บทที่ 39 ทำไม? เตรียมคุกเข่าขอบคุณผมเหรอ

ในเวลานี้ ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เธออึ้งไปสักพัก แล้วหันกลับมามองตรงหน้าประตู ลองถามเพื่อความแน่ใจ：“คุณหลง ใช่คุณหรือเปล่าคะ?”

“ดีใจมากเลยเหรอที่ผมมา?” คนที่อยู่ด้านนอกประตูตอบกลับมา เสียงที่มีเสน่ห์ติดตลกเล็กน้อย

พอได้ยินเสียงและน้ำเสียงของคนด้านนอก ถังเฉียวหว่านก็มั่นใจว่าต้องเป็นเขาแน่นอน

เธอรู้สึกซาบซึ้งใจ แต่ก็ตกใจและไม่คาดคิดเหมือนกัน “คุณหลง คิดไม่ถึงว่าคุณจะมาจริงๆ ขอบคุณมากค่ะที่คุณมา คุณช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้ไหม? ฉันจะส่งกุญแจให้คุณ”

พอพูดจบ เธอก็นั่งยองลง เอากุญแจสอดไปด้านล่างของประตู

“คุณหลง รบกวนคุณด้วยค่ะ”

“ไม่รบกวนหรอก ผมไม่ได้มาฟรีๆ”

เสียงขรึมทรงเสน่ห์ดังเข้ามาจากด้านนอกประตู พอถังเฉียวหว่านได้ยินก็ตกใจเล็กน้อย ตาเบิกกว้างอย่างควบคุมไม่ได้ เขาหมายความว่ายังไง?

ขณะที่กำลังคิด ประตูก็ถูกเปิดออก

ชายหนุ่มที่สวมรองเท้าหนังเงาวาวคู่แพงปรากฏตัวที่หน้าประตู

ถังเฉียวหว่านนั่งยองอยู่ สายตาของเธอเลื่อนออกจากรองเท้าหนังที่เหมือนกระจก เงยหน้ามองขึ้นไป

ขากางเกงที่ตรงยาว รูปร่างที่สูงใหญ่ของเขาอยู่ในชุดสูทสีดำราคาแพง เสื้อเชิ้ตสีขาว เนคไทสีกาแฟเข้มขับให้เขาดูภูมิฐาน มีเสน่ห์อย่างมาก ท่าทางสูงส่งไม่เหมือนคนปกติทั่วไป

มองเขาที่ยืนตรง ถังเฉียวหว่านมีความรู้สึกว่าท่านเทพได้มาจุติแล้ว

หลงอี้เชินใช้สายตาก้มมองเธอที่อยู่ด้านล่าง ริมฝีปากบางค่อยๆยิ้มออกมาด้วยความสง่า “ทำไม? เตรียมคุกเข่าขอบคุณผมเหรอ?”

ถังเฉียวหว่านได้สติกลับมา กำลังจะเตรียมลุกขึ้น จู่ๆหลงอี้เชินก็โค้งตัวลงมา แขนของเขากอดเข้าที่เอวคอดของเธอ พยุงเธอขึ้นมา