บทที่ 6

แค่ชั่วครู่ ลู่เหิงจือก็กลับมาเป็นปกติ

เขามองหญิงสาวที่อ่อนโยนและสวยงามตรงหน้า แล้วถามด้วยเสียงเรียบๆ ว่า "การถอนหมั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เจ้าคิดดีแล้วหรือ? จะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหม?"

ซูชิงลั่วพยักหน้า "เจ้าค่ะ ชิงลั่วคิดดีแล้ว จะไม่เสียใจเด็ดขาด"

ดวงตาของลู่เหิงจือเข้มขึ้นเล็กน้อย

ซูชิงลั่วพูด "ท่านสาม ข้ากับลู่เหยียน..."

"เรียกข้าว่าพี่สาม" ลู่เหิงจือพูดแทรกนางขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงของเขาไพเราะเหมือนน้ำพุใสไหลผ่านก้อนหิน

ซูชิงลั่วงงกับคำพูดที่ไม่มีต้นไม่มีปลายของเขา ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องใส่ใจกับคำที่นางใช้เรียกเขาด้วย

เมื่อหลายปีก่อนในงานเลี้ยงครอบครัว นางเคยเรียกเขาว่าพี่สามตามคนอื่น แต่ตอนนี้นางโตขึ้นแล้ว มีความแตกต่างระหว่างชายหญิง การเรียกอย่างสนิทสนมแบบนั้นรู้สึกไม่เหมาะสมเลย

เหมือนจะเข้าใจความกังวลของนาง ลู่เหิงจือรีบพูดต่อ "ในเมื่อให้ข้าจัดการให้ ยังจะทำตัวห่างเหินกับข้าอีกหรือ?"

ที่แท้เขาหมายถึงอย่างนี้เอง

ซูชิงลั่วไม่คิดมาก จึงรีบเอ่ยปากออกไปว่า "พี่สาม"

เสียงของหญิงสาวใสกังวานและมีความล่องลอยอยู่บ้าง ฟังแล้วไพเราะยิ่งกว่าเสียงนกขมิ้นทองอีก

ลู่เหิงจือมองนางอยู่สักครู่ "พี่สามตกลง"

ซูชิงลั่วตกใจเล็กน้อย "แต่ท่านยังไม่ได้ฟังเหตุผลของข้าเลยนะ..."

"สำคัญเหรอ?" น้ำเสียงของลู่เหิงจือมีความหยิ่งผยอง "ในเมื่อเจ้าต้องการถอนหมั้น เรื่องเหตุผลจะสำคัญอะไร ข้าจะทำให้เจ้าสมหวังเอง"

ซูชิงลั่วอดรู้สึกตกใจไม่ได้

ทำไมเขาถึงเชื่อใจนางเพียงนี้?

หลังจากตกใจ ในใจของนางกลับรู้สึกสับสนอย่างไร้สาเหตุ

ในเวลานี้ซ่งเหวินเข้ามารายงานด้วยความร้อนรน "คุณชาย ท่านยายลู่เป็นลมกะทันหัน ทุกคนกำลังรอคุณชายไปจัดการขอรับ"

จื๋อหยวนเดินตามหลังมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"ว่าอะไรนะ?"

ซูชิงลั่วรีบร้อนเดินออกไปโดยทันที ด้วยความรีบร้อนนางจึงเหยียบขั้นบันไดพลาดจนเกือบจะล้มลง ขณะที่กำลังจะล้ม นางรู้สึกถึงแรงดึงที่มั่นคงจากด้านหลังทำให้นางตกลงไปในอ้อมแขนของลู่เหิงจือ

นางรู้สึกทั้งอายทั้งโมโห แต่ในพริบตา ลู่เหิงจือก็ปล่อยนางไป เหมือนสุภาพบุรุษ

"อย่าเพิ่งร้อนใจ" เสียงของเขามีพลังนางอย่างที่ทำให้ซูชิงลั่วรู้สึกสงบลงทันที

ลู่เหิงจือสั่งกับซ่งเหวินด้วยเสียงเรียบๆ "เอาป้ายเชิญของข้าไปเชิญหมอหลวงซ่งมาที่จวน"

หมอหลวงซ่ง ซ่งอวี้ เป็นหัวหน้าผู้ดูแลในสำนักหมอหลวง

ซูชิงลั่วรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก แต่ไม่ทันได้กล่าวขอบคุณ ก็ทำความเคารพแล้วรีบไปที่เรือนของท่านยายลู่พร้อมกับจื๋อหยวนทันที

ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ไปถึงแล้ว ส่วนผู้ชายรออยู่ที่ลานนอก

ซูชิงลั่วเข้าประตูไปได้ก็รับจับมือท่านยายลู่ทันที น้ำตาไหลพราก ปากก็เอ่ยเรียกท่านยายไม่หยุด

ท่านยายลู่เหมือนคนที่นอนหลับอยู่ ลมหายใจสม่ำเสมอ ไม่ขยับเขยื้อนกระดุกกระดิก

หมอที่รักษาท่านยายลู่เป็นประจำมาถึงอย่างรวดเร็ว หลังจากจับชีพจรแล้วก็ส่ายหัวและถอนหายใจเดินจากไป

ซูชิงลั่วกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ร้องไห้ออกมา

เยว่เออร์ สาวใช้คนสนิทของท่านยายลู่เข้ามากอดนางไว้ น้ำตาคลอเบ้า "ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ท่านอัครมหาเสนาบดีสั่งให้ไปเชิญหมอหลวงมาแล้ว จะต้องไม่เป็นไรแน่ๆ"

ซูชิงลั่วซบอยู่ในอ้อมกอดของนาง ร้องไห้ไม่หยุด

หมอหลวงซ่งมาถึงอย่างรวดเร็วและสั่งให้ทุกคนออกไป

ซูชิงลั่วทำอะไรไม่ได้ ได้แต่รอข้างนอกอย่างกังวลใจเช่นเดียวกับคนอื่นๆ

ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน หมอหลวงซ่งออกมาพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า "สามวันนี้ท่านยายมีอาการวิกฤต ถ้าผ่านไปได้ก็จะพ้นขีดอันตราย แต่ถ้าไม่..."