บทที่ 7

ในขณะนี้ Bai Qiong ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเชื่อใจเขา Bai Qiong ตัดสินใจและช่วย Dai Xiaojia ที่เมาสุราให้นั่งลงที่บูธใกล้ๆ และขอให้ใครสักคนเอาชามซุปแก้เมาค้างมาให้เธอ จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นและเดินไปที่เวที

บนเวทีมีเครื่องดนตรีและไมโครโฟนบางคนเคยร้องเพลงช้าๆ สบายๆ ที่นั่น แต่ตอนนี้เลิกไปแล้ว Bai Qiong เดินไปนั่งลงที่หน้าเปียโน สปอตไลต์ดับลงทันทีและสร้างแสงเป็นวงกลมสีขาวรอบตัวเธอ ดึงดูดความสนใจของทุกคน

Bai Qiong ไม่สนใจความรู้สึกที่ถูกจับตามอง แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยมีโอกาสฝึกเปียโนมากนักในช่วงไม่กี่ปีมานี้ แต่ทักษะการเล่นเปียโนของเธอก็ก้าวสู่ระดับการแข่งขันระดับนานาชาติในตอนที่เธอยังเรียนอยู่ในวิทยาลัย บาร์เล็ก ๆ นี้ไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอตื่นเวที

Bai Qiong ขยับนิ้วของเธออย่างเงียบ ๆ และเริ่มเล่น etude สั้น ๆ เพื่อทำความคุ้นเคยกับเปียโน ท่วงทำนองที่เร็วเหมือนนกที่มีชีวิตชีวาที่มีปีกที่กางออกเบา ๆ บางครั้งก็ปีน บางครั้งก็ร่อน เต้นรำเหนือบาร์ ท่วงทำนองที่ร่าเริงและสวยงาม เมื่อผู้ชมทุกคนอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างมีความสุข เสียงเปียโนก็หยุดลงทันที

นั่นเป็นเพราะ Bai Qiong รู้สึกว่าเขาเกือบจะอุ่นขึ้นแล้ว ดังนั้นเขาจึงหยุดและเปิดโน้ตเพลงบนแท่นวางเปียโน

มีเสียงแสดงความเสียใจเล็กน้อยในบาร์ แต่คนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะนั่งตัวตรง ตั้งตารอการแสดงอย่างเป็นทางการครั้งต่อไป

ที่ช่องว่างนี้ เจ้าของบาร์ก้มหัวลงและกระซิบข้างหูเพื่อน: "เธอมีภูมิหลังอย่างไร เทคนิคการใช้นิ้วนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเรียนรู้ได้"

ชายสวมหน้ากากสีเงินเมินเฉยต่อคำถามของเขา แต่ใช้นิ้วเคาะแก้วไวน์ในมือ: "เพลงดีขนาดนี้ ฉันไม่ควรดื่มเลยเหรอ?"

เจ้าของบาร์ยิ้มอย่างมีความสุข: "ตามธรรมชาติ" จากนั้นเขาก็หันกลับมาและขอให้บาร์เทนเดอร์นำไวน์และแก้วมาให้

ในขณะนี้ เสียงเปียโนบนเวทีดังขึ้นอีกครั้ง

เสียงเปียโนที่ไหลเหมือนสายน้ำที่ไหลออกมาจากปลายนิ้วของ Bai Qiong ค่อยๆ แทรกซึมไปทั่วพื้นที่ของบาร์ทีละนิด ด้วยท่วงทำนองที่ไพเราะนี้ ทุกคนที่อยู่ที่นั่นอดไม่ได้ที่จะหยุดการเคลื่อนไหวและดื่มด่ำไปกับท่วงทำนอง

ดวงตาของชายสวมหน้ากากสีเงินฉายแววประหลาดใจ และท่าทางการนั่งของเขาเปลี่ยนจากความเกียจคร้านในตอนแรกเป็นความจริงจังและความทุ่มเท ราวกับว่าเขาอยู่ใน Golden Hall of Vienna ในเวลานี้ บาร์เทนเดอร์นำไวน์แดงมาสองแก้ว และทั้งสองก็หยิบมาคนละแก้ว เจ้าของบาร์ชนแก้วกับเขาเบา ๆ และพูดด้วยเสียงต่ำว่า "แสงจันทร์" ของ Debussy นี้มีมูลค่า 300,000 หยวนจริงๆ

มุมปากของชายในหน้ากากเงินโค้งเล็กน้อยด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างอธิบายไม่ได้ แต่เขาเพียงแค่จิบไวน์รสเลิศในแก้วของเขา และไม่เคยละสายตาจากผู้หญิงบนเวทีเลย

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เธอเป็นพร็อพธรรมดา สวมชุดสูทและกระโปรงสไตล์ธุรกิจขนาดเล็กที่ไม่มีบุคลิกเลย เธอไม่รำคาญที่จะแต่งตัวเลย และจะไม่มีใครมองเธอเมื่อเธอเดินอยู่บนถนน

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ ข้างเปียโน เธอมีรูปร่างสูงใหญ่ ใช้นิ้วเก่ง และเปล่งออร่าที่สง่างามและสงบไปทั่วร่างของเธอ ราวกับกุหลาบ Louis XIV ที่ถูกลืมโดยคนสวนท่ามกลางวัชพืช สีประจำชาติ

บนเวที Bai Qiong ดื่มด่ำกับดนตรีที่เธอเล่นอย่างเต็มที่

นิ้วเรียวที่กระโดดไปมาระหว่างแป้นนั้นเหมือนเอลฟ์ ดูเหมือนว่าเธอจะใช้โน้ตเป็นสีและแป้นเป็นพู่กันเพื่อระบายแสงจันทร์อันเงียบสงบใน "แสงจันทร์" ต่อหน้าต่อตาทุกคน ในขณะที่เสียงของเปียโนบางครั้งเร่งรีบและบางครั้งก็ผ่อนคลาย ผู้คนดูเหมือนจะเห็นทุ่งนาและภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยแสงจันทร์เหมือนม่าน และรู้สึกถึงลมยามค่ำคืนที่พัดปะทะใบหน้าของพวกเขา