บทที่ 271 การต่อสู้เพื่ออันดับรายชื่อเฉียนหลง

จู่ ๆ รองประธานสำนักเฉียนหลงหลี่หวู่หยวนก็ปรากฏตัวขึ้นมา โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาปรากฏตัวขึ้นมาบนเวทีการประลองตั้งแต่เมื่อใด

เพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่นอย่างสงบ พลังวิญญาณอันรุนแรงรอบตัวเขาก็แผ่ออกมา ราวกับว่าเขาเป็นผู้ปกครองพื้นดินแห่งนี้

เขายังคงยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไป พลางใช้คลื่นพลังวิญญาณป้องกันดาบที่ ลั่วอู๋แทงลงไปที่เอ๋าหยู่ “ยินดีด้วย เจ้าเป็นฝ่ายชนะ”

ความหมายของการกระทำนี้ชัดเจน เขาตักเตือนโดยการแสดงความยินดี

เมื่อคุณชนะคุณไม่จำเป็นต้องชนะ

“ข้ายังไม่ชนะซะหน่อย” ลั่วอู๋พูดอย่างไร้เดียงสา “เขายังมีโอกาสฟื้นคืนชีพได้อีกครั้ง ไม่แน่ว่าถ้าเขาฟื้นคืนชีพขึ้นมา ข้าอาจจะแพ้ก็ได้เพราะข้าสูญเสียพลังวิญญาณมากเกินไปในการต่อสู้”

คนดูต่างงงงวยไปตามกัน

รองประธานาได้เขามาหยุดการประลองเป็นการส่วนตัว

นั่นก็เพราะเอ๋าหยู่ นั้นไม่มีทางยอมรับความพ่ายแพ้ แม้ว่าจะถูกฆ่าเขาก็คงไม่คิดจะหยุดการประลอง

“ฮะฮะ ฮ่า” หลี่หวู่หยวนแนบตัวและพูดด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงลั่วอู๋เท่านั้นที่ได้ยิน “ดาบเลือดเดือดในมือของเจ้าจะดูดซับแก่นวิญญาณและพลังวิญญาณในเลือดของเอ๋าหยู่ แม้ว่าเขาจะฟื้นคืนชีพขึ้นมา แต่เขาก็จะเป็นแค่ศพอันเปราะบาง เจ้ายังจะต้องเกรงกลัวอะไรด้วยเหรอ?”

ลั่วอู๋ประหลาดใจเล็กน้อย

ปรากฏว่ารองประธานรู้จักดาบเลือดเดือด

“นอกจากนี้ … ” เสียงของหลี่หวู่หยวนกระจายไปทั่วจนเหล่าผู้ที่รับชมได้ยิน “ทักษะระดับ A [การล่าถอยแห่งความมืด] ของภูตสงครามนั้นสามารถปัดเป่าผลของ [คืนชีพจากความตายจำลอง] ได้ ถ้าเจ้าลงดาบไป ข้าเกรงว่าเอ๋าหยู่จะตายจริง ๆ ”

ทุกคนเข้าใจได้ในทันทีว่านี่คือเหตุผลที่รองประธานต้องเข้ามาห้าม

เอ๋าหยู่ช่างน่าอนาถจริง ๆ

เขาเกือบจะถูกฆ่าตายโดยภูตสงคราม

ชัยชนะในครั้งนี้ทักษะและความแข็งแกร่งของภูตสงครามนั้นอาจจะเป็นปัจจัยหนึ่ง แต่ในการประลองครั้งนี้ทุกคนก็ได้เห็นเป็นที่ประจักษ์ว่า ลั่วอู๋นั้นแข็งแกร่งแค่ไหน จากการที่เขาสามารถเอาชนะเอ๋าหยู่ได้

ลั่วอู๋ไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้ปรับแต่งพลังวิญญาณที่ยอดเยี่ยม แต่ประสิทธิภาพในการต่อสู้ของเขาเองก็แข็งแกร่งและอันตรายมากเช่นกัน อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ด้อยไปกว่าความสามารถเหล่าผู้มีพรสวรรค์

