บทที่ 13

ลู่เหิงจือยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มองดูดอกท้อที่เบ่งบานสวยงาม กล่าวด้วยเสียงเย็นชาว่า "ข้าคืออัครมหาเสนาบดีของราชสำนัก เมื่อคุณหนูซูมาขอความช่วยเหลือจากข้า ข้าย่อมไม่มีเหตุผลที่จะไม่ช่วยนาง ท่านแม่อย่าได้ทำให้ชื่อเสียงของคุณหนูซูต้องเสื่อมเสียเลย"

เฉียนเหวินหลิงรู้สึกอึดอัดชั่วขณะ "แม่ไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น ถ้าเจ้าไม่มีความสนใจ ก็ช่างเถิด..."

แม้นางจะมีบุตรชายสองคน แต่บุตรชายคนโตก็เสียชีวิตตั้งแต่เล็ก ส่วนบุตรชายคนที่สองก็เจ็บป่วยมาตั้งแต่เด็ก เป็นคนที่ต้องกินยาตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อลู่จือ สามีของนาง บอกให้นางรับลู่เหิงจือเป็นบุตร นางจึงกัดฟันยอมรับ โดยหวังจะมีที่พึ่งพิงในอนาคต

แต่อัครมหาเสนาบดีผู้นี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่จะเข้าถึงได้ง่าย แม้พวกเขาจะมีความสัมพันธ์เป็นแม่ลูกกัน และเขาก็มักจะมาทำความเคารพนางเป็นประจำ แต่ก็ยังมีระยะห่างอยู่เสมอ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางยังไม่รู้เลยว่าเขาชอบกินอะไรกันแน่

หลายวันนี้นางเห็นว่าเขาดูเหมือนจะมีความสนใจในตัวซูชิงลั่ว จึงคิดจะทำคะแนนกับเขา แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกปฏิเสธ

ลู่เหิงจือตอบเสียงเรียบ สายตามองไปที่แจกันกระเบื้องสีขาวตรงหน้า กล่าวว่า "แจกันนี้สวยดี ไม่ทราบว่าท่านแม่จะยอมสละให้ได้หรือไม่?"

แจกันกระเบื้องสีขาวนี้เป็นของที่ทำจากเตาเผาธรรมดา แต่ว่ารูปทรงสวยงาม ไม่ได้มีมูลค่าอะไร

เฉียนเหวินหลิงรีบยิ้มและกล่าวว่า "แน่นอน หากเหิงจือชอบก็เอาไปได้เลย ไม่ต้องเกรงใจกับแม่หรอก"

ลู่เหิงจือตอบเสียงเรียบว่า "เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านแม่มาก"

เขาสั่งให้คนนำแจกันและดอกท้อในแจกันไปด้วย

เฉียนเหวินหลิงชอบดอกท้อมาตลอด แต่เดิมคิดจะขอเก็บไว้ แต่คิดว่าแค่ดอกไม้หนึ่งดอกเท่านั้น เอาไว้เก็บใหม่คราวหลังก็ได้ จึงส่งให้ลู่เหิงจือไปพร้อมกัน เพื่ออยากเอาใจเขา

*

แม้ว่าซูชิงลั่วจะไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีสัมพันธ์อะไรกับลู่เหิงจือ แต่การได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่าไม่มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับนาง ทำให้ใจของนางเกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

ราวกับหัวใจของนางถูกเข็มเล็กๆ แทงเข้าไปอย่างช้าๆ แม้ภายนอกจะดูไม่มีบาดแผลแต่กลับรู้สึกเจ็บแปลบ

นางคิดว่าบางทีอาจเป็นเพราะลู่เหิงจือเคยช่วยนางหลายครั้ง นางจึงอดรู้สึกดีกับเขาไม่ได้ แต่ก็เท่านั้นเอง

แต่ความรู้สึกนี้ไม่อาจระบายออกมาได้ ขณะที่นางกำลังนั่งทานอาหารเย็นกับท่านยาย นางก็รู้สึกอึดอัดและไม่มีชีวิตชีวา

