บทที่ 1 เสี่ยงอันตรายมาก

ณ โรงแรมหัวจิ่ง เมืองยู่จิ่ง

“ถึงหรือยัง? ฉันรอคุณนานมากแล้ว” ในโทรศัพท์มีเสียงผู้ชายทุ้มต่ำอ่อนโยนเร่งเร้าดังขึ้น ถังเฉียวหว่านที่รับโทรศัพท์อยู่นอกโรงแรมแล้ว

“จะถึงแล้ว” พูดคำนี้จบ เธอก็ผลักประตูเข้าไปในห้องโถงใหญ่โรงแรม

คนที่โทรหาเธอคือคู่หมั้นเธอ ลู่เยี่ยนยู่

วันนี้คือวันครบรอบหนึ่งปีของการหมั้นพวกเขา วันนี้เขานัดเธอให้มาที่โรงแรมดิวีชั่น บอกว่ามีเซอร์ไพรส์ให้เธอดู

ถึงแม้ลู่เยี่ยนยู่คู่หมั้นเธอจะเป็นทายาทเพียงคนเดียวของหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองยู่จิ่ง แต่เขาทำตัวถ่อมตน ไม่มีเรื่องอื้อฉาว และเคารพเธอมาก

ตั้งแต่พวกเขารู้จักกันจนถึงหมั้นกัน การกระทำที่แนบชิดกันมากที่สุดก็แค่ควงแขนเท่านั้น

โรงแรมใหญ่มาก ถังเฉียวหว่านที่เคยมาโรงแรมขนาดใหญ่ครั้งแรกแบบนี้ก็รู้สึกเวียนหัวไม่ค่อยแน่ใจทิศทาง

เธอถามไปสองคน ถึงจะขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสูงสุดอันโอ่อ่าสง่างาม

สัดส่วนเธอผอมเพรียว ด้านบนสวมเสื้อยืดสีขาวตัวเล็ก ด้านล่างสวมกางเกงเดฟรัดรูปสีอ่อนตกแต่งขาเรียวยาวของเธอ ใบหน้าเท่าฝ่ามือขาวสะอาดสวยงาม ดวงตาอัลมอนด์ใสแจ๋วมีเสน่ห์นิดๆ ฉลาดและน่าหลงใหล

เพราะคู่หมั้นลู่เยี่ยนยู่เร่งเร้าหลายครั้ง เธอจึงค่อนข้างร้อนใจ

เพราะเดินด้วยความเร่งรีบ ลมหายใจเธอค่อนข้างถี่ ก่อนเดินไปถึงบานประตูหนึ่ง เธอก็ปรับลมหายใจ เงยหน้าเห็นเลขป้ายประตู เมื่อเตรียมจะเคาะประตู ถึงพบว่าประตูมันเปิดแง้มอยู่

“เยี่ยนยู่……” เธอผลักประตูเปิดออกด้วยจิตใต้สำนึก

หลังจากเข้าไปแล้ว เธอก็ตกตะลึง

ชายคนหนึ่งพันผ้าขนหนูกำลังถอดผ้าขนหนูใต้ร่างออกพอดี

“กรี๊ด……” เห็นดังนั้น ถังเฉียวหว่านก็กรีดร้องด้วยจิตใต้สำนึก แล้วหลับตาสองข้าง “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

ชายคนนั้นเพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำ กำลังเตรียมจะสวมเสื้อผ้า

ได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาว แววตาเขาก็ร้ายกาจ สายตาน่ากลัวเฉียบคมกวาดมองไปที่ประตู และสวมผ้าขนหนูให้เรียบร้อยอีกครั้งอย่างว่องไว

แววตาเขาที่หนาวสะท้านสามารถแช่แข็งคนให้ตายได้มองไปที่ใบหน้าเล็กละเอียดอ่อนมีเสน่ห์ของถังเฉียวหว่าน ก็ตกตะลึงเล็กน้อย นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจ

แต่แค่ครู่เดียว ดวงตาเขาก็เปลี่ยนเป็นลึกลับสุดยอด ลึกล้ำจนเดาใจไม่ถูก

“ที่แท้ก็คุณ” เสียงชายหนุ่มทุ้มต่ำมีเสน่ห์ มันเข้มข้น ฟังไม่ออกเลยว่าพอใจหรือโกรธ

ได้ยินสี่คำนี้ ดวงตาถังเฉียวหว่านก็ขยับเล็กน้อย ลืมตาสองข้างด้วยจิตใต้สำนึก