“คงต้องพอแค่นี้ล่ะนะ” ลั่วอู๋คิดในใจ

อันที่จริงเขาไม่รู้ว่า การล่าถอยแห่งความมืดสามารถใช้ในบริบทนั้นได้

“งั้นก็จบการประลองเท่านี้แล้วกัน” ลั่วอู๋กล่าว เนื่องจากผู้ใหญ่ระดับท่านรองประธานออกมาแถลงไขถึงขนาดนี้ เขาจึงไม่มีโอกาสได้ทำอะไรต่อ

อย่างไรก็ตามการที่สามารถเอาชนะสองพี่น้องตระกูลเอ๋าได้ มันก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา

เอ๋าหยู่ถูกนำตัวไปรักษา แต่ก่อนจากไปเขายังมองจิกไปที่ลั่วอู๋ “ข้ายอมรับว่าเจ้าไม่ได้อ่อนแอ แต่เจ้าก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเอ๋าเฉียนจุนอยู่ดี ไม่มีใครสามารถเอาชนะสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้ ไม่ว่าเจ้าจะพยายามต่อสู้เพื่อเลื่อนอันดับรายชื่อเฉียนหลงของเจ้าไปเท่าไหร่ ท้ายที่สุดตระกูลลั่วก็จะยังคงเป็นผู้แพ้! ”

“ปล่อยข้าเลยนะไอ้ขี้แพ้” ลั่วอู๋พูดอย่างไม่พอใจกลับไป

แม้เอ๋าหยู่จะไม่ถูกซ้ำเติมหรือด่าทอ แต่เขาก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้

เขาพ่ายแพ้ในการประลอง เขาจึงถูกหามไป

เมื่อลั่วอู๋ก้าวลงจากเวทีการประลอง สายตาของเขาก็กวาดมองไปที่ผู้ชม ลั่วอู๋ยิ้มอย่างมีความสุข “ข้าชนะแล้ว!”

“ท่านเก่งมากเจ้าค่ะนายน้อย” หลี่หยินเป็นแฟนคลับคนแรกของเขา

ฉูจงฉวนกลอกตาของเขาและบ่นพึมพำ “เจ้าชนะได้ จริง ๆ ด้วย ข้าขอแสดงความยินดีด้วย เจ้าได้กลายเป็นหนึ่งในเหล่านักเรียนที่มีความสามารถสูงที่สุดแล้ว”

มู่ฉิง, จางฉีฮง, หนิงปิงหลัน และเฉินหมิงหยู เหล่าผู้ที่คุ้นเคยกับลั่วอู๋ ต่างก็มาแสดงความยินดีด้วยเช่นกัน

หนานกงหยิงเอ๋อผู้ซึ่งมองดูลั่วอู๋มาโดยตลอด เริ่มมีอารมณ์ที่ซับซ้อนในดวงตาอันสวยงามของนาง นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะสามารถทำอะไรแบบนี้ได้

เหวินเสี่ยวมองไปที่ลั่วอู๋ พร้อมกับความสงสัยเล็กน้อยในดวงตาของเขา จากนั้นก็หันจากไป

ข่าวชัยชนะของลั่วอู๋กระจายไปทั่วสำนักเฉียนหลงในชั่วพริบตา

หลายคนที่ไม่ให้ความสนใจกับการประลองครั้งนี้ตกใจมาก สองพี่น้องตระกูลเอ๋าทั้งสองคนได้พ่ายแพ้ไปในการประลอง มันเป็นเรื่องที่น่าทึ่ง

ขณะเดียวกันที่สำนักย่อยการปรับแต่ง ลั่วซงชายชราผมขาวปรมาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการปรับแต่งได้มองขึ้นไปบนฟ้าและหัวเราะ “ฮ่าฮ่า ลั่วอู๋ชนะแล้ว สองพี่น้องตระกูลเอ๋า แพ้!”

ลั่วซงตื่นเต้นมากที่เขารีบเข้าไปในห้องลับหลายแห่งของสำนักย่อยการปรับแต่งและปลุกเหล่าผองเพื่อนวัยชราจากตระกูลลั่วขึ้นมา

“อะไรนะลูกหลานตระกูลลั่วของพวกเราชนะงั้นเหรอ ?”

“สองพี่น้องตระกูลเอ๋าผู้ยิ่งใหญ่ล้มเหลว?”

“อ่าฮ่าฮ่าฮ่า สะใจจริง ๆ”

ความคิดเห็น