หญิงชราคิดว่านางอาจจะแค่เหนื่อยจากการดูแลตัวเองหลายวัน จึงกล่าวว่า "ยายไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว วันนี้เจ้ากลับไปนอนพักผ่อนดีๆ เถอะ อีกสองสามวันค่อยออกไปเที่ยววัดทำบุญกับท่านน้าใหญ่เจ้าเพื่อผ่อนคลาย”

นางพยักหน้าตอบรับ

หลังจากอาหารเย็น ซูชิงลั่วกลับไปที่เรือนพักของตนเองและสั่งให้จื๋อหยวนนำอ่างทองเหลืองมา นางจุดไฟเผาชุดแต่งงาน ผ้าห่ม และถุงหอมที่ปักค้างเอาไว้ครึ่งหนึ่ง

ในที่สุดนางก็ตัดความสัมพันธ์กับลู่เหยียนได้อย่างเด็ดขาดสักที

แต่สำหรับลู่เหิงจือ...

ซูชิงลั่วหลุบตาลง นั่งอยู่ภายใต้แสงตะเกียง นางไม่สามารถตัดสินใจได้

จนกระทั่งจื๋อหยวนมาเร่งให้นางพักผ่อน นางจึงถอนหายใจและกล่าวว่า "นำสมุดบัญชีในคลังมาให้ข้าที"

ตอนที่มาจากจินหลิง ลู่โย่วช่วยนางจ้างกองทหารคุ้มกัน เพราะนำของดีๆ มีค่ามาด้วยมากมายจริงๆ

นางพลิกดูไปทีละหน้า สุดท้ายก็เลือกหยกพระพุทธรูปองค์หนึ่ง นาฬิกาแบบตะวันตกเรือนหนึ่ง และปะการังสีแดงเพลิงกอหนึ่ง

ตระกูลซูเดิมทีเป็นพ่อค้าของหลวง และมีเรือสินค้าออกทะเล ดังนั้นนางจึงเคยเห็นของดีๆ มามากมายนับไม่ถ้วน

ของที่ถูกนำมายังเมืองหลวง ย่อมเป็นของชั้นยอดในชั้นยอด

แม้ลู่เหิงจือจะเป็นถึงอัครมหาเสนาบดี แต่ก็คงมีโอกาสที่จะต้องให้ของขวัญกันบ้าง ของสามสิ่งนี้คาดว่าเขาคงจะได้ใช้แน่

ซูชิงลั่วให้จื๋อหยวนนำกระดาษสีแดงมา จากนั้นนางก็จรดพู่กันเขียนรายการของขวัญด้วยตัวเองอย่างตั้งใจ เมื่อคิดไปคิดมา นางจึงเพิ่มโสมอายุร้อยปีจากคลังเข้าไปอีกสองหัว

"พรุ่งนี้เช้าให้คนส่งของพวกนี้ไปให้คุณชายเหิงที่สาม บอกว่าเป็นของแทนคำขอบคุณท่านสามจากข้า"

จื๋อหยวนมองดูด้วยความประหลาดใจ "เจ้าค่ะ"

หลังจากเขียนรายการของขวัญเสร็จ ซูชิงลั่วก็รู้สึกเหมือนในใจมันว่างเปล่า

หากของถูกส่งไปแล้ว กับคนผู้นั้นก็คงไม่มีอะไรติดค้างกันอีก หลังจากนี้ คงไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้ว

ไม่รู้ทำไม ใจของนางจึงรู้สึกเศร้านัก

ไหนๆ ก็นอนไม่หลับแล้ว นางจึงหยิบบัญชีร้านค้าที่นางหลิ่วนำมาส่งให้ขึ้นมาอ่านแทน

ร้านค้ากว่าห้าสิบร้าน รายการบัญชีไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย แต่นางเพียงแค่พลิกดูสามเล่มอย่างลวกๆ นางก็เห็นแล้วว่าทุกเล่มล้วนมีปัญหา