บทที่ 116 การเยียวยา

บทที่ 116

การเยียวยา

ลั่วอู๋หยิบมีดสั้นที่ลงตราธาตุไม้อันน่าหลงใหลออกมา

หมอกสีเขียวที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณไหลเข้าสู่ร่างกายของเฒ่าเฉินอย่างช้าๆลมหายใจของเฒ่าเฉินเริ่มทรงตัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่อาการบาดเจ็บในร่างกายก็ยังคงทรุดโทรมอยู่

ครู่ต่อมาเครื่องหมายสีตราธาตุสีเขียวบนกริชก็กะพริบและจางหายไป

พลังของมันกำลังจะหมดลง

ลมหายใจของเฒ่าเฉินยังคงตกลงอย่างต่อเนื่อง

ลั่วอู๋เลิกคิ้วและรู้สึกว่ามันยุ่งยากเล็กน้อย อาการบาดเจ็บนี้มันหนักเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นระดับแก่นวิญญาณของเฒ่าเฉินนั้นสูงเกินไป เทียบกับระดับพลังวิญญาณของกริชแล้วมันต่ำเกินไปที่จะรักษาแก่นวิญญาณของเขาได้

“เป็นอย่างไรบ้าง?” เจิ้งเว่ยถามอย่างระมัดระวัง

ลั่วอู๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้ามีสัตว์วิญญาณระดับทองที่มีพลังวิญญาณเป็นธาตุไม้รึเปล่า?”

สองพี่น้องเจิ้งซี เจิ้งเว่ยมองหน้ากันแล้วส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

ลั่วอู๋ปวดหัว มันลำบากจริงๆ อาวุธของเขาถูกลงตราด้วยพลังของสัตว์วิญญาณระดับเงิน หากเขาใช้สัตว์วิญญาณระดับทอง เขาอาจมีโอกาสที่จะรักษาอาการบาดเจ็บของเฉินได้

ถ้าเขารู้ว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้ เขาคงจะไม่ทิ้งตั๊กแตนขู่เชิงทั้งหมดไว้ที่ศาลาไป่หยู่

ตอนนี้ก็คงสายเกินไปแล้วที่จะหามันมา

หากพวกเขาไม่รู้ว่าจะไปเอาสัตว์วิญญาณธาตุไม้ระดับทองมาจากที่ไหน อาการบาดเจ็บของเฒ่าเฉินก็คงจะเกินเยียวยาและเขาก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน

“เจ้ามีหนูหาวิญญาณและตั๊กแตนวายุรึเปล่า” ลั่วอู๋ถาม ด้วยที่ว่ามันคือความหวังสุดท้าย

เจิ้งซีรู้สึกสับสน

สิ่งเหล่านี้จะมีประโยชน์อะไรกับอาการบาดเจ็บของผู้เฒ่าเฉิน

ลั่วอู๋ปวดหัว “ไม่มีงั้นเหรอ แย่ล่ะ”

“ข้ามี” ในกลุ่มทหารของเจิ้งซี มีชายคนหนึ่งยกมือขึ้นอย่างเงียบ ๆ

“ข้ามีสัตว์วิญญาณทั้งสองแบบนี้”

หลังจากนั้นชายคนนั้นก็ปล่อยหนูหาวิญญาณและตั๊กแตนวายุออกจากแหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์

“ มีอีกไหม” ลั่วอู๋ถาม

ชายคนนั้นส่ายหัว “มีเพียงตัวเดียวเท่านั้นหนูหาวิญญาณข้าใช้เพื่อค้นหาแร่ และข้าเก็บตั๊กแตนวายุไว้เพื่อความสนุกสนานยามว่าง”

“ ดูเหมือนมันจะขึ้นอยู่กับโชคของเจ้าแล้ว” ลั่วอู๋กระซิบ

ความเป็นไปได้ที่การสังเคราะห์ตั๊กแตนขู่เชิง ไม่ใช่ความสำเร็จ 100%

ภายใต้การจ้องมองที่สับสนของผู้คน ลั่วอู๋วางหนูหาวิญญาณและตั๊กแตนวายุลงในไหปีศาจ

“สังเคราะห์”

ลั่วอู๋ใส่สัตว์วิญญาณสองตัวลงในส่วนต่อประสานการสังเคราะห์

[ได้รับ ตั๊กแตนขู่เชิงสัตว์วิญญาณระดับทอง, แต้มเซียน + 40]

ประสบความสำเร็จ!

ดูเหมือนว่าชะตาของคุณเฉินจะยังไม่ขาด

ลั่วอู๋รีบไปที่แท่นลงตราของคลังอาวุธ เพื่อสกัดเอาพลังวิญญาณธาตุดั้งเดิมของตั๊กแตนขู่เชิง จากนั้นแนบแก่นพลังวิญญาณลงตราเข้ากับมีดสั้น

มีดสั้นแตกในทันทีและระเบิดออกเป็นชิ้น ๆ

แต่พลังดั้งเดิมธาตุไม้ของตั๊กแตนขู่เชิง ยังคงอยู่ในอากาศและไม่ได้สลายไป

ดวงตาของลั่วอู๋เบิกกว้าง

มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

เป็นเพราะคุณภาพของมีดสั้นไม่ดีพอ?

มันเลยไม่สามารถทนรับการลงตราธาตุพลังวิญญาณระดับทองได้งั้นเหรอ?

“ไม่ข้าต้องหาอาวุธที่ดีกว่านี้ไม่งั้นแก่นวิญญาณของตั๊กแตนขู่เชิงจะหายไป” ลั่วอู๋กระวนกระวายเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็จ้องมองไปที่โล่ของเขา

“โล่คริสทัลที่เสริมแกร่งแล้วน่าจะใช้ได้”

ลั่วอู๋เลือกที่จะลงตราธาตุใส่โล่ของเขา

พลังวิญญาณระเบิดออกมาเป็นแสงสีเขียวเข้ม มันเริ่มซึมเข้าไปในคลังแสงทั้งหมด ลั่วอู๋รู้สึกว่ามันช่างน่าตื่นตา

“ แต่มันค่อนข้างน่ากลัวเหมือนกันแฮะ”

ดวงตาของลั่วอู๋มองตรงไปยังโล่คริสทัลของเขาเอง พื้นผิวโล่ที่ใสเหมือนคริสทัลนั้นเต็มไปด้วยสีเขียวและมีแถบบาง ๆ ที่บิดเบี้ยวแบบเดียวกับกิ่งไม้ที่เติบโตผิดปกติ

มันส่งพลังงานชีวิตที่ทำให้มึนเมาได้ออกมา

“ เยี่ยมไปเลย … ” ลั่วอู๋พึมพำกับตัวเอง