บทที่ 8 ให้คุณจูบให้พอ

ขณะที่หลงอี้เชินพูดอยู่ ถังเฉียวหว่านก็จูบริมฝีปากเขา รุกล้ำเข้ามาแบบพรวดพราด

ไม่คิดว่าเขาจะโดนจูบ

หลงอี้เชินหรี่ตาที่กำลังปั่นป่วนภายใน ยกมือขึ้นจับท้ายทอยเธอไว้ทันที ริมฝีปากบางผละออกจากริมฝีปากแดงของเธอ แล้วถามด้วยน้ำเสียงข่มขู่ “รู้ผลที่จะตามมาของการยั่วยุฉันไหม?”

ริมฝีปากเขาผละออก ถังเฉียวหว่านเบะปากอย่างไม่พอใจ แขนสวยเรียวจับคอเขาไว้แน่น พยายามเอาริมฝีปากเล็กของตัวเองประกบปากเขา ขณะพูดโวยวาย “ฉันอยากจูบ……นะ ให้พี่จูบหน่อย……”

หลงอี้เชินทำหน้าไม่พอใจ ดวงตาหนักอึ้ง “ได้ ฉันจะให้คุณจูบให้พอ”

สิ้นคำพูด เขาก็ประกบริมฝีปากเธอแน่น จูบเธอกลับรุนแรงกว่าเธอ

ถังเฉียวหว่านโล่งใจ กอดหลงอี้เชินแน่นขึ้น

……

เช้าตรู่วันต่อมา แสงอาทิตย์เล็กน้อยโปรยปรายมาที่พื้นเหมือนทองคำ เคลือบสีอบอุ่นให้กับห้องจางๆ

ถังเฉียวหว่านที่ตื่นขึ้นมา ความรู้สึกแรกคือริมฝีปากเจ็บมาก แค่ขยับเล็กน้อยมุมปากก็เจ็บ

ใครมาขยี้ปากเธอ? ทำไมมันเจ็บขนาดนี้?

หัวก็ค่อนข้างปวด เธอขมวดคิ้วเรียว ยื่นมือไปเคาะหน้าผากกำลังจะนั่งขึ้นมา ถึงได้พบว่าเธอไม่ได้อยู่บนเตียง

เธอไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นบนตัว ไหล่หอมหวานและคอขาวหิมะเผยสู่อากาศ ใต้หน้าอกลงไปแช่อยู่ในน้ำอุ่น

อ่าง?

เธออยู่ในอ่างได้ยังไง?

หลังจากถังเฉียวหว่านตกตะลึงเล็กน้อย สมองก็ทำงานอย่างรวดเร็ว

เพราะการหักหลังจากลู่เยี่ยนยู่ รวมถึงการพูดจาเหน็บแนมจากครอบครัวคุณอา ก็เลยอารมณ์เสีย เธอที่อยู่ในความกดดันสูงจึงไปบาร์จากคำเชิญของเพื่อนร่วมชั้น

เล่นเกม truth or dare เธอสูญเสียความไว้ใจจากผู้ชายคนหนึ่ง จากนั้นเธอก็เจอไอ้แก่หื่นน่ารังเกียจ จากนั้นเธอก็เจอกับชายคนนั้นที่มอบความไว้วางใจให้กับเธอ