บทที่ 23 ไม่สู้ไปตายซะ

เจิ้งเฟิ่งผิงพูดอย่างเหน็บแนม “ทันทีที่ได้ยินว่าเป็นคนรวยก็อยากรู้ว่าคือใครเลยนะ ทำราวกับว่าไม่เคยเห็นเงินก่อน มันเป็นจริงดั่งว่ามังกรออกลูกมาเป็นมังกร หงส์ออกลูกมาเป็นหงส์ และลูกไก่ที่เกิดไก่จะไม่มีวันกลายเป็นหงส์ไปได้...”

คำว่าไก่ของเธอ มันทำให้ถังเฉียวหว่านหมดความอดทนในทันที

แววตาเธอเย็นเยือก “คุณพูดพอหรือยัง ขอให้คุณพูดจาให้มันดีๆหน่อยค่ะคุณอา”

คำว่าคุณอา เธอได้เน้นเสียงเป็นพิเศษ

เจิ้งเฟิ่งผิงตบตีเธอด่าเธอ เธอก็อดทนแล้ว แต่ว่ามาหยาบความเป็นคนของแม่เธอกับเธอ เธอไม่สามารถที่จะทนต่อไปอีก

“ถังเฉียวหว่าน วันนี้เธอกินดีหมีเข้าไปหรือไง ถึงกล้าเถียงฉัน ยังจะเถียงอีก………”

“เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องการเรื่องงาน เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ” ถังเจี้ยนหรงที่อยู่ด้านข้างพูดขัดเจิ้งเฟิ่งผิง มองเธอด้วยสายตาที่ไม่พอใจอย่างมาก จากนั้นก็มองไปทางถังเฉียวหว่าน

“เสี่ยวหว่าน เราได้นัดประธานเฉียนเจอกันพรุ่งนี้แล้ว คืนนี้หนูก็นอนแต่หัวค่ำ พรุ่งนี้ก็ไปพบเขากับเรา และก็หมั้นกันเลย”

“พบกันครั้งแรกก็จะหมั้นเลย?” หัวใจที่กำลังหลั่งเลือดของถังเฉียวหว่านยิ้มอย่างเย็นชา แววตาปรากฏความแน่วแน่ “หนูไม่ไป พวกคุณตายใจได้เลย”

เห็นเธอบอกว่าไม่ไป สีหน้าของถังเจี้ยนหรงก็แย่ไปเล็กน้อย “เสี่ยวหว่าน เธออย่าบีบบังคับให้อาต้องทำเรื่องที่มันจะทำลายความสัมพันธ์ของเรา อย่างไรเสียหนูก็เป็นหลานแท้ๆของอา อาไม่ได้อยากจะทำร้ายหนู”

“ไม่อยากทำร้ายหนู?” แววตาที่มีรอยน้ำตาของถังเฉียวหว่านขุ่นมัวเล็กน้อย “คุณอาทำร้ายหนูน้อยไปเหรอ?”

ขณะนี้หัวใจของเธอเจ็บปวดอย่างมาก น้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาหลายปี ไหลลงมาจากแก้มที่เย็นชาของเธอ

ต่อให้เธอจะเข้มแข็งขนาดไหน แต่เธอเป็นคนที่มีเลือดมีเนื้อ เธออยากที่จะสัมผัสความอบอุ่นของครอบครัว อยากที่จะมีคนที่ให้เธอพักพิงและคอยปลอบใจเธอ

แต่ว่า มันไม่เคยมี………