บทที่ 33 ถามหน่อยผมเป็นคนที่เท่าไหร่

หลงอี้เชินเดินเข้ามาใกล้เธอ ก้มตัวลงเล็กน้อย แล้วพูดเสียงต่ำ “นอนลง”

ถังเฉียวหว่านเบนสายตามา มองเขาด้วยสีหน้าตกใจ “นอนลง…...ทำไมคะ?”

เห็นท่าทางแตกตื่นของเธอ หลงอี้เชินหรี่ตาที่ยาวรีมีเสน่ห์ของเขา ริมฝีปากพ่นคำออกมาสองพยางค์ “นอนไง”

ถังเฉียวหว่านมองไปที่เตียง แล้วหันมามองเขา “ฉันจะนอนคนเดียว”

“ผมบอกเหรอว่าจะนอนกับคุณ?” หลงอี้เชินพูดจบก็ลุกขึ้นยืน

พอรู้ว่าตัวเองคิดมากไป ถังเฉียวหว่านเลยอายนิดหน่อย เธอกระแอม “อะแฮ่ม ขอบคุณที่คืนนี้คุณปล่อยฉันอีกคืนนะคะ ฝันดีค่ะ”

หลงอี้เชินเหลือบตามอง “บอกฝันดีผม?”

ถังเฉียวหว่านเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย “ทำไมเหรอคะ?”

หลงอี้เชินจ้องมอง แล้วกระตุกยิ้ม “มันหมายความว่าคุณรักผมไง”

“.…..” ริมฝีปากของถังเฉียวหว่านกระตุก ยื่นมือมาปิดปากไว้ อีกแล้ว เธอพูดผิดอีกแล้ว

“รีบพักผ่อนละกัน” พูดจบ หลงอี้เชินก็ก้าวเท้าเดินออกไปจากห้องนอน

ในตอนที่เขายื่นมือออกไปดึงประตู ถังเฉียวหว่านก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไป “คือว่าคุณ......ชื่ออะไรนะ?”

จนถึงตอนนี้ เธอยังไม่รู้จักชื่อของเขาเลย

คนๆนั้นที่ช่วยเธอเมื่อแปดปีก่อน เพราะว่าเธอไม่ทันได้ถามชื่อของเขา เลยถูกลู่เยี่ยนยู่หลอก ตอบแทนบุญคุณผิดคน จำผิดคน......

ความผิดพลาดแบบนี้ เธอไม่อยากจะทำผิดซ้ำอีกแล้ว

เขาไม่ได้ช่วยเธอแค่ครั้งเดียว อย่างน้อย เธอก็ควรรู้จักชื่อของเขา

ส่วนผู้ชายคนนั้นที่เคยช่วยเธอเมื่อแปดปีที่แล้ว ความทรงจำของเธอตอนนี้ที่มีต่อเขา เหลือเพียงแค่หน้ากากอันเดียว

หลงอี้เชินหันกลับมา สายตามองที่ใบหน้าเธอเรียบๆ “ทำไม? อยากจะจำผมไปตลอดชีวิต?”

ไม่รอให้เธอตอบ เขาก็เดินกลับมา สายตาที่มีเสน่ห์ล็อคไปที่ตาใสของเธอ “จำไว้ให้ดี ผมชื่อหลงอี้เชิน”

“ฉันขอถามหน่อย เขียนยังไงเหรอคะ?” เธอไม่รู้ว่าอี้ไหน เชินไหน