บทที่ 12

เมื่อคืนซูชิงลั่วนอนหลับไม่ค่อยสบาย ในหัวนางมักจะนึกถึงท่าทางของลู่เหิงจือ ราวกับถูกฝันร้ายตลอดเวลา ตื่นขึ้นมาก็รู้สึกไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง

ตอนที่ไปล้างหน้าที่ห้องข้างๆ จื๋อหยวนก็มากระซิบที่หูนางว่า "เช้านี้ก่อนที่คุณชายเหิงที่สามจะไปเข้าร่วมประชุมขุนนางตอนเช้า เขาได้สั่งเป็นพิเศษว่าท่านย่าต้องพักผ่อนอย่างสงบและห้ามใครพูดมากต่อหน้าท่านย่า"

ซูชิงลั่วได้ยินแล้วก็โล่งใจไปอีกเรื่อง

ลู่เหิงจือมีงานราชการมากมาย แต่กลับจำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ได้ เขาช่างรอบคอบจริงๆ

ซูชิงลั่วใช้ผ้าเช็ดหน้า ในใจก็คิดว่าลู่เหิงจือช่วยนางมากมายขนาดนี้ ควรจะขอบคุณเขาอย่างไรดี

ตามหลักแล้ว การขอบคุณคนก็ควรจะต้องว่าตามที่เขาชอบ แต่ลู่เหิงจือมักจะควบคุมคนรับใช้เคร่งครัด ความชอบของเขาไม่เคยรั่วไหลออกมา แม้แต่การสอบถามก็ถือว่าเป็นเรื่องต้องห้าม

การให้เงินโดยตรงก็ดูเหมือนจะเป็นการดูหมิ่นท่านอัครมหาเสนาบดีที่มีอำนาจมากท่านนี้เกินไป

ซูชิงลั่วจนปัญญา ขณะนั้นเองก็ได้ยินเสียงท่านยายตื่นนอน นางจึงเข้าไปปรนนิบัติก่อน

ร่างกายหญิงชราดีขึ้นมากแล้ว นอกจากกินอาหารเยอะขึ้นแล้ว ยังพูดคุยกับเหล่าลูกสะใภ้และหลานสาวหลายคนที่มาเยี่ยมได้มากแล้วด้วย

เมื่อกำลังพูดอย่างออกรส หญิงชราก็ถามขึ้นว่า "ทำไมไม่เห็นนางหลิ่วเลย?"

ทันใดนั้นในห้องก็เงียบลง

นางหลิ่วถูกนายท่านรองลู่โย่วสั่งกักบริเวณหนึ่งเดือน ยังคงอยู่ในห้องปิดประตูคิดทบทวนตนเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้หญิงชราก็ยังไม่หายป่วย ท่านผู้นั้นก็ได้ออกคำสั่งปิดปากไว้แล้วตั้งแต่เช้าวันนั้น ใครจะกล้าพูดเรื่องที่ซูชิงลั่วกับลู่เหยียนถอนหมั้นในช่วงเวลานี้ล่ะ

สักพัก เฉียนเหวินหลิง นายหญิงใหญ่ก็ปรบมือและกล่าวว่า "ดูความจำข้าสิ ข้าลืมบอกท่านแม่ไปว่า ทั้งน้องสะใภ้และเหยียนเออร์ต่างก็เป็นหวัดไม่สบายกันตั้งแต่วันก่อน อาการค่อนข้างรุนแรง กำลังพักฟื้นอยู่ จึงไม่กล้ามาเยี่ยม กลัวจะเป็นอันตรายต่อท่านแม่"

ลู่โย่วมาเยี่ยมหญิงชราตั้งแต่เช้าแล้วก่อนจะออกไปทำงานที่ศาลาว่าการ ดังนั้นหญิงชราจึงไม่สงสัย เพียงแต่สั่งให้คนไปดูแลและส่งของให้

ครึ่งเดือนต่อมา ร่างกายหญิงชราก็ฟื้นตัวเต็มที่ด้วยการรักษาของหมอหลวงซ่ง แม้แต่สภาพจิตใจก็ยังดีขึ้นกว่าแต่ก่อน

หมอหลวงซ่งบอกตรงๆ ว่า หากหญิงชราดูแลตัวเองดีๆ ก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกสิบ ยี่สิบปีเลยทีเดียว

เมื่อได้ยินข่าวนี้ทุกคนต่างก็ยินดี โดยเฉพาะซูชิงลั่ว

ในตอนนั้น นางรู้สึกขอบคุณลู่เหิงจือเป็นที่สุด

หลังจากหมอหลวงซ่งจากไป ทุกคนก็อยู่พูดคุยกับหญิงชราอย่างมีความสุขต่ออีกสักพักก่อนจะแยกย้ายกันไป

