บทที่ 5

ซูชิงลั่วได้ยินดังนั้นก็แน่นิ่งไป

การที่อาการของท่านยายไม่ดีไม่เป็นความลับ หมอบอกว่าถ้าผ่านฤดูหนาวปีนี้ได้ก็จะมีเวลาอีกหนึ่งปี แต่ถ้าผ่านไปไม่ได้ก็อาจจะเป็นปีนี้

เมื่อนางหลิ่วเห็นสีหน้าของนางก็รู้ว่านางไม่กล้า จึงรีบพูดต่อว่า "เด็กดี ข้ารู้ว่าเจ้าถูกเอาเปรียบในเรื่องนี้ แต่มันไม่ถึงขั้นต้องถอนหมั้นหรอก"

"นอกจากนี้ การที่ผู้ชายมีสามภรรยาสี่อนุก็เป็นเรื่องปกติ เกรงว่าแม้แต่ท่านยายของเจ้าก็คงจะบอกให้เจ้าอดทนนั่นแหละ"

"เจ้าลองคิดดูสิ ผู้หญิงที่ถอนหมั้นแล้ว ชื่อเสียงไม่ดี ต่อไปยังจะแต่งงานกับใครดีๆ ได้อีก?"

"เหยียนเออร์รู้ตัวแล้วว่าผิด เอาอย่างนี้ไหม ก่อนถึงงานแต่งของพวกเจ้า ข้าจะไม่ให้เขาออกไปไหนอีก ให้มีเวลาอยู่กับเจ้ามากขึ้น เช่นนี้เจ้าจะหายโกรธได้ไหม?"

"เจ้าคิดดูนะ ท่านยายของเจ้าหวังอยากจะเห็นเจ้าแต่งงานขนาดไหน..."

นางหลิ่วถึงขั้นยกท่านยายขึ้นมาอ้าง

ซูชิงลั่วรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ในอก รู้สึกว่าตัวเองถูกนางหลิ่วบีบบังคับสำเร็จ ไม่รู้จะพูดอะไรดีไปชั่วขณะ จึงต้องกลับไปคิดทบทวนให้รอบคอบ

ถ้าไม่ถอนหมั้น นางกลัวว่าจะซ้ำรอยฝันร้ายที่เคยเกิดขึ้น

แต่ถ้าถอนหมั้นจริงๆ ชื่อเสียงของนางไม่เป็นไร แต่ถ้าท่านยายรับไม่ไหวล่ะ...

ท่านยายคือญาติคนเดียวของนางในโลกนี้แล้ว

จำได้ว่าวันที่มาถึงบ้านตระกูลลู่ครั้งแรก ท่านยายนอนกอดนางเข้านอนด้วยตัวเองและบอกว่า "ต่อไปนี้ให้ถือที่นี่เป็นบ้านของเจ้าเองนะ ไม่ต้องห่วง ถ้ายังมียายอยู่ที่นี่จะไม่มีใครกล้ารังแกเจ้า"

หลายปีมานี้ ท่านยายดูแลนางเป็นอย่างดีเสมอมา ถ้าเป็นเพราะนางทำให้ร่างกายของท่านยายทรุดลง นางคงจะรู้สึกผิดมาก

เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อไปทักทายท่านยาย ซูชิงลั่วยังคงเหม่อลอยเล็กน้อย

ก่อนจะกลับ ท่านยายลู่กลับพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า "ชิงลั่วอยู่ต่ออีกหน่อย วาดลายดอกไม้ให้เยว่เออร์หน่อย สองสามวันนี้ยายปวดหัว อยากทำถุงหอมสมุนไพรเพิ่ม..."

นางหลิ่วมองซูชิงลั่วทีหนึ่งและพูดยิ้มๆ ว่า "ชิงลั่ววาดลายดอกไม้ได้ดีอยู่แล้ว ถือโอกาสก่อนจะแต่งงานดูแลปรนนิบัติท่านยายดีๆ ล่ะ"

คำว่า "ดูแลปรนนิบัติ" ถูกเน้นย้ำเป็นพิเศษ

บรรดาสะใภ้ทยอยออกไปทีละคน ท่านยายลู่มองเยว่เออร์แวบหนึ่ง เยว่เออร์ก็รีบออกไปและยืนเฝ้าหน้าประตูทันที

ท่านยายลู่นั่งพิงเก้าอี้หวาย กวักมือเรียกซูชิงลั่ว "มานี่ มาหายายหน่อย"

ซูชิงลั่วรีบนั่งลงข้างๆ

ท่านยายลู่จับมือนางและพูดด้วยเสียงที่เมตตาว่า "ชิงลั่ว หลายวันนี้มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?"

ซูชิงลั่วน้ำตาคลอเบาๆ

ท่านยายร่างกายไม่ดี แต่ยังเป็นห่วงนางจนสังเกตเห็นว่านางไม่สบายใจ

นางรีบพูดทันทีว่า "ไม่มีอะไรค่ะ ท่านยาย หลานสบายดี"

ท่านยายลู่ตบหลังมือนางเบาๆ "หลานคนนี้น่ารักน่าเอ็นดู หลายปีนี้อยู่ที่บ้านตระกูลลู่ ถึงหลานถูกเอาเปรียบก็ไม่เคยบอกยายเลย ยายคิดว่านางหลิ่วแม้จะเจ้าเล่ห์ แต่ในใจนางก็มีเหตุผล นอกจากนี้เหยียนเออร์ก็โตขึ้นมาในสายตายาย ถ้าหลานแต่งงานไป เขาคงไม่ทำให้หลานลำบากใจหรอก..."

