บทที่ 19

หลังจากเก็บข้าวของของเธออย่างรวดเร็ว Bai Qiong ก็เดินออกไปข้างนอกพร้อมกับกระเป๋าใบเล็กของเธอ ระหว่างทางฉันได้พบกับ Dai Xiaojia หัวหน้างานและบอกว่าเธอถูกแกล้งสองสามครั้งโดยบอกว่าเธอออกไปเร็วเพราะคิดถึงสามี แต่ตอนนี้ไป่ฉงคิดแต่เรื่องซู่หยูเหวิน ดังนั้นเขาจึงไม่มีใจจะล้อเล่นกับเธอ ดังนั้นเขาจึงยิ้มและกล่าวคำอำลาและจากไป

ทันทีที่เขาออกจากลิฟต์ ไป่เฉียงเห็นซู่หยูเหวินยืนอยู่ที่ทางเข้า และซู่หยูเหวินก็บังเอิญเห็นเธอเช่นกัน เช่นเดียวกับที่พวกเขาเผชิญหน้ากันยิ้มอย่างเงียบ ๆ ในขณะนี้ Bai Qiong รู้สึกประทับใจจากก้นบึ้งของหัวใจ นี่คือสามีของเธอ คนที่เธอรักมากที่สุดในชีวิตนี้

ซู่หยูเหวินทักทายเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เดินไปอย่างรวดเร็วและรับเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา โอบเธอไว้อย่างเงียบๆ สร้างความอิจฉาให้กับคนรอบข้าง แต่ Bai Qiong ไม่ต้องการถอย แม้ว่าการอบรมเลี้ยงดูของเธอจะบอกว่ามันไม่ดี แต่วันนี้เธออยากจะตั้งใจจริง ๆ สักพัก

หลังจากกอดกันสักพัก เธอเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ซู่หยูเหวิน

สัญชาตญาณบอกเธอว่าวันนี้ซู่หยูเหวินแตกต่างจากปกติเล็กน้อย ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาหรือสภาพโดยรวมของเขา ดูเหมือนว่าเขาได้รับการดูแลเป็นอย่างดี และรอยยิ้มที่มุมตาของเขาแสดงให้เห็นว่าเขาดูมีความสุขมาก ไป๋ Qiong คิดอย่างนั้น

Bai Qiong รู้สึกอายเล็กน้อย เธอกอดสามีของเธอเป็นเวลานานที่ประตูที่มีผู้คนเข้าออก ดังนั้นเธอจึงไม่มีอะไรจะพูด "Yuwen คุณรอนานไหม ขอโทษ ลิฟต์ช้าไปหน่อย เมื่อกี้นี้"

"ไม่เป็นไร แค่ไม่กี่นาที? เป็นเรื่องธรรมดาที่สามีจะรอภรรยา" ซู่หยูเหวินเกาจมูกเล็กๆ ของไป่ฉง ซึ่งทำให้ไป่ฉงรู้สึกอ่อนหวาน เพราะนี่คือท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเขามักมีเมื่อตกหลุมรักกันอย่างดูดดื่ม

เมื่อมองไปที่เวลาในห้องโถง ไป่เฉียงรีบพูดว่า "หยูเหวิน กลับบ้านกันเร็ว อย่าให้แม่กับยูหมิงรอนาน"

แน่นอนว่า Yu Ming ไม่รีบร้อน แต่นี่เป็นกฎที่ Ye Lanxin ตั้งให้กับ Bai Qiong เมื่อเธอแต่งงานกับครอบครัวของ Su เป็นครั้งแรก เธอต้องกลับถึงบ้านเวลาเจ็ดโมงเช้าหลังเลิกงานทุกวัน แต่หกโมงเย็นเป็นชั่วโมงเร่งด่วนของการจราจรและมักมีรถติดดังนั้นจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะกลับบ้านตรงเวลา ด้วยเหตุนี้เธอจึงถูกแม่สามีบ่นบ่อยๆ

"ไม่เป็นไร วันนี้ฉันทักทายแม่ ฉันจะกินข้าวนอกบ้านกับคุณ แล้วฉันจะกลับบ้านทีหลัง" ซู่หยูเหวินจับไหล่ของไป่ฉง และพูดด้วยรอยยิ้ม "บางครั้งมาสายก็ไม่เป็นไร แม่ไม่มา" ไม่สนใจมัน"ของ"

Bai Qiong ไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่เพียงถามว่า "หือ? กินข้าวนอกบ้าน? กินที่ไหน?"

ไป่ฉงจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขากินข้าวกับซู่หยูเหวิน

ฉันยังจำได้ว่าเมื่อฉันแต่งงานครั้งแรก ซู่หยูเหวินมักจะสร้างความโรแมนติกเล็กน้อย เช่น ฉันพาเธอออกไปดื่มกาแฟและทานอาหารเป็นครั้งคราว และบางครั้งฉันก็สามารถไปที่ริมแม่น้ำเพื่อชมวิวยามค่ำคืน

แต่เมื่องานของ Su Yuwen ยุ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ Ye Lan แม่สามีของเธอรู้สึกว่านี่เป็นการสิ้นเปลืองและขัดขวางเกินไป จากนั้นเวลาดังกล่าวก็ค่อยๆ หายไป

"ฉันจองกรีนเฮาส์สำหรับคู่รักแล้ว" ซู่หยูเหวินบีบไหล่ของไป่เฉียงและพูดเบา ๆ "ฉันรู้ว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันเย็นชากับคุณนิดหน่อย ดังนั้นวันนี้ฉันจะจัดการให้คุณ"

“ชดเชยให้ฉันเหรอ ในบ้านเขียว?” ไป่เฉียงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว กรีนเฮาส์ไม่ใช่สถานที่ธรรมดา

The Green House ตามชื่อคือเป็น Green House เป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศในด้านความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ที่ไม่เหมือนใคร สไตล์การตกแต่งที่ไม่เหมือนใคร และแน่นอนว่ามีราคาที่หรูหรา เป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญที่เป็นตัวแทนในเมือง Jingyang . กรีนเฮาส์ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ Qingjiang ที่สวยงาม และทั้งอาคารมีเพียงชั้นเดียว