ตอนที่ 95 คนนี้ น่าจะเป็นกิ๊กของคุณแม่

หนึ่งเดือนต่อมา เครื่องบินจากต่างประเทศ กำลังร่อนลงจอดในสนามบินอย่างช้าๆ

พอเครื่องบินจอดนิ่งสนิท ไม่นานผู้โดยสารก็ทยอยเดินออกมาจากช่องทางออก

นายเหลียงเดินออกมาพร้อมกับเด็กชายคนหนึ่ง ที่มีหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสมส่วน น่ารัก ผิวขาวใสสุขภาพดี สูงราวๆ 130 เซนติเมตร

แกมองลงมายังหนุ่มน้อยแล้วเอ่ยถามขึ้น

" เด็กน้อย นายอยากไปเข้าห้องน้ำมั้ย "

หนุ่มน้อยเหลือบขึ้นไปมองนายเหลียงแล้วเอ่ยออกมาอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบไม่ชอบใจ

" คุณลุง ผมบอกแล้วว่าอย่าเรียกผมว่าเด็กน้อย ผมอายุ 10 ขวบแล้ว คุณลุงควรเรียกผมอย่างให้เกียรติ เข้าใจมั้ยครับ "

นายเหลียงหัวเราะ

" ฮ่าๆๆๆ โอเคๆ พ่อหนุ่มน้อยตงห่าว "

" ตัดพ่อหนุ่มน้อยออกด้วยครับ เรียกตงห่าวเฉยๆพอ "

นายเหลียงยิ้มแล้วเอ่ยอย่างตามใจหนุ่มน้อย

" โอเคครับ คุณชายตงห่าว เป็นไงคำนี้ผ่านมั้ย "

" เยี่ยม ผ่านครับผม "

หนุ่มน้อยยิ้มหล่อออกมาด้วยสีหน้าพอใจพร้อมกับชูนิ้วโป้งให้ลุงเหลียงของเขา

" แล้วสรุปคุณชายตงห่าวจะแวะเข้าห้องน้ำก่อนมั้ยครับ "

" ไม่ละ ผมอยากเจอคุณย่าไวๆ "

" ได้ครับ งั้นเราไปขึ้นรถกันเลย "

แล้วทั้งสองก็เดินออกไปขึ้นรถที่มารอรับ จากนั้นก็นั่งรถไปยังคฤหาสน์ตระกูลหวังต่อ

พอถึงคฤหาสน์ตระกูลหวัง นายเหลียงก็เปิดประตูให้ตงห่าวลงพร้อมกับเอ่ยเสียงอ่อน

" ถึงแล้วครับ "

ตงห่าวหยิบกระเป๋าเป้มาสะพายหลังแล้วเดินลงจากรถ

นายหญิงหวังกับสะใภ้คนโปรด ยืนรอตงห่าวอยู่หน้าประตู ตรงบันไดเข้าบ้าน ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ทันทีที่ตงห่าวเห็นหญิงสูงวัยกับหญิงวัยกลางคน ก็ยิ้มหล่อออกมาอย่างฉลาดแล้วเอ่ยเสียงใสอย่างรู้ความ

" สวัสดีครับ คุณย่า "

นายหญิงหวังยิ้มอย่างรักใคร่เอ็นดูในความหล่อเหลาน่ารักของตงห่าว แล้วอ้าแขนรอพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

" สวัสดีจ้ะ ตงห่าว มาเร็ว มาให้ย่ากอดหน่อย "

ตงห่าวเป็นเด็กฉลาดรู้จักเอาใจผู้ใหญ่ พอได้ยินนายหญิงหวังเอ่ยดังนั้น เขาก็รีบโผเข้าไปกอดนายหญิงหวังทันที

เขารู้ตัวดี ว่าตัวเองมีหน้าตาหล่อเหลา มักจะเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของผู้ใหญ่

ดังนั้นการที่จึงทำตัวเชื่อฟังและช่างพูดช่างจามันเพื่อทำให้ผู้ใหญ่หลงรักและเอ็นดูเขามากขึ้น

" โห คุณย่ายังดูสาวอยู่เลยครับ แถมสวยอีกต่างหาก ว่าแต่คุณพ่อผมหน้าเหมือนคุณปู่หรือคุณย่าเหรอครับ "

นายหญิงหวังกอดตงห่าวด้วยสีหน้ายิ้มกริ่มอย่างมีความสุข ทำให้แกนึกถึงตอนที่หวังเซียวหยางยังเด็ก เขาก็เป็นเด็กช่างพูดช่างจาแบบนี้เหมือนกัน

จากนั้นแกก็ผละตงห่าวออกจากอ้อมกอดแล้วเอ่ยกับตงห่าวว่า

" ปากหวานจริงๆนะเรา อืม...จริงๆแล้วย่าไม่ใช่ย่าแท้ๆของตงห่าวหรอกนะ แต่เป็นเพื่อนกับย่าของตงห่าว

ตงห่าวไม่ต้องน้อยใจไปนะ ย่าน่ะรักตงห่าวพอๆกับย่าแท้ๆของตงห่าวเลยจ้ะ

อืม...ตอนนี้ ยังไม่มีใครรู้ว่ามีตงห่าว ดังนั้นย่าจะให้ตงห่าวไปเซอร์ไพรส์ทุกคน ตงห่าวคิดว่าไงครับ ดีมั้ยเอ่ย "

" ดีครับ น่าสนุกออก ตงห่าวชอบเซอร์ไพรส์ที่สุด ตงห่าวเคยเห็นรูปคุณพ่อด้วยครับ คุณแม่เคยเอาให้ดูตอนเด็กๆ

แต่ว่า ตอนนี้คุณแม่กลับมาอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่าได้บอกเรื่องของตงห่าวให้คุณพ่อรู้หรือยังอ่ะครับ "

ได้ยินตงห่าวพูดถึงพ่อก็เข้าแผนนายหญิงหวังเลย แกยิ้มแล้วเอ่ย

" จริงเหรอ งั้นเราเข้าไปในบ้าน แล้วมาเล่นเกมกัน "

" ได้ครับ "

แล้วนายหญิงหวังก็จูงมือตงห่าวเข้ามาในบ้าน พาเดินไปนั่งลงบนโซฟา จากนั้นก็เอ่ยอย่างอ่อนโยน

" เกมนี้นะ ย่าจะให้ตงห่าวดูรูป แล้วชี้ให้ย่าดูว่าคนไหนคือคุณพ่อของตงห่าว ถ้าชี้ถูกคน ตงห่าวอยากได้อะไรย่าจะซื้อให้ทุกอย่างเลย "