บทที่ 19 สะใจไหม

เขาได้เก็บสายตาที่เคร่งขรึมนั้น ลึกๆในสายตานั้นราวกับว่าจะมีลมหายใจที่อันตรายพุ่งออกมา ได้ยิ้มมุมปากด้วยริมฝีปากที่บางนั้น“ดีมาก ในที่สุดคนที่กล้าตบผมก็ได้ถือกำเนิดออกมาแล้ว”

สายตาที่โกรธเคืองถังเฉียวหว่านได้จ้องมองไปที่เขา“ถ้างั้นก็ยินดีกับคุณด้วยนะคะ ในที่สุดคุณก็รอคอยถึงช่วงเวลาอันศักดิ์สิทธิ์นี้จนได้ สะใจมากใช่ไหมคะ?”

“สะใจหรือครับ？”นัยน์ตาที่มีเสน่ห์ของหลงอี้เชินได้หดตัวลง ทันใดนั้นก็ได้ยื่นมือออกมาดึงเธอเข้าหาเขา ตามด้วยการหยิบยาลดอาการบวมออกมา หลังจากที่ได้บีบครีมยาลงบนปลายนิ้วมือก็ทาลงบนใบหน้าที่บวมแดงของเธอ

“โอ๊ย……”เขาใช้แรงเยอะไปหน่อย ถังเฉียวหว่านเจ็บจนยกมุมปากขึ้น และขมวดคิ้วแน่น“คุณทำอะไรคะ? คุณ……”

จ้องมองใบหน้าที่แสนจะเพอร์เฟคนั้นของเขา เธอพึ่งจะตระหนักได้ว่าเขากำลังช่วยทายาให้เธออยู่

“ยาลดอาการบวมกับปวดเป็นของฉันหรือคะ? ”ภายในใจลึกๆเธอรู้สึกตื้นตันใจเล็กน้อย

หลงอี้เชินไม่ได้ตอบกลับเธอ และแรงที่มือก็มากขึ้นไปอีก

“โอ๊ย……”ถังเฉียวหว้านเจ็บจนหน้าตาบูดบึ้งไปหมด“คุณเบาหน่อยไม่ได้หรือคะ?”

“สะใจมากใช่ไหมครับ?”คำพูดเดิมของเธอ หลงอี้เชินได้ส่งคืนให้เธอโดยไม่ขาดตกสักคำ

ผู้หญิงดีๆจะไม่สู้กับผู้ชายเลวๆหรอก

ในตอนที่สายตาของถังเฉียวหว่านได้ตกอยู่บนใบหน้าของเขาที่ถูกตบจนแดงนั้น ภายในใจเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย

“ขอโทษด้วยนะคะ เดิมทีเมื่อสักครู่ฉันต้องการจะตบยุง……แต่ไม่รู้ทำไม……ก็ได้ตบโดนหน้าคุณสักงั้น หากคุณไม่มั่วมาจูบฉันล่ะก็ ฉันคิดว่าฉันคงจะไม่ตบผิดที่แน่นอนค่ะ”

หลงอี้เชินได้หยุดนิ่ง หลังจากสายตาที่เคร่งขรึมนั่นได้กวาดมองไปที่เธอ ก็ได้เก็บยาให้เรียบร้อยแล้วเอาให้เธอ“ลงจากรถ”

ถังเฉียวหว่านตะลึงเล็กน้อย ได้กัดริมฝีปากแล้วรับยามา และได้เปิดประตูลงจากรถไป

เท้าของเธอที่พึ่งแตะพื้น รถก็ขับซิ่งไปแล้ว

เธอยืนอยู่ที่เดิม เหม่อมองดูรถที่วิ่งไปไกลสักครู่ ได้หายใจเข้าลึกๆ จึงจะเดินไปทางป้ายรถเมล์

หลังจากนี้เธอคงจะไม่ได้พบเจอเขาอีกแล้วมั้ง?

เธอก้มมองดูยาลดอาการบวมกับปวดและยาสลายเลือดคั่งที่อยู่ในถุงเล็กน้อย อดไม่ได้ที่ดวงตานั้นมีแสงแวบวาบผ่าน

เป้าหมายที่เขาบังคับให้เธอขึ้นรถสรุปแล้วเพื่อไปซื้อยาให้กับเขาหรือว่าซื้อให้กับเธอกันแน่นะ？

ถังเฉียวหว่านมีใบหน้าที่วิตกกังวลเล็กน้อย ไม่ว่าจะซื้อยาให้กับใคร เงินนั้นเธอเป็นคนจ่ายนี่นา

เธอไม่เพียงแต่ได้สูญเสียเงินไป ยังถูกเขาบังคับจูบอีก

……