"แต่ยายเห็นว่าสองสามวันนี้หลานดูเศร้าใจ พวกเขาทำอะไรหรือเปล่า? ไม่ต้องห่วงนะ ยายจะจัดการให้หลานเอง"

ซูชิงลั่วกัดริมฝีปาก มองไปที่ท่านยายลู่ แต่สุดท้ายก็ส่ายหัวเบาๆ

การที่ท่านยายเป็นห่วงนางเช่นนี้ ทำให้นางยิ่งพูดไม่ออก

ท่านยายลู่ถอนหายใจ โอบนางไว้เบาๆ ในอ้อมแขน "หลานรัก จำไว้นะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ยายก็หวังให้หลานมีความสุข ถ้าหลานมีความสุข ยายก็สบายใจ ถ้าหลานไม่มีความสุข ยายก็คงไม่รู้จะอธิบายให้แม่ของหลานฟังยังไงในโลกหน้า..."

น้ำตาของซูชิงลั่วไหลออกมาและพูดด้วยเสียงสะอื้น "อย่าพูดแบบนั้นสิคะ ท่านยายต้องมีอายุยืนถึงร้อยปีแน่"

หลังจากพูดคุยกับท่านยายแล้ว ซูชิงลั่วก็ยิ่งรู้สึกเศร้าใจมากขึ้น

นางต้องถอนหมั้นแน่นอน แต่นางหลิ่วไม่ยอม จะถอนหมั้นอย่างไรโดยไม่ให้ท่านยายรู้เรื่องนี้นะ?

หลายวันติดต่อกัน ซูชิงลั่วก็ยังคิดหาวิธีดีๆ ไม่ออก

ตอนเที่ยงวันนั้นหลังจากทานข้าวเสร็จ นางกำลังนั่งคิดอยู่ใต้หน้าต่าง จื๋อหยวนก็เดินเข้ามาจากข้างนอก

นางพูดเสียงเบาว่า "ซ่งเหวินมาที่นี่ บอกว่าจะมาเอาของคุณชายเหิงที่สาม"

ซูชิงลั่วตื่นตกใจเล็กน้อย รีบไปค้นหาเสื้อคลุมกันลมสีขาวตัวนั้นจากในลัง

เมื่อวันก่อนนางสั่งให้จื๋อหยวนหาคนมาซักและตากให้แห้งแล้ว อีกทั้งยังปรุงกลิ่นหอมให้สะอาดเรียบร้อย พร้อมกับส่งร่มและโคมไฟแก้วกลับไปด้วยกัน

เมื่อซ่งเหวินจากไป ซูชิงลั่วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่รู้ทำไม การที่ของของคนผู้นั้นอยู่กับนาง ทำให้ใจนางเป็นกังวล ไม่รู้ว่ากำลังกลัวอะไร

ต่อจากนั้นลู่เหยียนก็มาหานางอีก

หลายวันนี้เขามาหานางบ่อย ตอนแรกก็ยังรอนางได้เป็นครึ่งชั่วโมง

แต่พอนางไม่ยอมพบเขา เขาก็หมดความอดทน เพียงแค่พูดคำหวานๆ สองสามคำที่หน้าต่างแล้วก็จากไป

ลู่เหยียนเพิ่งจากไป จี้หยินจูนายหญิงรองของบ้านใหญ่ก็มาหา

จี้หยินจูเพิ่งแต่งเข้ามาในบ้านเมื่อปีที่แล้ว ทั้งสองคนอายุไม่ต่างกันมาก ปกติก็มีการติดต่อกันบ้าง แต่ไม่ได้สนิทสนมอะไร

จี้หยินจูรีบพูดถึงจุดประสงค์ที่มา

"อีกครึ่งเดือนจะถึงวันเกิดคุณชายเหิงที่สาม นายท่านสั่งไว้ให้เราจัดงานอย่างครึกครื้น เชิญผู้ชายและผู้หญิงในบ้านทุกคนเข้าร่วม ต้องการฉากกั้นลมบานหนึ่ง ข้าเลือกดูตั้งนานก็รู้สึกว่ายังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เลยมาหาเจ้า"

ตอนที่มาที่นี่ซูชิงลั่วได้เอาของเก่ามีค่าบางอย่างติดตัวมาจากบ้านด้วย หนึ่งในนั้นมีฉากกั้นไม้สลักลายทิวทัศน์ทำจากไม้มะตูม เนื้อไม้ละเอียด แกะสลักอย่างประณีต เคยเอาออกมาใช้ในงานวันเกิดของท่านยายก่อนหน้านี้ ดังนั้นทุกคนในบ้านจึงรู้จัก

อีกครึ่งเดือนจะถึงวันเกิดลู่เหิงจือ?

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยฉลองวันเกิดที่บ้านตระกูลลู่มาก่อน ดังนั้นซูชิงลั่วจึงไม่รู้ว่าเขาเกิดวันไหน

เขาเป็นอัครมหาเสนาบดีในราชสำนักปัจจุบัน ด้วยสถานะและตำแหน่งของเขา คิดว่าคงเป็นบ้านตระกูลลู่ที่อยากจัดงานวันเกิดให้เขามากกว่า

ยังไงลู่เหิงจือก็เคยช่วยนางไว้ และถึงแม้จะไม่เคยช่วย ซูชิงลั่วก็ไม่อาจปฏิเสธได้