บทที่ 11

มันเป็นเสียงของ Su Yuwen ที่ดังมาทางโทรศัพท์ และเป็นเสียงที่ทนไม่ได้ ดังนั้น Bai Qiong จึงรีบไปยังที่อยู่ที่อีกฝ่ายพูด แต่...

Bai Qiong นึกถึงสิ่งนี้และบีบโทรศัพท์แน่นในมือของเขา เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นในทันใด มันเป็นหมายเลขโทรศัพท์พื้นฐานที่ไม่คุ้นเคยในเมืองนี้ Bai Qiong ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเชื่อมต่อโทรศัพท์อยู่

"สวัสดี นี่คุณไป่เฉียงหรือเปล่า" อีกฝ่ายเป็นหญิงสาว และน้ำเสียงของเธอดูกังวลเล็กน้อย

“ฉันเอง คุณเป็นใคร”

"ฉันเป็นพยาบาลที่ Beicheng Community Clinic มันเป็นแบบนี้เอง คุณป้า Ye Lanxin แม่สามีของคุณอยู่ที่นี่แล้ว เธอเพิ่งล้มลงและดูเจ็บปวดมาก มานี่เร็ว ๆ "

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของ Bai Qiong ก็เปลี่ยนไปทันทีเมื่อพิจารณาจากเสียงที่เร่งรีบของอีกฝ่ายแม่สามีก็ล้มลงอย่างหนัก

“ตกลง ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ช่วยดูแลแม่สามีของฉันให้ดีด้วย”

หลังจากวางสาย ไป่เฉียงรีบขอให้คนขับแท็กซี่เปลี่ยนจุดหมายและขับไปที่คลินิกชุมชนเมืองเหนือ

อย่างไรก็ตาม มันเป็นชั่วโมงเร่งด่วนตอนเย็นหลังเลิกงาน บนถนนไม่เพียงแต่มีรถติดเท่านั้น แต่ยังมีไฟแดงตลอดทาง ผ่านไปประมาณ 40 นาที แท็กซี่ก็มาถึงคลินิกในที่สุด กังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ของ Ye Lanxin ทั้งสองวิ่งอย่างดุเดือดไปจนสุดทางอย่างหมดลมหายใจไปที่วอร์ด

ในวอร์ดบนชั้นสาม ในที่สุด Bai Qiong ก็พบ Ye Lanxin แม่สามีของเธอ ในเวลานี้เธอนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลและดูเหมือนว่าสติของเธอจะตื่นขึ้น แพทย์ชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมสีขาวยืนอยู่ข้างๆ อธิบายบางอย่างให้เธอฟังเบาๆ

“สวัสดีคุณหมอ ฉันเป็นสมาชิกในครอบครัว ฉันขอถามอาการของผู้ป่วยตอนนี้ได้ไหม ร้ายแรงไหม” ไป่ ฉงถามอย่างกระตือรือร้นพร้อมกับคว้าแขนเสื้อของแพทย์

“แม่ แม่โอเคไหม ทำไมลูกถึงล้มลง มันสำคัญไหม” ซูหยูหมิงตรงไปหาแม่ของเขาและถามด้วยความเป็นห่วง

"ไอ้สารเลว เป็นเพราะคุณที่ฉันเข้าโรงพยาบาล!" เมื่อเห็น Bai Qiong กำลังมา เขาก็ตะโกนใส่ Bai Qiong และเสียงที่ดังและกระฉับกระเฉงก็ดูไม่เหมือนคนๆ นั้นเลย ออกโดยผู้ป่วย

ถูกแม่สามีกล่าวหาอย่างไร้เหตุผล ไป่เฉียงรู้สึกเสียหน้าในทันที: "แม่ คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร? ฉันทำอะไรผิดอีกแล้วเหรอ ทำไมคุณถึงบอกว่าเป็นเพราะฉันพาคุณเข้าโรงพยาบาล ?”

“คุณทำอะไรผิด คุณไม่ได้ทำอะไรผิด คุณไม่ได้ซื้อรองเท้าให้ฉันสักคู่ไม่ใช่เหรอ” เย่หลานซินพูดด้วยน้ำเสียงที่ดึงออกมา “โอ้ ช่างเป็นกลอุบายที่ดี ฉัน เย่หลานซิน เกือบโดนนายฆ่าตายแล้ว!"

“แม่คะ ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น” ไป่ ฉงกังวลมากจนเธอกำลังจะร้องไห้

"คุณไม่เข้าใจเหรอ บอกฉันเองว่าทำไมฉันถึงไม่ส่งรองเท้าลื่นให้ฉันในวันเกิดของฉัน? และทำไมคุณถึงให้วันหยุดแก่พี่เลี้ยงเด็กในช่วงสองสามวันนี้ และทำไมคุณไม่ให้เงินฉัน เมื่อคืนฉันวิ่งออกไปอย่างลับ ๆ ... เป็นผลให้ฉันลื่นและตกรองเท้าเหล่านี้ถ้าเพื่อนบ้านป้าวังไม่พบและส่งฉันไปโรงพยาบาลฉันไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น! "Ye Lanxin โกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ ตัวสั่นด้วยความโกรธ "ฉันคิดว่าคุณไม่ชอบฉัน หญิงชรา และคุณต้องการฆ่าฉันแต่เนิ่นๆ ใช่ไหม!"

"แม่ ทำไมแม่ถึงคิดอย่างนั้น!" ผิวของไป่ ฉง ซีด แทบจะยืนขึ้นไม่ได้ "ฉันเห็นว่าแม่ชอบรองเท้าคู่นั้นตอนไปซื้อของในห้าง ฉันเลยซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด ฉันหวังว่าแม่ มีความสุข และฉันก็ใส่ใจเป็นพิเศษกับพื้นรองเท้าตอนที่ซื้อมา และฉันก็ซื้อมันก็ต่อเมื่อมันทนทานต่อการสึกหรอและไม่ลื่นเท่านั้น"