บทที่ 4

ซูชิงลั่วรู้สึกตกใจ

การถูกเขาเห็นว่าร้องไห้สองครั้งในวันเดียว เป็นเรื่องน่าอับอายเหลือเกิน

เมื่อกี้แค่มองผาดๆ ไปที่ในศาลา ก็คิดว่าไม่มีคน แต่ตอนนี้นึกขึ้นได้ว่าคงถูกเสาบังอยู่แน่

เมื่อลมพัดเบาๆ กลิ่นเหล้าจางๆ จากตัวผู้ชายก็ลอยมา

วันนี้เขาเพิ่งกลับมาที่บ้านตระกูลลู่ ย่อมมีการจัดงานเลี้ยงดื่มเหล้ากับคนในบ้านตระกูลลู่ คิดว่าหลังจากดื่มเหล้าไปก็คงมาที่นี่เพื่อพักผ่อน แต่กลับถูกนางทำเสียบรรยากาศเข้า

เขาดูอารมณ์ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด ซูชิงลั่วไม่กล้าทำให้เขาโกรธอีก จึงทำความเคารพและพูดว่า "ไม่รู้ว่าท่านสามอยู่ที่นี่ ชิงลั่วเสียมารยาทแล้ว ขอตัวก่อนเจ้าค่ะ"

"หยุดเดี๋ยวนี้" ลู่เหิงจือพูดด้วยเสียงเรียบๆ

น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยคำสั่งที่ไม่อาจขัด ซูชิงลั่วหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว

เขาถามด้วยเสียงเย็นๆ ว่า "ข้าถามว่าทำไมถึงร้องไห้อีกแล้ว?"

ซูชิงลั่วเม้มปาก เรื่องแบบนี้จะบอกผู้ชายที่ไม่ใช่คนในครอบครัวได้อย่างไร?

นางไม่ตอบอยู่นาน จึงได้ยินเขาพูดอีกว่า "ทำไม? ขาพลิกอีกแล้วหรือ?"

หน้าซูชิงลั่วแดงขึ้นมา แทบอยากจะหารูมุดหัวให้หายไปซะเลยเดี๋ยวนั้น

โชคดีที่ซ่งเหวินมาถึงตอนนี้พอดี

เขาถือโคมแก้วด้วยมือข้างหนึ่งและถือตะกร้าอาหารด้วยมืออีกข้าง วิ่งเข้ามาและพูดว่า "คุณชาย เมื่อครู่ท่านดื่มเหล้าไปไม่น้อย ควรดื่มน้ำแกงแก้เมาสักถ้วย"

เมื่อหันไปเห็นซูชิงลั่ว เขาก็ชะงักไป "คุณหนูซูมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

ซูชิงลั่วก้มหน้าลง ไม่ตอบอะไร

หลู่เหิงจือส่งสัญญาณให้ซ่งเหวินวางตะกร้าอาหารไว้บนโต๊ะหินในศาลา รับโคมไฟจากเขาแล้วพูดว่า "ไปเฝ้าข้างนอกไว้"

ซ่งเหวินรู้สึกตกใจแต่ก็รีบตอบรับ

ตั้งแต่คุณชายของเขาสอบจอหงวนได้ สาวงามในเมืองหลวงที่มาทาบทามมีมากมาย รวมถึงสาวๆ ในราชวงศ์ อีกทั้งมีผู้หญิงจำนวนไม่น้อยที่ตั้งใจจะมอบกายถวายตัวให้เขาทั้งที่ลับที่แจ้ง แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาสนใจผู้หญิงคนไหนเลย

วันนี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขายกเว้นให้ซูชิงลั่ว

เพียงแต่ว่า คุณหนูซูคนนี้เหมือนจะหมั้นหมายแล้วนี่?

คุณชายของเขาคงไม่?

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ขาของซ่งเหวินก็อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เขามองเข้าไปข้างในทีหนึ่ง เห็นเงาทั้งสองดูเหมือนจะใกล้ชิดกันมากขึ้นเล็กน้อย

ลู่เหิงจือยกโคมไฟในมือขึ้นและพูดด้วยเสียงเรียบๆ ว่า "ขึ้นมา"

ภายใต้แสงโคมไฟ ใบหน้าซีดๆ ของซูชิงลั่วเผยให้เห็นความดื้อรั้นเล็กน้อย ขอบตาแดงระเรื่อ นางไม่ขยับ

ลู่เหิงจือพูดขึ้นอีกครั้งว่า "เช่นนั้นเจ้าอยากให้ข้าลงไปหรือ?"

ซูชิงลั่วเม้มปากเล็กน้อย ครู่หนึ่งนางก็ยกกระโปรงขึ้นและเดินขึ้นไปที่ศาลา จากนั้นก็ทำความเคารพเขา

ลู่เหิงจือถอดโคมไฟออกวางไว้บนโต๊ะกลมในศาลา หลังจากที่นั่งลงก็เปิดกล่องอาหาร หยิบถ้วยน้ำแกงแก้เมาออกมาดื่มอย่างช้าๆ จนหมดก่อนจะเริ่มพูด

"ลู่เหยียนรังแกเจ้าอย่างไร?"

ซูชิงลั่วแอบตกใจเล็กน้อย

ต่างจากตอนกลางวันที่เขาถามนางว่า "ใครรังแกเจ้า" คราวนี้เขาพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ สมแล้วที่เขาเป็นคนมีอำนาจในราชสำนัก เดาได้แม่นยำเหลือเกิน

ซูชิงลั่วก้มหน้าลง ไม่ได้ตอบเขาในทันที

ลู่เหิงจือรอนางสักครู่แล้วพูดอีกว่า "บอกมา ข้าจะจัดการให้"

น้ำเสียงของเขาดูมีความอดทนอย่างมาก

ซูชิงลั่วยิ่งประหลาดใจมากขึ้น ลังเลสักพัก สุดท้ายก็พูดออกมาเบาๆ ว่า "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ"

เขาเป็นคนของบ้านใหญ่ มีสิทธิ์อะไรจะมาจัดการแทนนาง?

คนเดียวที่สามารถจัดการแทนนางได้ก็คือท่านยาย แต่ร่างกายของท่านยายไม่ดีเหมือนก่อนแล้ว นางไม่มีทางเอาเรื่องแบบนี้ไปรบกวนท่านยายหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความสามารถของคนตรงหน้า แม้นางจะไม่พูด เขาก็คงสามารถหาสาเหตุได้อย่างรวดเร็วแน่

หากบอกออกไปจริงๆ อาจกลับถูกตำหนิว่าไม่รู้เรื่องรู้ราวได้

ด้วยสัญชาตญาณจากการใช้ชีวิตแบบพึ่งพาคนอื่นมาหลายปี ซูชิงลั่วจึงรู้ว่าควรทำอย่างไรได้อย่างรวดเร็ว

ลู่เหิงจือลุกขึ้นและก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

การปรากฏตัวของเขาทรงพลังมาก แถมมีพลังความกดดันบางอย่าง ซูชิงลั่วถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวและเงยหน้าขึ้น

ลู่เหิงจือสวมชุดยาวสีขาวสะอาด ดูบริสุทธิ์และสูงส่งดุจดวงจันทร์บนยอดเขาหิมะซึ่งไร้มลทิน

หน้าตาของเขาหล่อเหลา คิ้วตาคมกริบ นัยน์ตาเรียบเฉย น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย "เจ้าไม่เชื่อข้า?"