เมื่อถึงตอนเที่ยง แสงแดดส่องสว่าง หญิงชราได้ยินสาวใช้ตัวน้อยบอกว่าดอกท้อในสวนหลังบ้านบานเต็มที่แล้ว และเห็นว่าซูชิงลั่วดูเหมือนจะง่วงนอน จึงสั่งว่า "ชิงลั่ว เจ้าไปเด็ดดอกท้อสักสองกิ่งมาให้ยายที"

ตามกฎของราชวงศ์ฉู่ หญิงสาวที่ยังไม่แต่งงานจะห้ามนอนกลางวัน นางเหนื่อยล้ามาหลายวัน หญิงชรากลัวว่านางจะไม่ไหว จึงให้นางออกไปตากแดดผ่อนคลายสักหน่อย

ซูชิงลั่วจึงพาจื๋อหยวนไปยังสวนหลังบ้าน เลือกกิ่งที่บานเต็มที่แล้วตัดออกมา ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเย็นชาดังมาจากด้านหลัง

เมื่อซูชิงลั่วหันกลับไป ก็เห็นว่าเป็นลู่เหยียน

สิบกว่าวันไม่เจอ เขาดูผอมลงไปมาก ได้ยินว่าลู่โย่วลงโทษเขาตามกฎบ้านด้วย เพียงแต่มองไม่ออกว่าลงโทษที่ตรงไหน

ลู่เหยียนพูดด้วยเสียงเยาะเย้ยว่า "เจ้ายังมีอารมณ์มาเด็ดดอกไม้อีกหรือ"

ซูชิงลั่วตอบเสียงเรียบ "คนที่ทำผิดไม่ใช่ข้า แล้วทำไมข้าถึงจะไม่มีอารมณ์ล่ะ"

น้ำเสียงของลู่เหยียนเต็มไปด้วยความยโส "เจ้าก็เป็นแค่ลูกสาวพ่อค้า หลังจากถอนหมั้นกับข้า เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าจะหาคู่ที่เหมาะสมได้อีก?"

ลู่เหยียนในสายตาของนางมักจะเป็นสุภาพบุรุษผู้มีอัธยาศัยดี ไม่เคยแสดงตัวตนด้านนี้ออกมาก่อน

ซูชิงลั่วรู้สึกขยะแขยงยิ่งกว่าเดิม "เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลหรอก"

ลู่เหยียนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อแล้วหันหลังเดินจากไป

ซูชิงลั่วกำกิ่งดอกท้อที่ตัดออกมาไว้ในมือแน่นจนมือทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อย...นางเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปได้แล้วเชียว เมื่อหลายปีก่อน ท่านยายฝากเรื่องงานแต่งของนางไว้กับนางหลิ่ว

นางหลิ่วเลือกคนไปมาก็ยังไม่ถูกใจท่านยาย ตอนหลังนางหลิ่วก็พูดล้อเล่นว่าให้ชิงลั่วแต่งกับเหยียนเออร์เถอะ ตนในฐานะน้าสาวก็รักนางเช่นกัน หลังจากท่านยายคิดดูแล้วก็เห็นด้วย

ซูชิงลั่วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ ปรับอารมณ์ให้สงบลง แม้ว่านางหลิ่วจะเลือกให้นาง แต่เรื่องนี้ก็ไม่สามารถข้ามท่านยายไปได้ ไม่ต้องกังวลมากนัก

คิดว่าลู่เหยียนน่าจะไปเยี่ยมท่านยายแล้ว ซูชิงลั่วจึงเดินเล่นในสวนต่ออีกสักพักก่อนจะกลับไป

เมื่อท่านยายเห็นนางก็ยิ้มและพูดว่า "เจ้ากับเหยียนเออร์พอมาคนหนึ่ง อีกคนก็ไป ทำไม ยังเขินกันอยู่อีกหรือ?"

ซูชิงลั่วก้มหน้ายิ้ม ไม่พูดอะไร

หญิงชราคิดว่าทั้งสองคนอาจจะทะเลาะกันเล็กน้อย จึงไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงรับกิ่งดอกท้อที่นางเด็ดมาให้และพูดชื่นชมว่า "พอดีเลย เจ้าไปหาท่านน้าใหญ่ของเจ้าให้ยายที"

นางสั่งให้เยว่เออร์หยิบกำไลหยกขาวคู่หนึ่งให้ซูชิงลั่ว "ช่วงหลายวันนี้ท่านน้าใหญ่ของเจ้าต้องเหน็ดเหนื่อยดูแลยายไม่น้อย"

ซูชิงลั่วจึงพาจื๋อหยวนไปยังเรือนของนายหญิงใหญ่ เฉียนเหวินหลิง