ตอนที่ 97 ผมต้องการคุยกับคุณ

ทางด้านโรส ตอนนี้เธอมาที่โรงพยาบาลด้วยความรีบร้อนเช่นกัน

เพราะเมื่อเช้าพี่เลี้ยงของตงห่าวได้โทรมาหาเธอแล้วรายงานเรื่องราวที่เกิดขึ้นในต่างประเทศให้เธอฟัง

" คุณโรส เมื่อหลายวันก่อนมีญาติทางฝั่งคุณพ่อของตงห่าวมาที่นี่ บอกว่ามารับตงห่าวกลับจีน ตอนนี้ตงห่าวกลับไปประเทศจีนกับเขาแล้วค่ะ "

ได้ยินดังนั้นโรสตกใจและเป็นห่วงลูกชายมากจนลืมที่จะตำหนิพี่เลี้ยงที่ปล่อยลูกชายเธออยู่กับคนแปลกหน้า

" แล้วเขาได้บอกไว้มั้ย ว่าชื่ออะไร "

ทางปลายสายก็เอ่ยตอบทันทีว่า

" เห็นตงห่าวเรียกเขาว่าคุณลุงเหลียงค่ะ "

" ตระกูลหวัง "

เธอพึมพำออกมาเสียงต่ำด้วยความโมโห จากนั้นเธอก็วางสายไป แล้วรีบออกจากบ้านไปขึ้นรถแล้วขับออกไปยังคฤหาสน์ตระกูลหวัง

พอไปถึงคฤหาสน์ตระกูลหวัง ยังไม่ทันลงจากรถ แม่ของหวังเซียวหยางก็เดินออกมาบอกเธอว่า

" หนูโรสมาหาตงห่าวเหรอ เขาออกไปหาพ่อของเขาแต่เช้าแล้วจ้ะ "

เธอร้อนใจมากที่ลูกชายอยู่ในมือนายหญิงหวัง และเจ็บใจมากที่เขาใช้ลูกเธอเป็นเครื่องมือ

แล้วเธอก็ขับรถออกจากคฤหาสน์ตระกูลหวังอย่างเร็ว

ตอนนี้เธอคิดได้แล้วว่าเธอไม่ควรกลับมายุ่งกับหวังเซียวหยางอีก เพราะเธอมีจุดอ่อนคือตงห่าวที่เป็นแก้วตาดวงใจ

เธอรู้จักคนอย่างนายหญิงหวังดี ถ้าไม่ชอบหรือรู้จุดอ่อนใครแล้วจะไม่มีวันยอมรามือง่ายๆ

และสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเองโดยไม่สนใจใคร

มาถึงโรงพยาบาล เธอวิ่งมาขึ้นลิฟต์มาด้วยใจที่ร้อนรน จนอยู่ไม่สุขแล้ว

ภายในห้องของกู้โม่เหยียน ทุกคนยืนดูสองคนพ่อลูกอย่างเงียบๆโดยไม่เอ่ยอะไร

กู้โม่เหยียนเห็นทุกคนยืนนิ่งเงียบ เขาก็มั่นใจว่าเป็นแผนการของนายหญิงหวัง ที่ต้องการทำให้เพลงพิณเข้าใจเขาผิด

แต่เมื่อเด็กน้อยบอกว่าเขาเป็นพ่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจัง เขาก็เริ่มสับสน ว่าตัวเองเคยทำผู้หญิงท้องโดยที่ไม่รู้ตัวหรือเปล่า

เลยจูงมือตงห่าวมานั่งลงบนโซฟารับแขก แล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

" หนุ่มน้อย ถ้านายบอกว่าฉันเป็นพ่อนาย งั้นลองบอกมาหน่อย ว่านายน่ะเป็นลูกเต้าเหล่าใคร คุณพ่อคุณแม่ชื่ออะไร "

" อืม..... "

