บทที่ 2

ฝนยังคงตกและดูเหมือนจะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

ซูชิงลั่วไม่อยากข้องเกี่ยวกับคู่หญิงร้ายชายเลวนี้อีก นางตัดสินใจวิ่งฝ่าฝนกลับไปยังจวนลู่ทันทีโดยไม่รอให้รถม้ามาถึง เพราะอย่างไรระยะทางก็เพียงแค่สองถนนเท่านั้น

เมื่อมาถึงตรอกของประตูข้าง นางก็หยุดฝีเท้าลงฉับพลัน ไม่อยากเข้าประตูไป ได้แต่กอดจื๋อหยวนแล้วร้องไห้ออกมาเบาๆ อย่างกลั้นไม่อยู่

พ่อแม่ของนางเสียชีวิตตอนนางอายุได้เพียงสิบปี จากนั้นนางจึงได้ติดตามลู่โย่วผู้เป็นน้าชายย้ายจากจินหลิงมายังบ้านตระกูลลู่ของท่านยายในเมืองหลวง

แม้ว่าท่านยายจะดูแลนางดียิ่งกว่าหลานสาวแท้ๆ ของตัวเอง แต่นางก็รู้ดีแก่ใจว่าถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นบ้านของคนอื่น

หลังจากนั้นลู่เหยียนก็ปรากฏตัวขึ้น

เขาเป็นคนที่อ่อนโยนและสุภาพ อีกทั้งมักจะส่งของที่พวกผู้หญิงชื่นชอบมาให้นาง เช่น เครื่องหอมจากตะวันตก ปิ่นหยก แจกันดอกไม้ต่างๆ

บ้านตระกูลซูเป็นคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในจินหลิง แม้ว่าของพวกนี้นางจะคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก แต่นางก็รู้สึกว่าลู่เหยียนนั้นใส่ใจในตัวนาง

ภายหลังท่านยายและน้าหญิงของนางจัดแจงให้นางหมั้นหมายกับลู่เหยียน นางก็ไม่ได้คัดค้านอะไร แถมยังเริ่มคาดหวังเรื่องการมีครอบครัวเป็นของตัวเอง เพื่อที่นางจะได้ไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป

ทว่า ความคาดหวังทั้งหมดกลับพังทลายลงแล้วในขณะนี้

จื๋อหยวนไม่เคยเห็นนางเสียใจเช่นนี้มาก่อน นางจึงกอดซูชิงลั่วไว้และปลอบโยนว่า "คุณหนูต้องระวังสุขภาพด้วย เรากลับเข้าไปข้างในกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ"

ซูชิงลั่วไม่ได้ตอบอะไร

หยาดน้ำฝนผสมกับหยาดน้ำตาหลั่งไหลลงมาบนใบหน้า

หยาดฝนที่โปรยปรายลงมาเป็นสาย เมื่อถูกลมพัดก็ผสานรวมเข้าด้วยกัน

ซูชิงลั่วรู้สึกเหมือนตนเองเป็นใบไม้ที่ปลิดปลิวไร้ราก หมุนวนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางสายลม ไม่อาจร่วงลงสู่พื้นดินได้

สายตามองเห็นเกี้ยวไม้จันทน์แดงซึ่งดูหรูหราโอ่อ่าคันหนึ่ง

มีคนสี่คนกำลังหามเกี้ยวเดินมาข้างหน้า ด้านหลังมีข้ารับใช้ในชุดสีเขียวเดินตามเป็นขบวน แต่เสียงฝีเท้ากลับดังพร้อมเพรียงท่ามกลางสายฝน

มีมือข้างหนึ่งยกม่านเกี้ยวขึ้น นิ้วเรียวยาวเห็นข้อกระดูกชัดเจน บนนิ้วหัวแม่มือสวมแหวนหยกสีเขียวน้ำทะเลอยู่วงหนึ่ง พร้อมกันนั้นก็ได้ยินเสียงเย็นชาที่แฝงความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้น

“บ่าวที่ไหนกันไม่รู้จักกฎระเบียบเช่นนี้?”

เมื่อซูชิงลั่วได้ยินเสียงนี้ก็ตกใจ

นางจำแหวนหยกวงนี้ได้ เพราะนางเป็นคนมอบออกไปเอง

คนที่มาคือ...ลู่เหิงจือ?

