บทที่ 6

หญิงชุดแดงอธิบายสถานการณ์อย่างรวดเร็ว หลังจากได้ยินเธอพูดจบ ชายสวมหน้ากากดำก็หันศีรษะและยิ้มและพูดกับไป่เฉียง: "คุณหญิง โปรดอย่าประหม่า เราเป็นบาร์ทั่วไปและเราจะไม่ ปฏิบัติต่อคุณไม่ดี "เปิดปากของคุณ"

การแสดงออกที่เป็นมิตรบนใบหน้าของเขาทำให้ Bai Qiong ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โดยคิดว่าโชคดีที่เขาได้พบกับคนที่สมเหตุสมผล และรีบพูดว่า: "ขอบคุณ ไม่ต้องกังวล ไม่ว่ามันจะมากเพียงใด ฉันจะชดเชยให้คุณตาม ราคา."

"ดีแล้ว ฉันเชื่อว่าคุณสองคนไม่ได้ตั้งใจก่อวินาศกรรม และคุณไดคนนี้ก็ยังเป็นสมาชิกของเราอยู่ อืม..." เจ้าของบาร์เขย่าแก้วไวน์ในมือครู่หนึ่งแล้วยิ้ม " เอาล่ะฉันจะให้ส่วนลดแก่คุณและคุณจะจ่ายให้ฉัน 300,000 หยวน”

“เท่าไหร่?!” ไป่เฉียงตกตะลึง มองเขาด้วยความไม่เชื่อ พยายามหาสีหน้าล้อเล่น “คุณบอกว่าไวน์ขวดนี้... ราคา 300,000 หยวน?”

นี่ไม่ได้ทำให้สิงโตอ้าปากเหรอ? !

“สามแสนหยวน ไม่ใช่ดอลลาร์สหรัฐ” เจ้าของบาร์กล่าวเสริมอย่างครุ่นคิดและยิ้มอีกครั้ง “นี่คือไวน์เน่าชั้นดีที่ผลิตโดย Dijin Chateau ในปี 1976 ในโลกนี้มีเพียงไม่ถึงสิบสองขวด คุณคิดหรือไม่ คุ้มไหม" คุ้มราคาไหม"

Château Dijm เป็นโรงบ่มไวน์ชั้นนำในบอร์กโดซ์ ประเทศฝรั่งเศส และไวน์เน่าชั้นดีของที่นี่มักสร้างสถิติราคาสูงสุดสำหรับไวน์ขาว Bai Qiong เข้าใจทันทีว่ามูลค่าของไวน์นี้ไม่ใช่ของปลอม แต่เธอก็ยังเข้าใจบางอย่างผิด: "ถ้าเป็นไวน์จาก Dijin Chateau จริง ๆ มันก็คุ้มค่าแน่นอน ... แต่ทำไมสมบัติเหล่านั้นถึงไม่เป็น ซ่อนไว้ในห้องเก็บไวน์เหรอ?” แต่เอาไว้ตรงเคาน์เตอร์ที่คนเข้าออกไม่ห่วงโดนคนเหรอ”

เจ้าของบาร์ยักไหล่: "เพื่อนของฉันมาที่นี่วันนี้ ฉันจึงขอให้ใครสักคนนำไวน์นี้ออกมาและเตรียมที่จะชิมมันกับเพื่อนของฉัน แต่สุภาพสตรี จะเป็นการดีถ้าฉันซ่อนมันไว้ในห้องเก็บไวน์และเก็บมันอย่างระมัดระวัง หรือแค่วางไว้บนเคาน์เตอร์ที่คนไปๆ มาๆ ก็ไม่สมควรโดนทุบใช่ไหม”

“ฉันรู้…นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันหมายถึง…” ไป่ ฉง ปกป้องอย่างอ่อนแรง เธอแค่มีข้อสงสัย แต่คำตอบของอีกฝ่ายไม่มีที่ติ ไม่ว่ามันจะเป็นจริงหรือไม่ Bai Qiong ทำได้เพียงแค่ยอมรับ

“หรือคุณบอกว่าจะจ่ายค่าชดเชยตามราคา แต่ทันทีที่คุณเห็นราคา คุณก็เริ่มหาข้อแก้ตัวที่จะไม่จ่าย และวางแผนที่จะแปรพักตร์ เราเห็นลูกค้าแบบนี้มามาก คุณก็เลยไม่ ไม่ต้องอายหรอก” เจ้าของบาร์เอียงคอพูดติดตลก

"ฉันไม่ได้!" ไป่เฉียงจ้องเขา แต่ไม่นานก็สำนึกผิด "ฉันแค่...ฉันไม่สามารถหาเงินได้มากมายขนาดนี้..."

แม้ว่าเงินเดือนของเธอจะถูกควบคุมโดยตัวเธอเอง Bai Qiong จ่ายค่าอาหารและของชำที่บ้านและของใช้ประจำวันบางอย่าง นอกจากนี้ เธอยังต้องจ่ายค่าแรงของพี่เลี้ยง ด้วยวิธีนี้ Bai Qiong ไม่สามารถประหยัดเงินได้มากในหนึ่งเดือน ยอดคงเหลือในบัตรเงินเดือนมีเพียงหนึ่งในสิบของขวดไวน์และถ้าคุณขอ Ye Lan คุณอาจไม่ได้อะไรนอกจากอาหารดุ ยิ่ง Bai Qiong คิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก และเธอกังวลมากจนแทบจะร้องไห้ออกมา

เมื่อ Bai Qiong กำลังสูญเสีย ชายหนุ่มสวมหน้ากากสีเงินที่อยู่ติดกับเจ้าของบาร์ก็พูดขึ้นทันที

"คุณไป๋ ฉันมีข้อเสนอ ถ้าคุณเต็มใจที่จะเล่นเปียโนให้ฉันสักเพลง คุณก็ไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าไวน์ขวดนี้ คุณคิดอย่างไร"

Bai Qiong มองไปที่ชายคนนี้ด้วยความประหลาดใจ ไม่เพียงเพราะค่าตอบแทน 300,000 หยวนกลายเป็นเพลงเปียโนในประโยคเดียว แต่ยังเป็นเพราะเขาเรียกชื่อนามสกุลของเขาแม้ว่าเขาจะยังสวมหน้ากากอยู่ก็ตาม และรู้ด้วยว่า เธอสามารถเล่นเปียโนได้

เขาคือใคร? Bai Qiong อดไม่ได้ที่จะมองเขาอย่างระมัดระวัง ชายคนนี้ยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์สบาย ๆ หน้ากากสีเงินบนใบหน้าของเขาทำให้เขารู้สึกลึกลับ ใบหน้าหล่อเหลาครึ่งหนึ่งที่เปิดเผยภายใต้หน้ากากไม่ได้เป็นของใครที่ Bai Qiong รู้จัก อย่างไรก็ตาม ฉันไม่รู้ว่าเป็นภาพหลอนหรือเปล่า แต่ไป่ ฉง รู้สึกเสมอว่าเมื่อดวงตาที่เศร้าหมองของเขาสบกับเธอ ดูเหมือนว่าจะมีร่องรอยของความอ่อนโยน