ตอนที่ 92 ผมไม่มีสิทธิ์โกรธคุณเลยใช่มั้ย

เขาเหยียบคันเร่งจนสุด ขับไปด้วยความเร็วสูงบนท้องถนนในยามค่ำคืนท่ามกลางแสงไฟ

เพลงพิณรู้ดี ว่าที่เขาขับเร็วเพราะกำลังโมโหและ โกรธที่เธอทรยศหัวใจของเขา

ตอนนี้สีหน้าเขาดูเคร่งขรึมเย็นชามาก แววตาแข็งกร้าวจับจ้องไปข้างหน้า

แล้วขับเบี่ยงซ้ายแซงขวาด้วยความเร็วสูง ราวกับติดจรวดไว้ท้ายรถ

เธอหันไปมองเขาแล้วเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนอย่างใจเย็น

" คุณกู้ ขับช้าลงหน่อยได้มั้ย ฉัน ฉันกลัวค่ะ "

นอกจากกู้โม่เหยียน จะฟัง ไม่สนใจคำร้องขอของเพลงพิณแล้ว

ยังเหยียบคันเร่งจนรถแทบจะบินได้แล้ว ทำเอาเพลงพิณกลัวจนตาค้าง นั่งแข็งทื่อโดยไม่ส่งเสียงใดๆอีก

ตอนนี้กู้โม่เหยียนโกรธจนขาดสติไปแล้ว เล่นแซงรถทุกคันบนท้องถนนจนรถคันอื่นบีบแตรใส่ส่วนคนข้างๆอย่างเพลงพิณก็แทบจะหัวใจวาย

ไม่นานเขาก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้วเข้าไปจอดในที่จอดรถ

ดับเครื่องเสร็จก็เปิดประตูลงมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชาแล้วเดินเข้าบ้านไปโดยไม่หันไปสนใจเพลงพิณอีก

เพลงพิณทั้งกลัวทั้งโกรธจนไม่อยากตามเขาเข้าบ้านแล้ว

ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยนั่งรถที่ขับเร็วเกินกำหนดเหมือนจรวดแบบนี้มาก่อน

เลยทำให้เธอโมโหมากที่เขาไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของชีวิตและทรัพย์สินเลย

กู้โม่เหยียนเดินกลับเข้าบ้านกำลังจะเปิดประตู ก็รู้สึกได้ว่าด้านหลังของเขาเงียบผิดปกติ ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจเลย

จึงตัดสินใจหันกลับไปมอง พอเห็นว่าไร้เงาของเพลงพิณจึงย้ายสายตามองไปที่รถ

เห็นเธอยังนั่งในรถด้วยสีหน้าบึ้งตึงมองเขาด้วยแววตาโกรธเคือง

จึงเดินกลับไปหาเธอแล้วยื่นมือออกไปเปิดประตูออก จากนั้นก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง จับแขนเธอแล้วบังคับให้ออกมาจากรถ

เพลงพิณทำหน้าเย็นชาและไม่เอ่ยอะไร เอาแต่ผลักเขาออกไป ไม่ให้เขาแตะเนื้อต้องตัวเธออีก

หวังเซียวหยางที่โกรธเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ไม่มีอารมณ์มาพูดมาก

จึงอุ้มเธอกลับเข้าบ้านไป พอเข้ามาในบ้านก็โยนเธอลงบนโซฟาอย่างไม่ปราณี

เพลงพิณลุกมานั่งหน้าบึ้ง บึนปากใส่เขาด้วยความโมโห

การที่เพลงพิณเงียบใส่เขาแบบนี้ มันทำให้เขาไปไม่เป็น ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อ

ได้แต่เดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวเล็กด้วยสีหน้าขมึงทึง หันหน้าไปทางอื่น

ทั้งสองต่างไม่ยอมพูดไม่ยอมจาเหมือนกำลังแข่งกันเงียบ พอนั่งเงียบไปสักพักใหญ่ๆ เพลงพิณก็ไม่ยอมส่งเสียงใดๆออกมา ทำให้เขาต้องหันมามองเธอแล้วเริ่มเอ่ยก่อน

" พิณ คุณไม่คิดที่จะอธิบายหรือพูดอะไรกับผมบ้างเลยหรือไง การที่คุณเงียบแบบนี้ มันเหมือนคุณยอมรับในสิ่งที่ผมพูดนะ "

".................."

แม้จะรู้อยู่เต็กอกแต่เขาก็ยังอยากได้ยินเพลงพิณปฏิเสธ ว่ามันไม่ใช่ รอฟังคำอธิบายจากเธอ

แต่เพลงพิณกลับนั่งนิ่งเงียบใส่ในท่าเดิมอย่างไม่กระดุกกระดิก หลุบตามองต่ำอย่างเย็นชาด้วยสีหน้าโกรธเคือง

เขาไม่รู้ว่าต้องทำยังไงให้เธอยอมเอ่ยปากพูดกับเขา ตอนนี้เขางงไปหมด ไม่รู้ว่าใคร ควรโกรธใคร

" พิณ สรุปว่าที่คุณไปกอด ไปจูบ ไปเผลอใจให้กับอดีตคู่หมั้นของคุณเนี่ย ผมไม่มีสิทธิ์โกรธคุณเลยใช่มั้ย ควรจะเป็นคุณเท่านั้นใช่มั้ย ที่จะโกรธผมได้ ต้องเป็นแบบนี้ถึงจะทำให้คุณพอใจสินะ "

เขาเอ่ยออกมาอย่างประชดประชันด้วยความโมโห

เพลงพิณหันมามองเขาด้วยแววตาโกรธเคือง