บทที่ 20

ซู่หยูเหวินพาไป่ฉงไปทานอาหารเย็นสุดโรแมนติกที่ Green House และเห็นว่ายังเช้าอยู่ เขาจึงขอไปดูหนังอีกครั้ง คืนนี้ Bai Qiong มีความสุขมาก เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่อ่อนโยนของ Su Yuwen เธอพยักหน้าและปล่อยให้เขาจัดการ

เมื่อมองหาโรงภาพยนตร์ใกล้ ๆ ซู่หยูเหวินถามไป่ฉงว่าเธอต้องการจะดูอะไร ไป่ฉงมองดูการแนะนำภาพยนตร์ที่น่าตื่นตาตื่นใจ และชี้ไปที่โปสเตอร์วรรณกรรมอย่างตั้งใจ "นั่นสิ"

ซู่หยูเหวินมึนงงเล็กน้อย ไป่เฉียงไม่กลัวการดูหนังสยองขวัญมากที่สุดหรือ?

บางทีเธออาจจะเปลี่ยนรสนิยมไปแล้วก็ได้

ซู่หยูเหวินไม่สนใจ อย่างไรก็ตาม การดูหนังกับไป่เฉียงก็ทำให้เธอมีความสุข ไม่งั้นจะเอาเงินที่ตัวเองลงทุนมาจากไหน

ซู่หยูเหวินยิ้มอย่างมีเลศนัยและซื้อตั๋วโดยไม่พูดอะไรมาก

“อ๊ะ!” เสียงกรี๊ดดังลั่นโรงหนัง

ถูกต้อง ผู้สร้างเสียงนี้คือ Bai Qiong เมื่อเธอเห็นดวงตาที่เปื้อนเลือดปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เธอก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องเสียงดัง

เธอฝังศีรษะของเธอลึกลงไปในอ้อมแขนของ Su Yuwen และจับมือของเขาไว้แน่น

สำหรับซู่หยูเหวิน ตอนแรกเขาตกใจที่ไป่ฉง แต่การเห็นเธอตัวสั่นนั้นช่างไร้สาระ เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ และเยาะเย้ยเธอในขณะที่หัวเราะ "ทำไมคุณถึงกลัวหนังที่คุณเลือก? “อย่างนี้ก็ไม่ละอายใจแล้ว”

เอ่อ... ไป่ฉงพูดไม่ออก เธอแค่โทษตัวเองที่ไม่ค้นหาอินเทอร์เน็ตเพื่อหาคำแนะนำเมื่อเลือกหนัง

ตัวเอกของภาพยนตร์เรื่องนี้ร้องไห้อย่างน่าสมเพช และไป่ ฉงตัวสั่นอีกครั้ง "หยูเหวิน ไปกันเถอะ ฉันกลัว"

ยังมีเสียงร้องไห้เล็กน้อย

"หนังยังไม่จบ" น้ำเสียงของซู่หยูเหวินเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ขณะที่หนังสมเหตุสมผล เหตุใดไป่เฉียงจึงจากไปอีกครั้ง

หัวใจของ Bai Qiong ทรุดลงชั่วขณะ ดูเหมือนว่า Yu Wenshi ต้องดูหนังเรื่องนี้ให้จบ ในขณะที่เธอกำลังคิดอยู่นั้น ก็มีเสียงเพลงอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นข้างๆ หูของเธอ ไป่ ฉง ส่ายหัวของเธอ "ถ้าอย่างนั้น ดูสิ ฉันจะไปแล้ว" พูดแบบนั้น เธอถือกระเป๋าแล้วเดินออกไปข้างนอก

เมื่อเห็นว่า Bai Qiong กำลังรีบร้อน ซู่หยูเหวินก็โกรธ แต่เมื่อนึกถึงการลงทุนของตัวเอง เขาก็ระงับความไม่พอใจและไล่เขาออกไป

"ลาก่อน ไป่เฉียง รอข้าด้วย" หลังจากออกจากโรงฉาย ซู่หยูเหวินก็เรียกชื่อไป่เฉียง

ไป่เฉียงไม่สนใจเขา รู้สึกหงุดหงิดในใจ ทำไมเธอถึงเลือกสิ่งนี้หลังจากเลือกมานับพัน

ซู่หยูเหวินถอนหายใจด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขบนใบหน้าของเขา เขาเดินอย่างรวดเร็วและคว้าตัวไป่ฉง "ทำไมคุณไม่รอฉัน" ไม่มีร่องรอยของการตำหนิในน้ำเสียงของเขา

Bai Qiong ไม่พูด เธอก้มศีรษะลงและมองไปที่นิ้วเท้าของเธอเอง

"คราวนี้เป็นความผิดของฉันเอง ฉันคิดว่าในที่สุดคุณก็ยอมรับมันหลังจากผ่านมาหลายปี" ซู่หยูเหวินลูบหัวของไป่ฉงและพูดด้วยรอยยิ้มเบา ๆ "กลับบ้านกันเถอะ ใกล้เวลาแล้ว"

"เอิน..." ไป่ฉงพยักหน้าเบาๆ และจับมือซู่หยูเหวิน

กว่าจะจอดรถได้ก็เกือบสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว ทั้งสองคืบคลานไปตามทาง และหลังจากปิดประตูแล้ว ทั้งสองก็มองหน้ากันแล้วยิ้ม สมบูรณ์แบบ ทันทีที่ฉันเปิดไฟฉันก็พบคนสองคนนั่งอยู่บนโซฟา

“อ๊ะ!” ทั้งคู่อดไม่ได้ที่จะร้องออกมาเบาๆ

"ฉันเอง."

เมื่อเห็นว่าเป็นแม่ยายของเธอ Ye Lanxin และป้า Liu หัวใจของ Bai Qiong ก็เต้นรัว "แม่ขอโทษ เรากลับมาช้าวันนี้"

Bai Qiong คิดว่าหัวใจของ Ye Lan จะโกรธ แต่เธอไม่ได้คาดหวังว่าวันนี้เธอจะใจดีมาก และเธอก็ไม่ได้อารมณ์เสียใส่พวกเขาสองคน แต่แค่บอกเธอว่า "ถ้าคุณกลับบ้านช้า ยังไงก็ควรโทรหาที่บ้านก่อนกลับบ้านนะ” ขอให้ทุกคนวางใจได้” จากนั้นให้คู่หนุ่มสาวไปอาบน้ำและเข้านอนแต่หัวค่ำ จากนั้นเธอขอให้ป้าหลิวช่วยพาเธอกลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อน

หลังจากซู่หยูเหวินอาบน้ำ เขาก็อ่านนิตยสารบนเตียง