บทที่ 26 มีผี รีบเผ่นกันเถอะท่านประธาน

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ริมฝีปากบางของเขาก็เข้าใกล้เธออีก พูดอย่างดูถูก “ฉันรังเกียจที่เธอสกปรก ถังเฉียวหว่าน ในสายตาฉัน เธอนั้นสกปรกเหมือนขยะ สันดานไพร่เหมือนแม่เธอ”

พูดมาถึงประโยคสุดท้าย นัยน์ตาที่เย็นชาฉายแววของความเกลียดชัง

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ถังเฉียวหว่านกำมือแน่น จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย็นเยือก และไม่ยอมให้น้ำตาตัวเองหลั่งต่อหน้าเขาแม้แต่หยดเดียว

“อย่าใช้สายตาแบบนี้มองฉัน” ลู่เยี่ยนยู่ยิ้มอย่างโหดร้าย “ยังมีอีกเรื่องที่ลืมบอกเธอไป ผู้ชายที่ช่วยเธอเมื่อแปดปีที่แล้วไม่ใช่ฉัน”

คำพูดประโยคนี้ทำให้ถังเฉียวหว่านตกใจ มีความรู้สึกสิ้นหวังเหมือนกับตกลงไปในเหว “นายพูดอะไรนะ?”

ร่างกายเธอเริ่มสั่นเทา เบิกตากว้างอย่างไม่กล้าเชื่อและรับไม่ได้

หรือว่าแปดปีมานี้เธอตอบแทนบุญคุณผิดคน และรักผิดคน

ลู่เยี่ยนยู่ยิ้มอย่างชั่วร้าย “ฉันบอกว่าเมื่อแปดปีก่อนฉันโกหกเธอ ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ช่วยเธอเมื่อแปดปีก่อน นั่นก็หมายความว่า แปดปีมานี้ เธอมอบความจริงใจให้ผิดคนแล้ว และก็รักผิดคนแล้ว ตอนนี้เสียใจมากเลยใช่มั้ย?”

แววตาที่เย็นชาของถังหว่านเฉียวเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ตะโกนอย่างเสียงดัง “ลู่ เยี่ยน ยู่”

มองถังเฉียวหว่านที่เต็มไปด้วยความโกรธและความเกลียดชัง ลู่เยี่ยนยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงขอเธอแต่งงาน “เพราะ... ฉันต้องการให้เธอหลงรักฉันก่อนแล้วค่อยทิ้งเธอ แล้วให้เธอเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส”

ขณะที่มองลู่เยี่ยนยู่ ถังเฉียวหว่านคิดในใจหากเธอมีมีดอยู่ในมือ เธอต้องใช้มันแทงเข้าไปบนตัวของลู่เยี่ยนยู่อย่างแน่นอน

สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของเธอทำให้ลู่เยี่ยนยู่หงุดหงิดเล็กน้อย

เขายื่นมือไปดึงกระชากถังเฉียวหว่านที่นอนอยู่บนรถออกมา จากนั้นก็เข้าไปนั่งในรถ

และถังเฉียวหว่านที่ถูกเขาสะบัด ก็ล้มลงบนพื้น

มือและขาที่อ่อนนุ่มของเธอถลอกไปหลายจุด