บทที่ 55

"พี่อย่าเป็นอะไรนะ" หญิงสาวเริ่มใจไม่ดี รีบเดินกลับมาหาโทรศัพท์เพื่อที่จะโทรหาเขา

..ในระหว่างที่กำลังเลื่อนหาเบอร์ เมรีได้แต่ภาวนาให้เขายังใช้เบอร์เดิมอยู่ เพราะตั้งแต่กลับมาเธอยังไม่เคยโทรหาเลยสักครั้ง

ตู๊ด~ ตู๊ด~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นระยะ แล้วสายก็ตัดไปเพราะไม่มีใครรับ

ตู๊ด~ ตู๊ด~~ ครั้งที่ 4 ที่ต่อสาย พอสายตัดเธอก็กดซ้ำอีก..จนถึงครั้งที่ 5

"สารวัตรระวังครับ" คำแรกที่ได้ยินเสียงตามสาย พอเจ้าของเครื่องกดรับแต่ยังไม่ได้พูด

"สารวัตรหลบไปก่อน" มันคือเสียงสุดท้ายก่อนที่สายจะตัดไปอีกครั้ง

"พี่ดัมมี่ นี่เมย์เองนะ" หญิงสาวพยายามตะโกนใส่โทรศัพท์ เพื่อหวังให้ปลายสายได้ยิน

พอสายตัดไปเมรีก็รีบออกมาถามผู้หญิงคนเดิม ว่าคนที่โทรมาแจ้งความอยู่เขตไหน

"คุณจะไปจริงเหรอคะ"

"จริงค่ะ"

"ถ้างั้นฉันพาไปค่ะ" ภรรยาตำรวจคนนั้น รีบจูงเอามอเตอร์ไซค์ออกมา แล้วทั้งสองก็มุ่งหน้าไปที่ที่เกิดเหตุ ซึ่งใช้เวลาพอสมควร

"ใช่ตรงนั้นแน่เลยค่ะ" พอขับรถเข้ามาใกล้ก็เห็นไทยมุงยืนอยู่แถวนั้น และก็มีตำรวจอีกหลายคนกำลังเคลียร์พื้นที่..เมรีลงจากมอเตอร์ไซค์ได้ก็รีบตรงเข้าไป

"กรี๊ดดด" หญิงสาวตกใจพอโผล่พ้นผู้คนเข้าไปก็เจอกับร่างของชายที่นอนจมกองเลือดอยู่

"สารวัตรดัมมี่อยู่ไหน" พอตั้งสติได้เธอก็มองหาเขา "มีใครเห็นสารวัตรไหมคะ" หญิงสาวถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ยิ่งไม่เห็นเขาอยู่ในที่นี้ก็ยิ่งตกใจ

"ท่านสารวัตรถูกส่งโรงพยาบาลแล้วครับ" ทันใดนั้นก็มีเสียงใครบางคนพูดมา

"ถูกส่งโรงพยาบาลหมายความว่ายังไงคะ" ขาที่คิดว่าแข่งแกร่งที่สุดในร่างกาย ตอนนี้แทบจะไม่มีแรงรับน้ำหนักของตัวไว้ได้

"ไม่รู้ว่าใครโทรเข้ามาตอนเกิดเหตุ พอท่านสารวัตรเห็นเบอร์ก็รีบกดรับสาย..ท่านก็เลยไม่ได้ระวังตัว"

"แล้วเขาจะรับสายทำไม.." หญิงสาวรู้ได้ในทันทีว่าเบอร์ที่เขารับคงจะเป็นเบอร์ของเธอ

"พาฉันไปโรงพยาบาลทีค่ะ" เมรีรีบกลับมาที่รถมอเตอร์ไซค์คันเดิม

แล้วภรรยาตำรวจคนนั้นก็พาขับรถมาที่โรงพยาบาล

คนตัวเล็กก้าวลงจากมอเตอร์ไซค์ได้ก็วิ่งเข้ามาที่หน้าห้องฉุกเฉิน

"ตำรวจ..ตำรวจคนที่บาดเจ็บอยู่ไหนคะ" หญิงสาวพูดแทบไม่เป็นภาษา เธอถามบุรุษพยาบาลที่อยู่ด้านหน้า

"อยู่ข้างในครับ"

ได้ยินแค่นั้นเมรีก็ไม่รอให้ทางแผนกฉุกเฉินอนุญาต..เธอรีบตรงเข้าไปในห้อง..จนพยาบาลและบุรุษพยาบาลที่อยู่ด้านหน้าตามเข้ามาห้ามไว้

"คุณคะ คุณจะเข้าไปแบบนี้ไม่ได้นะ" พอเสียงพยาบาลดังขึ้น คนที่อยู่ในห้องฉุกเฉินนับสิบชีวิตต่างก็มองมาที่ต้นเสียง

หนึ่งในนั้นก็คือสารวัตรดัมมี่ที่ยืนอยู่ข้างเตียงของตำรวจอีกคน

"พี่ดัมมี่ พี่เป็นอะไรมากไหม" เมรีตรงเข้าไปสำรวจร่างกายของเขา ก็เจอกับผ้าพันแผลที่แขนและรอยฉีกขาดของเสื้อชุดตำรวจ

"เมย์มาได้ไง"

"พี่ตอบมาก่อนสิว่าพี่เจ็บตรงไหนบ้าง" หญิงสาวยังพยายามมองดูตามร่างกายของเขาอีกว่ามีแผลตรงไหนไหม

"แผลที่เย็บไประวังอย่าให้โดนน้ำนะคะ" ทันใดนั้นพยาบาลที่ประจำอยู่ในห้องฉุกเฉินก็ถือยามาให้

"เย็บ?!"

"ใช่ค่ะ เย็บไปสิบกว่าเข็มเลย ต้องระวังให้มากๆ นะคะ กลัวว่าแผลจะอักเสบ" พยาบาลสาวคิดว่าเธอเป็นญาติคนไข้ที่นอนอยู่บนเตียง ก็เลยยื่นยานั้นให้กับเธอไป

"เย็บสิบกว่าเข็มเลยเหรอ" พอได้ยินหญิงสาวแทบจะเป็นลมล้มพับลงตรงนั้น

ผู้หมวดเอนกที่นอนอยู่บนเตียงมองหน้าสารวัตร ..คนที่เย็บสิบกว่าเข็มคือผู้หมวด ส่วนสารวัตรแค่ทำแผล ที่ถูกผู้หมวดเอนกผลักออกจากวิถีคมมีดของชายที่คลั่งยา ..แต่ถ้าผู้หมวดเอนกไม่เข้ามาช่วยจังหวะนั้น ป่านนี้ร่างของสารวัตรคงจะได้อยู่ที่วัดแล้ว