดียว

โรสโกรธมากแต่เธอก็ยังแสร้งยิ้มหวานออกมากลบเกลื่อนความโกรธบนใบหน้าแล้วชนแก้วแชมเปญกับนักธุรกิจคนอื่นๆ

หันไปมองทางอื่นแค่แวบเดียวหวังเซียวหยางก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเพลงพิณแล้ว

" เมื่อกี้ก็เห็นเดินมาทางนี้นี่ แล้วหายไปไหนกัน "

เขาเดินตามหาเพลงพิณไปทั่วงานอย่างไม่ยอมแพ้ ชนิดที่ไม่เจอไม่ได้

เดินหาอยู่นานแต่ก็ไม่เจอเลยยืนกวาดสายตามองไปรอบๆอย่างไม่ละความพยายาม

เพลงพิณกำลังล้างมืออยู่ในห้องน้ำ เธอยืนมองหน้าตัวเองในกระจก

แล้วนึกถึงภาพความสนิทสนมของโรสกับหวังเซียวหยางก่อนหน้านี้

ทำให้เธอรู้สึกคันยิกๆที่ใจ หมั่นไส้คนจนอยากจะไปหาเรื่อง

แต่สุดท้าย เธอก็ทำได้แค่เผยอปากแล้วบ่นพึมพำกับตัวเองในกระจก

" เช่อะ ทำเป็นสวิทหวาน กระซิบกระซาบกันต่อหน้าผู้คน ชอบโชว์หรือไง หน้าไม่อาย หน้าหนา ก่อนมาพอกหน้าด้วยปูนซีเมนต์กี่ชั้นน่ะ "

เอ่ยจบเธอก็เบ้ปากแรงแล้วล้างมือต่อ

การที่เธอเห็นพวกเขาแล้วมีความรู้สึกหมั่นไส้อย่างไม่สามารถอธิบายได้

ตอนนี้เธอรู้แล้วคารมณ์ผู้ชายมันเชื่อถือไม่ได้เลยจริงๆ ปากบอกว่ารักเราอย่างงั้นรักอย่างงี้

สุดท้ายพอเจอคนเก่าก็เมินเฉยคนใหม่ ไม่เห็นคนเก่าอยู่ในสายตาอีกต่อไป

" ดีนะที่ใจเราหนักแน่นพอ ไม่งั้นตอนนี้ก็คงได้กลับมาร้องให้ฟูมฟายขี้มูกโป่งอย่างเสียศักดิ์ศรีเหมือนยี่หรานแน่ๆ

ไอ้ผู้ชายมักมาก ชอบเล่นกับความรู้สึกผู้หญิง เลว เลวที่สุด อย่าให้ได้เจออีกนะ ไม่งั้นจะเตะให้อัณฑะฝ่อเลย คอยดู "

พอบ่นเสร็จเธอก็เริ่มงงกับตัวเอง ก้มหน้าล้างมือพึมพำกับตัวเองในใจด้วยสีหน้าครุ่นคิด

[ เอ๊ะ! แล้วเราเป็นอะไร เมนส์ใกล้จะมาหรือเปล่า อารมณ์ถึงได้แปรปรวนแบบนี้ ]

แล้วเธอก็เงยหน้ามองตัวเองในกระจกอย่างไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมถึงรู้สึกขัดตาขัดใจ มีความหมั่นไส้คนอื่นเบอร์นั้น

" ทำไมจะต้องมารู้สึกอะไรเบอร์นี้ด้วย มันเรื่องของเขา เกี่ยวอะไรกับเรา

เขาจะจะสวีทหรือจะสนิทกับใครมันก็เรื่องของเขามั้ย

เสือกเรื่องชาวบ้านทำไมก่อน จะบ้าตาย พอๆ จบๆ เลิกคิด เลิกสนใจได้แล้วเรา "

เธอก็สลัดความคิดและความรู้สึกหมั่นไส้ที่มีในใจออก จากนั้นก็รีบๆล้างมือแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ

หวังเซียวหยางที่ยืนมองหาเธออยู่ไกลๆ หันมาเห็นเธอออกจากห้องน้ำพอดี จึงรีบตรงเข้ามาหาเธออย่างเงียบๆ

ขณะที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ตัวเพลงพิณ ก็เหลือบไปเห็นกู้โม่เหยียนกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำทางฝั่งห้องน้ำชาย

ทำให้เขารู้สึกหึงขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล จึงรีบเขาไปหาเพลงพิณแล้วจับแขนเธอไว้แน่นพร้อมกับเอ่ยเสียงต่ำอย่างเอาแต่ใจ

" ไปกับผม "

เพลงพิณตกใจจนดวงตาเบิกกว้าง ไม่คิดว่าเขาจะตามหาเธอ แล้วมาลากตัวเธออย่างเอาแต่ใจแบบนี้

" คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่แล้วคุณเห็นฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ "

หวังเซียวหยางลากเพลงพิณออกไปในที่ที่ไม่มีผู้คนเดินเพ่นพ่านไปมา

แล้วผลักเธอเข้าไปในมุมลับตาคน พร้อมกับเอ่ยกับเธอเสียงแข็ง

" คำถามแรกที่คุณถามผมคือ รู้ได้ยังไง เห็นคุณเมื่อไหร่ แสดงว่าเมื่อกี้คุณเห็นผมแล้วจงใจหลบหน้าผม คุณคิดจะหนีผมใช่มั้ย "

เพลงพิณชักสีหน้าแล้วเอ่ยเสียงแข็งอย่างไม่ชอบใจ

" ฉันจะตั้งใจหลบคุณหรือเปล่า มันก็เรื่องของฉัน "

หวังเซียวหยางก้าวเข้าไปใกล้เพลงพิณอย่างช้าๆ

เธอจ้องหน้าคนที่กำลังต้อนเธอจนมุมอย่างระมัดระวังพร้อมกับถอยหลังไปทีละนิดๆ

จนแผ่นหลังของเธอชิดกับผนัง เขาสบตากับเธอแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

" ถ้าผมไม่ปล่อยล่ะ คุณจะทำไม "

" ฉันจะตะโกนขอให้คนช่วย "

เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ย