บทที่ 32 หว่านหว่านถูกทำให้ตกตะลึง

พูดจบ เขาหรี่ตาที่ยาวรี แล้วถามเสียงขรึม：“ทำไมเลือกผม?”

ที่เขาหมายถึงก็คือ เมื่อครู่ทำไมเธอถึงเลือกที่จะมอบความบริสุทธิ์ของตัวเองให้เขา

พอพูดถึงเรื่องนี้ ในใจของถังเฉียวหว่านก็เจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มแทงขึ้นมา

เธอหลุบตาลงต่ำ นัยน์ตาน้ำตาคลอจนมองเห็นไม่ชัด “เพราะฉันไม่อยากให้ความบริสุทธิ์ของตัวเองตกไปอยู่ในมือของตาเฒ่านั่น คุณเคยช่วยฉัน เป็นผู้ชายที่ฉันอยากขอบคุณมากที่สุด......”

พอพูดถึงตรงนี้ เธอก็หยุดไป แล้วเหลือบตาขึ้นมองหลงอี้เชิน นัยน์ตาแดงก่ำน้ำตาคลอเบ้า ตาแดงของเธอเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้อื่นยากที่จะไม่เจ็บปวดใจ เสียใจ น้อยใจ “รู้สึกว่าฉันไม่เรียบร้อย ไม่ให้เกียรติตัวเอง แล้วก็ง่ายมากเลยใช่ไหม......”

“คุณแค่เมา” หลงอี้เชินแทรกคำพูดของเธอ สายตามองเธออย่างเงียบๆ ริมฝีปากบางกระตุกขึ้น “สนใจความคิดผมมากเลยเหรอ?”

คำพูดของเขาทำให้คนเขาทั้งเขิน ทั้งโมโห โกรธ อับอายในเวลาเดียวกัน

“ฉันเป็นแบบนั้นที่ไหน?” ถังเฉียวหว่านอับอายจนอยากจะกัดปากตัวเอง แต่ก็ถูกหลงอี้เชินห้ามไว้

“จะไม่เอาแล้วใช่ไหม? ฟันน่ะ”

ถังเฉียวหว่านเลยยั้งการกัดปากของตัวเองไว้ พอนึกถึงตอนที่เธอยังไม่ค่อยได้สติเมื่อครู่ เขาที่สติครบถ้วนกลับไม่ได้ห้ามเธอ เลยถาม “เมื่อกี้คุณ…...ทำไมถึงไม่ผลักฉันออก? แถมยังจูบ......”

ดวงตาที่มีเสน่ห์ของหลงอี้เชิน ขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณบังคับจะจูบผม หรือผมไม่ควรบังคับจูบกลับบ้างงั้นเหรอ?”

“.…..” ทุกครั้งมักจะถูกเขาต้อนจนไม่มีอะไรจะพูด ถังเฉียวหว่านปิดปากเงียบไม่ได้พูดอะไรต่อ

หลงอี้เชินมองเธอที่ปิดปากเงียบ เห็นว่าเธอน้ำตาคลอเบ้า อดไม่ได้ที่จะยื่นนิ้วที่เรียวยาวไปเช็ดตรงหางตาให้เธอเบาๆ

เขาก้มหน้าลง ใช้จูบซับน้ำตาของเธอ

จู่ๆการกระทำของเขาก็ทำให้ถังเฉียวหว่านตกใจ ทำอะไรไม่ถูก มองเขาด้วยสายตาที่แดงก่ำ

และในเวลานี้ ด้านนอกหน้าต่างกระจกห้องนอนก็มีร่างเล็กๆที่มีชีวิตชีวาปรากฏขึ้น

ใบหน้าเล็กๆน่ารักของสาวร่างบางติดกับหน้าต่างกระจก ดวงตาสีน้ำตาลกะพริบตามอง ยกกำปั้นขึ้นมาแล้วเคาะ “พี่ผู้นำ พี่ทำอะไรอยู่? เปิดหน้าต่างเร็ว”

พอได้ยินเสียงหวานแหววนี้ หลงอี้เชินหรี่ตามอง สีหน้าเคร่งขรึมลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างกระจก