บทที่ 22 บังคับให้แต่งกับคนที่หาให้

ถังเฉียวหว่านเอามือไปเช็ดเลือดตรงมุมปาก แล้วมองเจิ้งเฟิ่งผิงด้วยสายตาที่ขุ่นเคือง เธอซ่อนความเจ็บปวดไว้ในใจ และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “คุณสามารถตีฉันด่าฉันได้ แต่ขอให้คุณอย่าลามปามถึงแม่ของฉัน”

เธอจะถูกตบตียังไงก็ไม่เป็นไร แต่เธอไม่ยอมให้ใครมาด่าคนในครอบครัวของเธอ

ต่อให้แม่คนนั้นจะทิ้งเธอไปหลังจากที่คลอดเธอออกมาได้ไม่นาน

“ไม่ด่าแม่เธอ? เหอะ เหอะ……..” เจิ้งเฟิ่งผิงยิ้มเยาะ พูดอย่างเย็นชา ถังเฉียวหว่าน แม่เธอมันก็สันดานไพร่อยู่แล้ว ก่อนที่แม่เธอจะแต่งงานกับพ่อที่อายุสั้นของเธอ ก็ถูกผู้ชายจำนวนไม่น้อยเล่นจนเละแล้ว เธอมันก็เกิดมาจากนางไพร่คนนั้น เธอคิดว่าตัวเองจะเหม็นและน่าขยะแขยงแค่ไหน………”

“พอได้แล้ว ยังไม่จบไม่สิ้นอีกเหรอ ยิ่งอยู่ยิ่งทำเกินไปแล้ว หุบปากเดี๋ยวนี้เลย คุณไม่เห็นเยี่ยนยู่มาแล้วเหรอ?” คนที่พูดคือถังเจี้ยนหรง เขาพูดระงับเจิ้งเฟิ่งผิงด้วยสีหน้าที่มืดมน

เขายังอยากจะเกี่ยวดองกับตระกูลลู่ ไม่อยากให้เจิ้งเฟิ่งผิงเสียเกียรติต่อหน้าลู่เยี่ยนยู่

เดิมเจิ้งเฟิ่งผิงที่กำลังพูดจาเหมือนแม่ค้าปากตลาดเมื่อเห็นลู่เยี่ยนยู่ ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เยี่ยนลู่ มาแล้วเหรอลูก ขอโทษจริงๆ ที่นายต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ เสี่ยวหว่านนิสัยป่าเถื่อนมาก ดื้นรั้น ไม่สั่งสอนก็ไม่ได้”

พูดจบ เธอก็หันไปส่งสายตาให้ถังเสว่เจียวที่เดินตามหลังเข้ามา “เจียวเจียว ยังอึ้งอยู่ทำไมละ? รีบพาเยี่ยนยู่ขึ้นไปนั่งข้างบนเถอะ”

ถังเสว่เจียวตอบรับแล้วเดินมาตรงหน้าของลู่เยี่ยนยู่ “เยี่ยนยู่ เราขึ้นไปชั้นบนกันเถอะ”

ลู่เยี่ยนยู่มองถังเฉียวหว่านด้วยสายตาที่เย็นชา มุมปากที่เย็นชาปรากฏขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยัน จากนั้นก็ตามถังเสว่เจียวขึ้นไปชั้นบน

ถังเจี้ยนหรงที่ใบหน้าเมตตาอ่อนโยนมองดูใบหน้าที่บวมแดง และเลือดตรงมุมปากของถังเฉียวหว่าน แล้วถอนหายใจไปหนึ่งที “อืม！เสี่ยวหว่าน หนูก็อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ อาหญิงก็เป็นคนปากร้ายแบบนี้แหละ หนูก็เหมือนกัน ทำไมเมื่อคืนไม่กลับมา？หนูไม่รู้ว่าพวกเราจะเป็นห่วงเหรอ”

เป็นห่วง?

ถังเฉียวหว่านหัวเราะเยาะในใจ ต่อให้เธอตายไป พวกเขาก็ไม่ทางที่จะเสียน้ำตาให้เธอแม้แต่หยดเดียวหรอก

คำพูดเมื่อกี้ของเจิ้งเฟิ่งผิงทำให้เธอรู้สึกถูกย่ำยีศักดิ์ศรีไปโดยสิ้นเชิง แววตาที่ประกายของเธอมีน้ำตาล แต่เธอก็ฝืนทนไม่ให้น้ำตามันไหลออกมา