บทที่ 7

ลู่เหิงจือขมวดคิ้วเล็กน้อย วางจอกชาลงบนโต๊ะด้วยน้ำหนักพอดี

คนที่อยู่ในที่นั้นต่างคิดในใจว่า ซูชิงลั่วเป็นแค่เด็กกำพร้า กล้าก่อเรื่องขึ้นในตอนนี้ คงจบไม่สวยแน่

ลู่เหิงจือมีความโกรธอยู่จริง แต่ไม่ใช่เพราะซูชิงลั่วก่อเรื่อง แต่เป็นเพราะการที่นางเลือกที่จะเสี่ยงและขอความช่วยเหลือจากเขาในเวลานี้ ไม่รู้ว่านางต้องถูกบีบคั้นและกดดันอะไรมาอีกบ้าง

นางหลิ่ว นางเฉียน และสาวใช้สองสามคนรีบเข้ามา นางหลิ่วรีบพูดว่า "ท่านสาม ชิงลั่วยังเด็กไม่รู้สา หวังว่าท่านสามอย่าได้ถือสานางเลย ข้าจะพานางไปเดี๋ยวนี้"

พูดจบก็ส่งสัญญาณให้พวกหญิงรับใช้พาตัวซูชิงลั่วออกไป แต่ก็ได้ยินเสียงเย็นชาของลู่เหิงจือพูดขึ้นว่า "ช้าก่อน"

นางหลิ่วรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบ

ลู่เหิงจือเพียงพูดแค่สองคำ แต่ทุกคนก็ถูกน้ำเสียงที่มีอำนาจของเขากดดันจนไม่มีใครกล้าขยับ

ลู่โย่ว นายท่านรองเพิ่งอดหลับอดนอนมาทั้งคืน กำลังจะกลับไปพักผ่อน ไม่รู้ว่าซูชิงลั่วที่ปกติว่านอนสอนง่ายก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้อย่างไร

เขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในบ้านเลย มอบหมายให้นางหลิ่วจัดการทั้งหมด ทำไมขนาดเรื่องหมั้นหมายของชิงลั่วกับเหยียนเออร์ก็เกิดปัญหาขึ้นอย่างนั้นเหรอ?

ต่อหน้าคนมากมาย ใบหน้าของเขาย่อมไม่สู้ดีนัก พูดว่า "ชิงลั่ว ข้าเห็นเจ้าเป็นเหมือนลูกสาวแท้ๆ ของข้ามาโดยตลอด เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในบ้าน เราปิดประตูคุยกันยังไงก็ได้ ไม่ต้องรบกวนท่านอัครมหาเสนาบดีหรอก"

นางหลิ่วรีบพูดต่อทันที "ใช่แล้วชิงลั่ว หลายปีมานี้ทุกคนก็เห็นกันอยู่แล้วว่าน้าชายและน้าหญิงดูแลเจ้าอย่างไร อีกอย่างเหยียนเออร์ก็ส่งของดีๆ ให้เจ้าออกบ่อยๆ ถึงน้าหญิงจะทำอะไรผิดไปบ้าง เจ้าก็คงไม่ถึงขนาดต้องทำให้น้าชายและน้าหญิงขายหน้าต่อหน้าคนอื่นแบบนี้กระมัง? อีกอย่างท่านยายก็กำลังร่างกายเป็นแบบนี้อีก?"

นางพูดไปก็เริ่มสะอื้นเบาๆ ไป

ชื่อเสียงของลู่โย่วดีและเป็นที่เคารพของในตระกูลไม่น้อย ตอนนี้จึงมีคนออกมาช่วยพูดทันที

"ใช่แล้ว อย่างน้อยน้าชายกับน้าหญิงก็เลี้ยงดูเจ้ามาหลายปี ทำไมถึงทำแบบนี้ได้?"

"แค่เด็กกำพร้าคนหนึ่ง ช่างเป็นหมาป่าที่เลี้ยงไม่เชื่องจริงๆ ไม่รู้จักบุญคุณ..."

"ไม่ใช่ว่าข้าพูดเกินไปนะ แต่เจ้าช่างไม่กตัญญูจริงๆ ท่านแม่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร..."

