ตอนที่ 93 ผมยอมคุณทุกอย่าง อย่าไปจากผมเลยนะ

เช้าวันรุ่งขึ้นเพลงพิณขนกระเป๋าเสื้อผ้าจะออกจากบ้านของกู้โม่เหยียน

พอกู้โม่เหยียนเปิดประตูออกมาเห็นเข้าพอดี จึงรีบเข้ามาหาเธอพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น

" พิณ คุณจะไปไหน "

เพลงพิณไม่ได้หันไปมองเขาแต่ก็เอ่ยตอบด้วยสีหน้าที่ดูนิ่งเฉยเย็นชา

" ฉันบอกเมื่อวานแล้ว ว่าจะไปจากบ้านของคุณ "

ฝ่ามือหนาของกู้โม่เหยียน เข้ามาจับแขนเรียวเล็กของเพลงพิณไว้ด้วยสีหน้าตกใจ

" พิณ ผมขอโทษ คุณอย่าไปได้มั้ย "

" ไม่ค่ะ ฉันพูดคำไหนคำนั้น "

เพลงพิณเอ่ยอย่างหนักแน่นด้วยสีหน้าเย็นชา

" พิณ คุณอย่าทำแบบนี้ได้มั้ย ผมสัญญา ต่อไปผมจะมีเหตุผลกว่านี้ จะไม่ใช้อารมณ์แล้ว อย่าไปเลยนะ "

เพลงพิณเหลือบขึ้นไปมองหน้าเขาอย่างเย็นชาแล้วแกะมือเขาออกพร้อมกับเอ่ยเสียเย็น

" ปล่อยค่ะ ช่วงนี้เราอยู่ห่างกันก่อนจะดีกว่า "

เธอไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆถึงอยากอยู่เพียงลำพัง อยากจะอยู่ห่างจากกู้โม่เหยียน

ผู้ชายที่เธอเคยรักและเคยมองว่าเป็นผู้ชายอบอุ่นมาตลอดคนนี้

เธอเริ่มสับสนกับตัวเองและคิดว่าน่าจะเป็นเพราะเขาเป็นคนโมโหร้าย

เวลาโกรธไม่สามารถควบคุมใจตัวเองได้ เลยทำให้เธออยากอยู่ห่างจากเขา

ก่อนจะลุกมาพับเสื้อผ้าเก็บใส่กระเป๋า เธอคิดมาทั้งคืน จนได้คำตอบว่า เธอควรห่างกับเขาสักพัก

และคนที่เธอรัก คือ กู้โม่เหยียนคนที่สุภาพอ่อนโยน อบอุ่นรู้สึกปลอดภัยและสบายใจเมื่อได้อยู่ใกล้

แต่กู้โม่เหยียนคนเมื่อวานนี้ทำให้เธอกลัว กลัวที่จะฝากชีวิตไว้กับเขา และรู้สึกไม่ปลอดภัยถ้าเขาโกรธขึ้นมา

หากต้องใช้ชีวิตด้วยกันในอนาคต มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่ทำให้เขาโกรธและเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ผิดใจกัน

เพราะคนเรามันไม่มีใครหรอกที่อยู่ด้วยกันโดยไม่ทะเลาะกันเลย ในเมื่อเขาเป็นคนแบบนั้นเธอก็ไม่อยากอยู่กับเขาอีก

เธอพยายามจะแกะมือของเขาออก แต่เขากลับดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดแล้วกอดเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เธอไปไหนทั้งนั้น

" พิณ ผมขอร้องล่ะ อย่าไปจากผมเลยนะ ผมรักคุณ เกิดมานอกพ่อแม่แล้ว ผมยังไม่เคยรักใครเท่าคุณมาก่อน

ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะนะ ต่อไปผมจะมีสติ ทำอะไรจะคิดถึงผลที่ตามมาให้มาก

จะไม่ให้อารมณ์อยู่เหนือการควบคุมอย่างเมื่อวานแล้ว เราอย่าห่างกันเลยนะ

ผมขอโทษที่ทำให้คุณกลัว ต่อไปผมจะไม่ทำแล้ว ผมสัญญา "

เขายอมรับว่าเมื่อวานเขาหึงมากและโกรธจนขาดสติไป

คิดว่าถ้าตัวเองไม่ได้เพลงพิณ คนอื่นต้องไม่ได้เธอเช่นกัน

หากเธอมีใจให้คนอื่นเขาจะขอตายไปพร้อมกับเธอเลย พอถูกเธอด่า ถึงจะคิดได้และมีสติขึ้นมาหน่อย

ตอนนี้เขายอมรับผิดแล้ว เลยกอดเพลงพิณไว้ไม่ยอมให้เธอไปไหน เพราะเขารักเธอจนเสียไปไม่ได้จริงๆ

" พิณ ผมรักคุณนะ ผมรักคุณด้วยความบริสุทธิ์ใจจริงๆ ผมยอมคุณทุกอย่าง อย่าไปจากผมเลยนะ "

เขาเอ่ยเสียงสั่นจนเพลงพิณเริ่มใจอ่อน อยากลองให้โอกาสเขาอีกครั้ง

เพราะเขาก็เพิ่งทำแบบนั้นกับเธอเป็นครั้งแรก หากจะปรับปรุงตัวก็ควรให้โอกาส และเธอเองก็ผิดที่ไม่รักษาตัวให้ดีๆ ยอมให้คนอื่นจูบ

มันก็สมควรที่เขาจะโกรธเธอ แต่ไม่ควรโกรธจนขาดสติ ทำอะไรที่เสี่ยงเกิดอุบัติเหตุแบบนั้น

สำหรับเธอแล้วการได้เกิดมาบนโลกนี้ถือเป็นความโชคดีมาก เลยทะนุถนอมชีวิตน้อยๆอย่างดี และใช้ชีวิตให้มีความสุขในทุกวัน

จากนั้นเธอจึงค่อยๆขยับมือขึ้นมาโอบกอดเขาเบาๆแล้วเอ่ย

" ได้ค่ะ ฉันจะให้โอกาสคุณ ในเมื่อคุณสัญญาแล้วว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก ก็ทำให้ได้แล้วกัน

คนเรามีโกรธมากโกรธน้อยทุกคน แต่เราต้องมีสติรู้จักควบคุมความโกรธในใจของตัวเองให้ได้ "

กู้โม่เหยียนผงกหัวแล้วยิ้มออกมาอย่างดีใจ กอดเพลงพิณไว้แน่นด้วยความรักด้วยและหวงแหน