ตอนที่ 98 บอกคุณแล้ว มันจะได้อะไรขึ้นมาคะ

นายหญิงหวังพาตงห่าวมากินไอศกรีมในห้าง ระหว่างที่นั่งรอตงห่าวทานไอศกรีมอยู่นั้น แกเอ่ยถามขึ้นเสียงอ่อน

" ตงห่าวครับ ย่าขอไปคุยธุระข้างนอกแป๊บนึงได้มั้ย "

ตงห่าวพยักหน้าแล้วเอ่ยตอบเสียงใสอย่างสุภาพ

" ได้ครับ "

ก่อนจะลุกเดินออกไป นายหญิงหวังยิ้มจนตาหยีแล้วลูบศีรษะตงห่าวเบาๆอย่างรักใคร่

" น่ารักที่สุดเลยครับ "

ตงห่าวยิ้มแก้มตุ้ยอย่างจิ้มลิ้ม แล้วนายหญิงหวังเดินออกมาจากร้านไอศกรีม หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรไปหาหลานชาย

หวังเซียวหยางนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานบนเก้าอี้หนังสีดำด้วยท่าทางสุขุม เคร่งขรึม

พอเห็นเบอร์โทรของย่าโชว์ขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ จึงวางปากกาในมือลงแล้วกดรับสาย

" ครับคุณย่า "

พอนายหญิงหวังได้ยินเสียงหลานชายแกก็เอ่ยขึ้น

" เซียวหยางแกไปดูหนูเพลงพิณหน่อยสิ เมื่อกี้ย่าเห็นเธอเดินออกจากห้องคุณชายกู้ไม่รู้ว่าไปไหน "

" มันเกิดอะไรขึ้นครับ แล้วคุณย่าไปทำอะไรที่ห้องทำงานไอ้หมอนั่นล่ะ "

หวังเซียวหยางที่อยู่ในสายเอ่ยถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

" ย่าแค่พาตงห่าวไปพบพ่อของเขาน่ะ "

นั่งยิ่งทำให้หวังเซียวหยางแปลกมากขึ้นไปอีก ที่อยู่ๆก็มีคนชื่อตงห่าวโผล่มา

" เดี๋ยวนะครับ เมื่อกี้คุณย่าว่าไงนะ ผมได้ยินไม่ชัดหรือฟังผิดไปหรือเปล่า ใครชื่อตงห่าว แล้วพ่อแม่เขาเป็นใคร "

แม้จะยังไม่รู้เรื่องราวอะไร แต่คำพูดของย่า มันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นดีใจแปลกๆ

" ตงห่าว เป็นลูกชายของโรสกับคุณชายกู้น่ะ ตอนนี้แกได้ยินชัดหรือยัง "

ได้ยินดังนั้นหวังเซียวหยางก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจจากนั้นก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้ววิ่งออกไปกระโดดโลดเต้น

" เยสๆ ในที่สุด ก็ไม่ต้องไปลงแรงทำอะไรแล้วเว้ย กู้โม่เหยียนมีลูกกับโรส ฮ่าๆๆๆ

นึไม่ถึงว่าโชคชะตาจะเข้าข้างเราเร็วขนาดนี้ ฮ่าๆๆๆ กู้โม่เหยียน มันคือโชคชะตาของนายแล้ว

มันถึงเวลาแล้วที่นายจะต้องแพ้ และคืนเพลงพิณให้ฉัน งานนี้นั่งรอหล่อๆก็ได้ครอบครองแล้ว"

เดิมทีเขาวางแผนจะให้โรสไปทำให้สองคนนั้นผิดใจกันจนจูนกันไม่ติดอีกต่อไป

แต่ไม่คิดว่าโชคจะเข้าข้าง ทำให้กู้โม่เหยียนต้องมามีลูกโดยที่ไม่รู้ตัว เรื่องนี้มันทำให้เขารู้สึกอารมณ์ดีมาก สะใจเป็นพิเศษ

หลังจากดีใจเสร็จ เขาก็ปรับสีหน้า ทำตัวให้นิ่งเหมือนเดิม แล้วกลับมายกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู เอ่ยกับย่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบต่อ

" โอเคครับคุณย่า ผมเข้าใจแล้วว่าต้องทำยังไง เอาเป็นว่าคุณย่ากลับไปรอหลานสะใภ้ที่บ้านได้เลยครับ "

" ทำให้ได้อย่างที่พูดแล้วกัน หนูเพลงพิณยิ่งไม่สนใจเราอยู่ด้วย "

" ครับผม คุณย่าวางใจเถอะ ผมทำได้แน่นอน

ผมวางแล้วนะครับ "

" อือ "

จากนั้นสองย่าหลานก็กดวางสายไป หวังเซียวหยางนั่งในห้องทำงานแล้วหมุนเก้าอี้อย่างอารมณ์ดี

....โรงพยาบาล....

หลังจากที่ทุกคนออกไปกันหมดแล้ว ก่อนจะเปิดใจคุยกัน กู้โม่เหยียนกับโรสก็นั่งเงียบกันไปสักพักใหญ่ๆ

จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าเครียดๆเหลือบมองโรสด้วยแววตาเย็นชาแวบหนึ่ง ก่อนจะย้ายสายตาไปทางอื่น

" ตอนนั้นคุณไม่ได้ทานยาคุมฉุกเฉินเหรอ "

" ไม่ได้ทาน "

โรสเอ่ยตอบเสียงเรียบด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา เธอนึกอยู่แล้วว่าคำถามแรกเขาจะต้องถามแบบนี้

ได้ยินดังนั้นกู้โม่เหยียนก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที เลยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

" แล้วทำไมไม่ทาน คุณไม่รู้เหรอว่ามันเสี่ยงที่จะท้องสูงน่ะ "

พอโรสได้ยินแบบนั้นเธอรู้สึกเสียใจมาก แม้เธอจะไม่ได้รักเขา

แต่เขาก็เป็นพ่อของลูก ไม่ควรจะเอ่ยหรือแสดงท่าทีเหมือนกับยอมรับลูกไม่ได้ มันทำให้เธอไม่ชอบที่สุด เธอจึงเอ่ยถามขึ้นเสียงแข็ง

" คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง คุณก็รู้ว่าตอนนั้นมันเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นแค่ไหน

ฉันจะเอาเวลาไหนไปคิดเรื่องคุมฉุกเฉิน แล้วใครจะไปคิดว่าแค่ครั้งเดียวมันจะติดง่ายขนาดนั้น

แล้วในเมื่อคุณรู้ว่ามันเสี่ยงตั้งครรภ์ ตอนนั้นทำไมถึงไม่ซื้อยามาให้ฉัน อย่าบอกนะ ว่าคุณก็ลืมน่ะ "

กู้โม่เหยียนนั่งหน้านิ่ง ตอนนั้นเขาคิดว่าเธอจะจัดการตัวเองได้ เลยไม่ไปสนใจเธออีก

ส่วนหนึ่งเขาเองก็พลาด ที่ไม่รอบคอบตั้งแต่แรก จะโทษโรสคนเดียวก็ไม่ได้