แค่ชื่อเสียงเหล่านี้ ก็เพียงพอที่จะกดดันซูชิงลั่วจนตายได้แล้ว

น้ำตาเอ่อรื้นขึ้นในดวงตาของนาง นางรู้สึกน้อยใจอย่างมาก

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์และด่าทอ ลู่เหิงจือพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบ "ใช่แล้ว เพราะอะไรอย่างนั้นหรือ?"

เขาพูดด้วยเสียงเรียบๆ "มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้คุณหนูจากตระกูลผู้ดีต้องทนทุกข์จนต้องเสี่ยงมาขอความช่วยเหลือจากข้าในเวลานี้? ท่านลุงรองบอกว่าเห็นนางเป็นเหมือนลูกสาวแท้ๆ ของท่าน แล้วท่านไม่คิดถึงสาเหตุที่ทำให้เป็นเรื่องเป็นแบบนี้บ้างหรือ?"

เมื่อเขาเริ่มพูด สถานการณ์ก็เปลี่ยนทันที

ทุกคนต่างก็รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

"ใช่แล้ว ข้ารู้จักคุณหนูซู นางเป็นคนมีการศึกษาและใจดีเสมอ ปฏิบัติต่อคนใช้ก็ดีมาก..."

"เด็กกำพร้าคนหนึ่งที่ต้องมาอยู่กับคนอื่น ใครจะรู้ว่านางต้องทนทุกข์ขนาดไหน?"

"ใช่แล้ว เกิดอะไรขึ้นที่ทำให้นางต้องออกมาขอความช่วยเหลือจากท่านอัครมหาเสนาบดีในเวลานี้กันนะ?"

ลู่โย่วมีสีหน้าเคร่งขรึมลงโดยไม่รู้ตัว

คำพูดของลู่เหิงจือชัดเจนว่าแอบแขวะที่เขาไม่ได้ดูแลซูชิงลั่วดีเท่าที่ควร

ความรู้สึกน้อยใจของซูชิงลั่วค่อยๆ หายไป นางมองเขาผ่านฉากกั้น รู้สึกว่าเขามีบารมีอย่างยิ่งยวด ในเวลานี้ราวกับเขาเป็นเทพเจ้าที่ลงมาจากสวรรค์เพื่อมาช่วยนางจากความทุกข์

ลู่เหิงจือพูดเรียบๆ ว่า "ถึงจะเป็นเรื่องของบ้านสอง แต่ในเมื่อคุณหนูซูมาขอความช่วยเหลือจากข้าในฐานะอัครมหาเสนาบดี ข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ช่วย"

"ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อหกปีก่อนข้ากับท่านลุงรองก็เป็นคนพาคุณหนูซูจากจินหลิงมายังเมืองหลวง อย่างไรคุณหนูซูก็เรียกข้าว่าพี่สาม หากนางถูกบีบคั้น ข้าย่อมต้องช่วยเหลือนาง"

เรื่องที่กล่าวมามีน้อยคนในที่นี้ที่จะรู้ ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กกำพร้าคนนี้จะมีความสัมพันธ์กับท่านอัครมหาเสนาบดีผู้ทรงอิทธิพลเช่นนี้ และฟังดูเหมือนเขาจะปกป้องนางเป็นพิเศษ

ในขณะนั้น ในใจทุกคนต่างรู้สึกสงสัยมากยิ่งขึ้น

เพราะคนทั้งโลกรู้ดีว่า ลู่เหิงจือเป็นคนเย็นชา ไม่ใกล้ชิดผู้หญิง

ลู่เหิงจือได้ตำแหน่งจอหงวนเมื่ออายุสิบแปดปี และได้รับเลือกเข้าไปในสำนักฮั่นหลิน เมื่ออายุยี่สิบสองปีก็ได้เป็นอัครมหาเสนาบดี ซึ่งถือเป็นอัครมหาเสนาบดีที่อายุน้อยที่สุดของราชวงศ์ฉู่

หลายปีที่ผ่านมา มีหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงจำนวนมากที่ต้องการแต่งงานกับเขา แต่ก็ถูกปฏิเสธกลับอย่างสุภาพทั้งหมด มีคนส่งผู้หญิงมาให้เขาก็ถูกเขาส่งกลับไป แม้กระทั่งมีคนคาดเดาว่าอัครมหาเสนาบดีท่านนี้อาจจะชอบผู้ชาย

หรือว่าเขาจะมีใจให้กับเด็กกำพร้าจากตระกูลซูคนนี้?