บทที่ 247 คำสัญญา

บทที่ 247 คำสัญญานี่คือเหตุการณ์ที่ทุกคนไม่คาดคิด ใครจะไปคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น แต่ดูจากการแสดงออกของสองพี่น้องตระกูลเอ๋า ดูเหมือนว่าเหตุการณ์นี้ไม่ได้สัมผัสอารมณ์ของพวกเขาเลย

“แล้วมันยังไง?” สองพี่น้องตระกูลเอ๋านั้นยังใจเย็นมาก “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา และพวกข้าก็ไม่จำเป็นจะต้องการความช่วยเหลือจากใคร”

ลั่วอู๋ไม่ได้ขัดคำพูดของพวกเขา เพราะมันเป็นเรื่องจริง. มันไม่จำเป็นจะต้องให้คนนอกเข้ามาแทรกแซงความขัดแย้งระหว่างตระกูลของพวกเขา “ข้าหวังว่าเจ้าจะกลับฝึกฝนอย่างหนัก จนได้รับการเลื่อนขั้นเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงในเร็ววัน เพื่อที่เจ้าจะได้รับคำท้าทายของพวกข้าได้”

“พวกข้าไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่าไหร่ แต่ถ้าพวกข้าไม่สามารถกำจัดลูกหลานของตระกูลลั่วได้โดยเร็ว เหล่าบรรพบุรุษของพวกข้าจะต้องไม่พอใจแน่”

“สำหรับอันดับคะแนนในสำนักเฉียนหลง” “เจ้าไม่มีทางเหนือไปกว่าชายคนนั้นได้ ดังนั้นพวกข้าจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าตระกูลเอ๋าจะแพ้ในการเดิมพันพนันของตระกูล”

ชายคนนั้น แน่นอนว่ามันหมายถึงชายที่แม้แต่สองพี่น้องตระกูลเอ๋าอย่างพวกเขาก็ยังต้องเคารพเอ๋าเฉียนจุน อัจฉริยะผู้ที่ยอดเยี่ยมที่สุดทั่วทั้งอาณาจักร เอ๋าเฉาและเอ๋าหยู่ ต่างก็เป็นสองพี่น้องที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงของจักรวรรดิ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนั้นพวกเขาก็ทำได้เพียงแค่คุกเข่าลงเท่านั้นลั่วอู๋รู้สึกโกรธเกรี้ยวกับท่าทีของพวกเขาทั้งสอง สำหรับเขาแล้วสิ่งที่น่ารำคาญที่สุดไม่ใช่การยั่วยุและการถากถาง แต่เพิกเฉยต่อทัศนคติของเขาโดยสิ้นเชิง ซึ่งเป็นเหมือนกับการปฏิเสธตัวตนของเขา

สองพี่น้องตระกูลเอ๋าไม่ได้ต้องการที่จะประชดประชันเลยสักนิด

มันเหมือนกับว่านกอินทรีไม่จำเป็นจะต้องใส่ใจนกกระจอก

หรือมังกรไม่จำเป็นจะต้องสนใจสัตว์เลื้อยคลาน พวกเขาเพียงแค่พูดในสิ่งที่พวกเขาคิดจริงๆ เพราะในใจของพวกเขาลั่วอู๋คือตัวตนที่พวกเขาสามารถเอาชนะเมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการ

ลั่วอู๋หายใจเข้าลึก ๆ “ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมคนในตระกูลลั่วถึงได้ตอบรับคำท้าทาย แม้จะรู้ตัวดีว่าพวกเขาสู้ไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังยอมขึ้นไปบนสังเวียนเพราะท่าทีแบบนี้นี่เอง”

มันทำให้ขุ่นเคืองจริงๆการฝึกฝนอย่างหนักมาโดยตลอด ก็เพื่อมาพ่ายแพ้ให้กับพวกเขางั้นเหรอ?

“ลั่วอู๋ใจเย็น ๆ ” ฉูจงฉวนสังเกตเห็นว่าท่าทางของลั่วอู๋ดูไม่ดีเท่าไหร่

แต่ลั่วอู๋ก็ไม่ได้สนใจ เขามองไปที่สองพี่น้องตระกูลเอ๋าอย่างเย็นชา “ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าจะไม่ให้พวกเจ้าต้องรอนานแน่”

“ภายในหนึ่งเดือน ข้าจะขึ้นไปเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสูงและกลับมาท้าทายพวกเจ้า”

“และในตอนที่พวกเจ้าถูกข้าเหยียบย่ำ มันจะเป็นที่ชัดเจนว่ามีคนมากกว่าหนึ่งคนที่พวกเจ้าต้องก้มหัวให้แล้ว”ทันทีที่เขากล่าวสุนทรพจน์นี้ผู้คนที่ฟังอยู่ต่างก็ลุกฮือคนของตระกูลลั่วกลายเป็นฝ่ายที่จะริเริ่มท้าทายตระกูลเอ๋าก่อนโดยไม่มีใครคาดคิด!นี่เป็นข่าวที่น่าสนใจมากการต่อสู้ระหว่างสองตระกูลนั้น ไม่เคยมีทายาทตระกูลลั่วคนใดได้รับชัยชนะมาก่อน ในการต่อสู้อันยุติธรรมโดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่ลั่วอู๋พูดออกมามีคนมากกว่าหนึ่งคนที่พวกเจ้าต้องก้มหัวให้อย่างที่ทราบกันดีว่ามีเพียงคนเดียวที่สองพี่น้องตระกูลเอ๋า จะชื่นชมและก้มหัวให้จริงๆนั่นคือ เอ๋าเฉียนจุนอัจฉริยะของตระกูลเอ๋าลั่วอู๋กล้าเปรียบตัวเองกับเอ๋าเฉียนจุนช่างหยิ่งยโสโอหังการพูดแบบนี้ไม่ต่างอะไรไปจากการดูถูกตระกูลเอ๋า“ได้ พวกข้าจะรอเจ้า”“หลังจากนั้นหนึ่งเดือนจะไม่มีตระกูลลั่วในสำนักเฉียนหลงอีกต่อไป”สองพี่น้องตระกูลเอ๋าทิ้งคำพูดเอาไว้ จากนั้นก็เดินจากไป…………หนึ่งเดือนต่อจากนี้สองพี่น้องตระกูลเอ๋า จะดวลกับลูกหลานของตระกูลลั่วข่าวแพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปทั่วสำนักชั้นใน