ตอนที่ 123
บทที่ 124 สองรูปแบบ
October 22, 2026
บทที่ 124 สองรูปแบบ
การต่อสู้นั้นได้จบลงอย่างรวดเร็ว โดยที่ยังไม่มีใครได้ตอบโต้อะไรต่อ
เมื่อภูตทะเลทรายจากไปแล้ว ทักษะทรายดูดที่มันใช้ก็จะเสื่อมสภาพไปและหายไปในอีกไม่นานนัก
หยู่เฮาอยู่ในสภาพที่ครึ่งตัวของเขาถูกดูดลงไปในทรายสีเหลือง จากนั้นพักหนึ่งก็ได้ยินเพียงเสียงของเขาดูดพลังวิญญาณเข้าไปแล้วพุ่งขึ้นมาเหมือนระเบิด
ลั่วอู๋อดไม่ได้ที่จะสรรเสริญ ช่างเป็นการระเบิดพลังที่น่าทึ่ง
หยู่เฮามองไปทางที่ภูตทะเลทรายได้หลบหนีไป ดวงตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความผิดหวัง หลังจากไล่ตามมานาน เขาก็ยังคงพลาดปล่อยให้หนีไปได้
“ข้าโทษเจ้า” หยู่เฮาจ้องไปที่ฉูจงฉวน “เจ้าเป็นคนทำให้มันตื่น”
ฉูจงฉวนโกรธมาก “เห็นได้ชัดว่าเสียงของเจ้าดังกว่า”
“เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร เสียงของเจ้าต่างหากที่ดังที่สุด”
“เป็นเจ้าต่างหาก”
“เป็นเจ้าต่างหาก!”
“เป็นเจ้าต่างหาก”
ทั้งคนสองคนโกรธพอ ๆ กับเด็กที่กำลังทะเลาะกันว่าใครจะชนะหรือแพ้
“เจ้าว่าใครเป็นคนที่พูดเสียงดังที่สุด” พวกเขามองไปที่ลั่วอู๋ในเวลาเดียวกัน
ลั่วอู๋มีรอยยิ้มที่น่าอึดอัดแต่ก็ยังดูสุภาพ “ดูเหมือนว่าคนที่เสียงดังกว่าจะเป็นเจ้านะ เสียงของเจ้าดังกว่า”
หยู่เฮาเกิดมาพร้อมกับโทนเสียงที่ดัง แม้ว่าฉูจงฉวนจะมีอารมณ์โกรธมากกว่า แต่เขาก็ยังคงส่งเสียงเบากว่า เพื่อรักษามาดท่าทางของเขา
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ฉูจงฉวนมองไปที่หยู่เฮาอย่างอิ่มเอมใจ “หึ ข้าบอกแล้วใช่ไหมล่ะ ทีนี้เจ้าว่าอย่างไร?”
หยู่เฮาโกรธมากจนพึมพำออกมา “บ้าจริงเจ้าเด็กลามก”
“ข้าเป็นคนโรแมนติก!” ฉูจงฉวนโกรธอีกครั้ง
“ลามก”
“โรแมนติก”
“ลามก”
“โรแมนติก”
“ลามก”
ฉูจงฉวนอดไม่ได้ที่จะสาปแช่ง “เจ้ามันก็เป็นแค่คนเถื่อนที่หยาบคาย ข้าจะสู้กับเจ้าตรงนี้แหละ”
“มาเลยเถอะ” หยู่เฮาไม่ต้องการที่จะถูกดูหมิ่นและหยิบเอาขวานของเขาขึ้นมา
จากนั้นภูตไฟของฉูจงฉวนก็ปรากฏตัวขึ้นกลายเป็นม่านไฟขนาดใหญ่อยู่กลางอากาศ ให้ความรู้สึกจริงจัง ที่ทำให้ทุกคนคนรู้สึกหนาวสันหลังว่าเขาพร้อมจะเอาจริง
ขณะเดียวกันเสือดาวหินของหยู่เฮา ก็หมอบเตรียมพร้อมอยู่ข้าง ๆ และหายใจเข้า
ความแข็งแกร่งของหยู่เฮาเองก็ใกล้เคียงกับผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงมาก เหมือนกันกับฉูจงฉวน การเผชิญหน้าของทั้งสองคน เป็นการเผชิญหน้าต่อสู้ภายใต้ความสามารถที่เท่าเทียมกัน
และสถานการณ์ของทั้งสองก็คล้ายกันมาก
พวกเขาทั้งคู่มาเพื่อค้นหาสัตว์วิญญาณตัวที่สอง ก่อนการพัฒนาเลื่อนระดับวิญญาณ ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าทั้งคู่นั้นมีความอดทนมาก
ลั่วอู๋เดินไปข้างหน้าอย่างไม่เต็มใจเพื่อหยุดการต่อสู้ในครั้งนี้ “หยุดการต่อสู้ที่ไร้สาระนี่เถอะ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเจ้าควรจะตามภูตทะเลทรายไปให้ทันไม่ใช่เหรอ ? ถ้าเจ้าชักช้าเกินไปจะตามมันไม่ทันเอานะ”
“ใช่ขอบคุณเจ้าที่ช่วยเตือนข้า” หยู่เฮาปรบมือและเรียก ฉูจงฉวน “ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน และจะเอาชนะเจ้าในครั้งต่อไป”
หลังจากนั้นหยู่เฮาก็วิ่งออกไปพร้อมขวานขนาดใหญ่ของเขา
ลั่วอู๋รู้สึกชื่นชม เขาช่างดุเดือดจริง ๆ ที่สามารถวิ่งได้อย่างรวดเร็วในขณะที่ถือขวานขนาดใหญ่เช่นนั้นไปด้วย
“อย่ามาล้อกันเล่นน่า ใครบอกกันว่าให้เจ้าหนีไปก่อนได้” ฉูจงฉวนตะโกนแต่หยู่เฮาวิ่งไปไกลแล้วซึ่งเขาเองก็น่าจะยังคงได้ยินอยู่
ไอ้คนเถื่อนหยาบคายเอ๊ย!
ฉูจงฉวนขบฟันของเขา
“เสียแรงเปล่าจริง ๆ” ฉูจงฉวนนั่งลงบนผืนทรายสีเหลือง
เขาคิดว่าเขาจะได้พบกับภูตทะเลทราย