บทที่ 31 ห้ามกัดตรงนี้อีก

ใจของถังเฉียวหว่านเจ็บแปล๊บ สายตาก้มลง น้ำตาคลอเบ้า เธอจับไปที่เสื้อเชิ้ตของเขาแน่น แล้วกัดไปที่ริมฝีปาก “คุณพูดว่าอะไรนะคะ? เสียใจอะไร?”

ก้มลงมองดวงตาที่น้ำตาคลอเบ้าของเธอ นัยน์ตาของหลงอี้เชินอึมครึม อุ้มเธอขึ้นทันที แล้วเดินไปที่เตียงขนาดใหญ่

มองเตียงใหญ่ที่นุ่มสบาย ถังเฉียวหว่านหลับตาทั้งสองข้างลง น้ำตาไหลออกมาจากเบ้าตาของเธอทั้งสองข้าง

ร่างบอบบางถูกกดลงบนเตียงนอน กลิ่นอายของชายหนุ่มจู่โจมมาทางเธอ เธอขมวดคิ้วด้วยความกังวลและกลัวอย่างมาก แล้วกำหมัดแน่นอีกครั้งหนึ่ง

เสียงที่แหบทุ้มของหลงอี้เชินดังขึ้นข้างๆหูเธอ

“ผมดูเหมือนพวกที่ชอบข่มขืนมากงั้นเหรอ?”

จู่ๆคำถามนี้ก็ทำให้ถังเฉียวหว่านนิ่งอึ้งไป สมองที่มึนตื้อก็ตื่นขึ้นมาในทันที หลังจากนั้นก็ลืมก็ตาขึ้นมา

สบตาเข้ากับดวงตาของหลงอี้เชิน เธอส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่เหมือน”

“แล้วทำไมคุณถึงเลือกที่จะให้ผมบังคับ?”

ถังเฉียวหว่านเหมือนจะไม่เข้าใจ หลงอี้เชินยิ้มอย่างมีเลศนัย นิ้วที่เรียวยาวจับที่คางของเธอ แล้วเลื่อนไปยังริมฝีปากของเธอ “คุณเต็มใจที่จะมอบร่างกายตัวเองให้ผมเหรอ?”

ถังเฉียวหว่านหลุบตาลง แล้วเม้มริมฝีปาก ไม่ได้ตอบอะไร

หลงอี้เชินหรี่ตามอง รอยยิ้มที่มุมปากค่อยๆหายไป สายตาเย็นชาขึ้นเล็กน้อย “ในเมื่อคุณไม่เต็มใจ ถ้าผมทำแบบนั้นกับคุณ มันจะแตกต่างอะไรกับข่มขืน?”

พอพูดจบ มือที่เขาจับคางเธอไว้ก็เพิ่มแรงขึ้น “ผมไม่สนว่าคุณจะมีเหตุผลอะไร คุณห้ามส่งตัวเองให้ใคร ต่อให้ผู้ชายคนนั้นคือผมก็ตาม”

พูดจบ เขาก็เข้าห้องน้ำไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึมที่ยังคงความหล่อไว้

เห็นได้ชัด ว่าเขาโกรธมาก

ที่หางตาของถังเฉียวหว่านยังมีคราบน้ำตาอยู่ เธอกัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรง จนรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือด เธอถึงปล่อย

ความเจ็บปวดบนริมฝีปากทำให้เธอที่มึนศีรษะตื่นกว่าเมื่อสักครู่เสียอีก