บทที่ 48

"ตอนนี้พักอยู่ที่ไหน" ที่จริงเขายังไม่ได้เตรียมคำพูดที่จะคุยกับเธอเลยด้วยซ้ำ และรู้สึกประมาทยังไงไม่รู้

"กับพี่ชาย" เมรีตอบออกไปโดยที่ยังหันหลังให้

"แล้วนอนอยู่ตรงไหนของบ้าน" จากที่ไม่มีเรื่องจะคุยตอนนี้เริ่มมีแล้ว.. เพราะถ้าพูดถึงบ้านของพี่ชาย..ดัมมี่รู้ดีว่าที่นั่นเป็นยังไง

บ้านหลังนั้นมีแค่สองห้องนอนและเจ้าของบ้านก็จองไปหมดแล้ว

"ระเบียงทางเข้าบ้าน" เธอพูดไปตามความจริง..ไม่ได้ต้องการให้เขาสงสารเลย

"ไม่รู้หรือไงว่าตรงนั้นมันอันตรายแค่ไหน"

คนตัวเล็กหันกลับมาด้วยแรงของอีกฝ่าย

"อันตรายแล้วไงคะท่านสารวัตร"

"ไปเก็บของ" จบคำพูดมือแกร่งจูงแขนของอีกฝ่ายให้เดินตามมาที่รถ..แต่หญิงสาวก็สะบัดออกอย่างแรง

"จะให้เก็บไปไหน"

"คุณอย่าลืมนะว่าตอนนี้สถานะของคุณคือภรรยาผม หรือคุณจะให้การเท็จ" คนหัวดื้อแบบเธอต้องเจอกฎหมายเข้าขู่ เพราะเธอเป็นคนให้การเองว่าเป็นภรรยาของเขา

"นี่คุณ!" ดวงตาดุดันได้มองอีกฝ่าย เธอคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่ช่วยเขาไว้

"หรือจะให้กลับไปบอกพวกท่านว่าคุณให้การเท็จดี"

"คนเลว!"

"ขอบคุณที่ชม"

"นี่!!" เมรีกำลังจะต่อว่ามากกว่านี้..แต่ด้านหลังของเขาเริ่มมีตำรวจเดินออกมา 2-3 คน เพราะตอนนี้ก็ใกล้เวลาจะเลิกงาน

นี่เธอวุ่นวายกับโรงพักนี้ตั้งแต่เช้าจนเย็นเลยเหรอ ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้ทาน แต่โชคดีที่ตอนเช้าหาอะไรทานระหว่างทางที่มาแล้ว

"ท่านสารวัตรเบาได้เบาหน่อยนะ" ตำรวจในเครื่องแบบที่เดินผ่านไปพูดออกมาแบบไม่ค่อยจริงจังนัก

"เราไม่รู้กันเลยนะเนี่ย ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน" แล้วพวกเพื่อนตำรวจก็หันไปคุยกัน เพราะแต่ก่อนดัมมี่ก็ประจำอยู่ที่สถานีตำรวจนี้แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเขามีภรรยาแล้ว

"จะยืนให้เขาแซวตรงนี้อีกนานไหม..ถ้ากลุ่มใหม่ออกมาหนักกว่านี้อีกนะ" พูดเหมือนจะขู่อีกนั่นแหละ

หญิงสาวมองคนตัวสูงแบบหน้าบึ้งตึง แต่จำเป็นต้องได้เดินตามไปที่รถ

"ขึ้น" ชายหนุ่มไม่พูดเปล่ายังเปิดประตู แล้วนำตัวเธอขึ้นไปนั่งด้านข้างคนขับ

"คุณจะไปไหน" ขับรถออกมาสักพักเธอก็เห็นว่าทางที่ไปคุ้นตามาก

"บ้านพี่คุณ"

"จอดตรงนี้แหละ ฉันกลับเองได้"

แต่ชายหนุ่มก็ไม่จอด เขายังขับรถต่อไปจนมาถึงจุดหมายปลายทาง

"รถใครมา" พี่สะใภ้เดินออกมาดู "ตำรวจมาทำไม" เห็นแค่ผู้ชายที่ใส่ชุดตำรวจลงจากรถมาก็ตกใจ แต่ไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องตกใจด้วย..มันเป็นสัญชาตญาณที่มีกันทุกคน

"หน้าคุ้นๆ" มองไปอีกทีเห็นน้องสาวของสามีลงจากรถมาด้วย..ก็ถึงบางอ้อ

"สวัสดีค่ะ คุณดัมมี่นั่นเอง" รีบเดินเข้ามาพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน พร้อมกับยกมือไหว้ก่อน

"สวัสดีครับ" ชายหนุ่มไหว้กลับแบบเป็นมารยาท แต่ก็รู้ว่าพี่สะใภ้ของเธอนิสัยยังไง คำว่าปากหวานก้นเปรี้ยวยังเทียบไม่ได้กับผู้หญิงคนนี้

"ทำไมมาด้วยกันได้คะ ไหนเห็นบอกว่าเลิกกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ" และคำนี้ก็ไม่น่าจะพูดออกมา..แต่ก็ออกมาจนได้

ตอนที่เมรีมาขออาศัยอยู่กับพี่ชาย พี่สะใภ้แอบฟังว่าคุยอะไรกับสามีของเธอบ้าง เพราะกลัวว่าน้องสาวของสามีจะแอบมาหยิบยืมเอาเงิน

พอจับใจความได้ก็แอบสมน้ำหน้า ที่ถูกผู้ชายทิ้ง

"ปากไม่เคยพัฒนา" เมรีพูดออกมาเบาๆ เพราะไม่ชอบคำพูดของพี่สะใภ้เอามากๆ

ถึงแม้จะพูดเบาแค่ไหนดัมมี่ก็ยังได้ยิน.. แค่ดูหน้าตาก็รู้แล้วว่าเธอคงไม่มีความสุขหรอกที่อยู่ตรงนี้

"ผมจะมารับเมรีไปอยู่ด้วย เห็นว่าที่นี่ให้เธอนอนนอกบ้าน..จริงไหมครับ" ประโยคสุดท้ายชายหนุ่มเน้นเสียงมาก

"ไม่จริงเลยค่ะ พี่จะกล้าให้น้องเมย์นอนนอกบ้านได้ยังไง เข้าไปดูสิคะ จัดเตรียมที่นอนไว้ให้ด้านในอย่างดีเลย" หน้าพี่สะใภ้ของเธอถึงกับเปลี่ยนสี