เมื่อหกปีก่อน ตอนที่พ่อของนางเสียชีวิต น้าลู่โย่วมาช่วยจัดการงานศพพ่อให้โดยมีเด็กหนุ่มอายุสิบหกปีติดตามมาด้วยคนหนึ่ง คนนั้นก็คือลู่เหิงจือ

ตอนนั้นนางรู้ว่าลู่เหิงจือเป็นบุตรหลานของบ้านตระกูลลู่ที่เกิดจากภรรยาน้อย น้าชายของนางพาเขามาเลี้ยงดูข้างกายเพื่อสั่งสมประสบการณ์

ระหว่างทางกลับจากจินหลิงไปยังเมืองหลวง พวกเขาถูกดักปล้นโดยโจรสลัด ลู่เหิงจือได้รับบาดเจ็บจากการปกป้องนาง รอยฟันจากดาบบนแขนของเขายาวถึงสามนิ้ว

หลังจากกลับถึงเมืองหลวง นางรู้สึกขอบคุณเขา จึงสั่งให้คนส่งของขวัญไปให้ รวมถึงแหวนหยกวงนี้ด้วย

ใครจะคิดว่าเพียงแค่หกปี ลู่เหิงจือจะก้าวขึ้นมาเป็นอัครมหาเสนาบดีผู้ทรงอิทธิพลในราชสำนัก เป็นคนโปรดของฮ่องเต้

แม้แต่บ้านตระกูลลู่เองก็ยังต้องยอมวางทิฐิและรับเขากลับเข้ามาอยู่ในวงศ์ตระกูล โดยให้บันทึกชื่อไว้ภายใต้การเลี้ยงดูของบ้านใหญ่

ตั้งแต่นั้นมา ซูชิงลั่วก็ต้องเรียกเขาตามมารยาทว่า "พี่สาม"

แม้จะอยู่ภายใต้ชายคาบ้านตระกูลลู่ แต่อย่างไรเขาก็เป็นผู้ชายต่างตระกูลและอยู่ในส่วนของบ้านใหญ่ ส่วนนางเป็นผู้หญิงและมักอาศัยอยู่ในบ้านสอง นอกจากจะได้พบกันไกลๆ ในช่วงเทศกาลแล้ว ทั้งสองคนก็แทบไม่มีโอกาสพบกันมากนัก

จากการพบกันเพียงไม่กี่ครั้ง ซูชิงลั่วรู้สึกว่าเขามีบุคลิกที่โดดเด่นขึ้นเรื่อยๆ และก็ดูจะเงียบขรึมเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน

นางเคยได้ยินเรื่องลู่เหิงจือในราชสำนักว่าเป็นคนมีความสามารถสูงและใช้มีวิธีการที่รุนแรงในการกำจัดศัตรูทางการเมืองมากมาย ครั้งหนึ่งเขาเคยสั่งโบยคนใช้ที่ขโมยหนังสือจนถึงแก่ความตาย

ทุกคนในตระกูลลู่ต่างหวาดกลัวยมทูตหน้าตายผู้นี้กันทั้งสิ้น

ดังนั้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของเขา ซูชิงลั่วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวขึ้นมาในใจ เสียใจที่ตนเองไม่ควรทำตัวหุนหันพลันแล่นมาร้องไห้คร่ำครวญอยู่ตรงนี้

เขาคงไม่ถึงขั้นสั่งลงโทษนางหรอกกระมัง

ม่านเกี้ยวเพียงแค่ยกขึ้นเล็กน้อย ทำให้มองใบหน้าของคนในเกี้ยวไม่ชัด

จื๋อหยวนตกใจจนไม่กล้าเงยหน้า กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือว่า "ขออภัยคุณชายเหิงที่สาม เป็นคุณหนูซูจากบ้านสองที่ข้อเท้าพลิกโดยบังเอิญ ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทกับท่าน โปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ"

ไม่มีการตอบสนองใดๆ จากคนในเกี้ยว จากนั้นไม่นาน เกี้ยวก็ถูกวางลง

ซูชิงลั่วเงยหน้าขึ้น

รองเท้าหุ้มส้นยาวสีดำคู่หนึ่งเหยียบลงบนพื้นหินสีเขียว ชายคนนั้นค่อยๆ เดินออกมา ทันใดนั้นร่มกระดาษน้ำมันสีขาวก็ถูกยกขึ้นเหนือศีรษะของเขา ขณะเดียวกันชุดคลุมกันลมสีขาวก็ถูกคลุมลงบนตัวเขาเช่นกัน