ตงห่าวเอามือเท้าคางด้วยสีหน้าครุ่นคิด จากนั้นก็เอ่ยตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำด้วยสีหน้าจริงจัง

" ผมไม่รู้ว่าคุณพ่อชื่ออะไร เพราะผมเกิดที่ต่างประเทศครับ แต่ที่ผมรู้ ว่าคุณคือคุณพ่อของผม เพราะคุณแม่เอารูปคุณมาให้ผมดู ผมเลยจำหน้าคุณได้ ส่วนคุณแม่ผมชื่อโร.... "

ตงห่าวกำลังจะบอกชื่อแม่ ยังพูดไม่ทันจบประตูห้องก็ถูกเปิดออกมา

ทำให้ทุกคนหันขวับไปทางประตู มองคนที่เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าประหลาดใจ

" โรส "

กู้โม่เหยียนแปลกใจที่อยู่ๆโรสก็โผล่มาที่ห้องทำงานของเขาโดยที่ไม่ได้นัดหมาย

นายหญิงหวังยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วย้ายสายตามามองหน้าเพลงพิณ

เพลงพิณเองก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะเดาไม่ออก ว่าโรสโผล่มาที่นี่ทำไม

" คุณแม่ "

ตงห่าวรีบวิ่งเข้าไปกอดแม่ด้วยความดีใจแล้วเอ่ยถามอย่างไร้เดียงสา

" คุณแม่รู้ได้ยังไงครับว่าผมมาหาคุณพ่อ "

กู้โม่เหยียนถึงกับช็อกไปจนพูดไม่ออก เมื่อรู้ว่าเด็กที่เรียกเขาว่าพ่อนั้นเป็นลูกของโรส

" นี่ นี่มันเรื่องอะไรน่ะโรส เด็กคนนี้.... "

" เด็กคนนี้เป็นลูกของคุณชายกู้กับหนูโรสจ้ะ "

นายหญิงหวังเดินเข้ามาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยแววตายิ้มๆอย่างยินดี จากนั้นก็เอ่ยต่อว่า

" คุณชายกู้จำเรื่องเมื่อสิบปีก่อนได้มั้ย ตอนนั้นแหละ เลยทำให้มีตงห่าวน้อยผู้น่ารักเกิดมา

จะว่าไปแล้ว พวกคุณต้องขอบคุณฉันนะ

ที่ทำให้พวกคุณมีทายาทตัวน้อย ที่มีหน้าตาหล่อเหลาจิ้มลิ้มช่างพูดช่างจาแบบนี้ "

แกเอ่ยพร้อมกับมองตงห่าวด้วยแววตารักใคร่เอ็นดู

กู้โม่เหยียนนิ่งอึ้งไป แล้วนึกภาพในวันที่เขามีอะไรกับโรสบนเตียงอย่างเร่าร้อนทั้งคืน

เพลงพิณก็อึ้งจนถอยหลังไปแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอช็อกไม่แพ้กู้โม่เหยียน

ไม่คิดว่าผู้ชายที่เป็นแฟนของตัวเอง อยู่ๆจะมีลูกชายโผล่มา แล้วที่นี้เธอควรจะทำยังไงต่อ

ตอนนี้เธอเข้าใจเจตนาของนายหญิงหวังแล้ว ว่าทำไมถึงอยากมาหาหมอกู้

ที่แท้ก็เพื่อให้เธอรู้ว่าผู้ชายที่เธอคบมีลูกแล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกสมองมึนตึ๊บไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไปแล้ว

แต่พอมองไปยังตงห่าวที่ดูดีอกดีใจเมื่อได้เจอพ่อ เธอก็ไม่อยากทำลายความสุขของเด็กคนหนึ่ง จึงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบโดยไม่มองหน้ากู้โม่เหยียนอีก

" คุณกู้ เมื่อเด็กเป็นลูกของคุณ คุณก็ไม่ควรทำให้เด็กเสียใจค่ะ