บทที่ 275 ภูตไหที่น่าสงสัย

หลี่หยินเดินออกจากคฤหาสน์สุตรา

แต่เนื่องจากการจะเอาหนังสือทักษะออกไปนั้นต้องได้รับการยืนยันจากบรรณารักษ์ก่อน ดังนั้นหลี่หยินจึงเดินมาหาชายชราผู้เป็นบรรณารักษ์ของคฤหาสน์สุตรา

“ปณิธานของฝันร้ายที่ยิ่งใหญ่งั้นหรือ?” ดวงตาของชายชรามีแต่ความขุ่นมัว ดูเหมือนว่าเขาจะประหลาดใจกับการเลือกหนังสือทักษะของหลี่หยิน “สาวน้อย เจ้าแน่ใจแล้วหรือ?”

หลี่หยินพยักหน้า “เจ้าค่ะ”

ร่างกายของชายชราสั่นไปมา ก่อนที่เขาจะช่วยลงทะเบียนให้กับหลี่หยิน เหมือนชายชราทั่วไป

เพียงแค่เขามองไปที่ด้านหลังของหลี่หยิน เขาส่ายหัวไปมาพร้อมกับรอยยิ้ม การเลือกทักษะที่ผิดพลาดผลลัพธ์คงได้เพียงครึ่งหนึ่ง แต่ต้องใช้ความพยายามมากกว่าสองเท่า ด้วยศักยภาพของนางนั้นมันไม่ง่ายเลยที่จะเรียนรู้หนังสือเล่มนั้นได้

ชายชราคนนั้นมีรูปร่างผอมและผิวที่แห้ง แต่นิ้วมือของเขากลับเรียวมากดั่งเส้นผม

……

เวลาได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนผ่านไปสามวัน

ลั่วอู๋วางหนังสือโบราณเอาไว้บนฝ่ามือ จากนั้นก็สูดอากาศเข้าออก

ที่คฤหาสน์สุตราของสำนักเฉียนหลงแห่งนี้ มีหนังสือโบราณรวบรวมเอาไว้มากมาย ที่บันทึกเรื่องราวสิ่งต่าง ๆ เอาไว้เกินกว่าผู้คนทั่วไปจะรับรู้

ศิลปะการต่อสู้โบราณที่สาบสูญ

ความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะและอาณาจักรภูเขาแห้งแล้ง

เหตุใดทะเลเหนือสุดขอบถึงถูกสั่งห้ามเข้าไป

การก่อตัวของภาพลวงตาแห่งหุบเขามรณะ

แน่นอนว่าลั่วอู๋นั้นไม่ได้สนใจหนังสือเหล่านี้ เขาทำได้เพียงแค่เหลือบมองผ่านไปอย่างรวดเร็ว เขายังคงมองหาหนังสือเกี่ยวกับภูตไห

อย่างไรก็ตาม ลั่วอู๋ก็ได้รู้ถึงคุณค่าของหนังสือเหล่านี้และด้วยความคิดที่ไม่ชอบการเสียผลประโยชน์เขาจึงเรียกเหล่าทหารผีออกมา และขอให้พวกมันคัดลอกหนังสือโบราณทั้งหมดที่เขาได้อ่าน

หลังจากผ่านมาสามวัน ลั่วอู๋ก็ได้พบข้อมูลบางอย่างที่น่าสงสัยเกี่ยวกับภูตไห

เมื่อประมาณ 30000 ปีที่แล้ว ศิลปะการต่อสู้โบราณนั้นเฟื่องฟูมากบนผืนแผ่นดินใหญ่ และเป้าหมายของผู้ใช้ศิลปะการต่อสู้โบราณเหล่านั้น คือการเป็นเทพสงครามอันทรงพลัง

ขณะนั้น ได้มีสัตว์วิญญาณที่รู้จักกันในนาม “ปีศาจ” ได้ถูกมนุษย์ล่าและสังหาร เพราะเลือดและเนื้อของพวกมันสามารถเสริมสร้างร่างกายได้ น้ำอมฤตภายในร่างกายของมันสามารถใช้ในการปรับแต่งยาอายุวัฒนะได้ กระดูกและกล้ามเนื้อของมันสามารถใช้ในการปรับแต่งอาวุธ และปีศาจบางตัวที่มีรูปร่างคล้ายหน้าตามนุษย์นั้นจะถูกจับเอาไว้เพื่อนำมาแสดง

ณ ตอนนั้น เหล่าปีศาจได้เสียเปรียบอย่างมาก

แต่ทันใดนั้น เผ่าปีศาจก็กลับมีพลังมากขึ้นอย่างมหาศาล และแม้แต่สัตว์ในตำนานทั้งหลายก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง เพื่อต่อกรกับเหล่ามนุษย์

ไม่มีบันทึกเกี่ยวกับภูตไหในหนังสือโบราณเหล่านี้ แต่ลั่วอู๋มีความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกซึ่งอาจจะเกี่ยวข้องกับภูตไหก็เป็นได้

เมื่อ 20000 ปีก่อน

ได้มีอัจฉริยะผู้หนึ่งได้สร้างวิธีการปรับแต่งพลังวิญญาณ เขาสามารถทำพันธสัญญากับปีศาจเพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ปีศาจเหล่านั้นจึงถูกเรียกว่าสัตว์วิญญาณ

หลังจากการดิ้นรนเป็นเวลาหลายพันปี เผ่าปีศาจก็เริ่มจะเลือนหายไปจากประวัติศาสตร์

แต่มันก็มีเรื่องที่แปลกอยู่ เพราะอัจฉริยะผู้นั้นไม่ได้บันทึกชื่อของเขาเอาไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์ หรือแม้แต่ทิ้งชื่อเรียกง่าย ๆ เอาไว้เลย

ข้อมูลของอัจฉริยะผู้นั้นจะเงียบหายและไร้นามต่อไปแบบนี้อย่างงั้นหรือ?

8000 ปีก่อน

เกิดสงครามที่เลวร้ายขึ้นบนแผ่นดินใหญ่ ซึ่งเรียกได้ว่ามันคือหายนะอย่างหนึ่งก็ว่าได้

สนามรบกลายเป็นทะเลเลือด

ในที่สุด ป่าเตียนวูที่งดงามก็ถูกทำลายลง

อย่างไรก็ตาม มีชายผู้แข็งแกร่งที่ไม่มีใครเทียบได้เปิดพื้นที่ใหม่และยุติข้อพิพาทโดยสิ้นเชิง ช่องว่างนั้นเรียกว่าโม่หยวน

ในหนังสือโบราณมีการละเว้นมากมายจนไม่สามารถฟื้นฟูรูปลักษณ์ดั้งเดิมของประวัติศาสตร์ได้

ในความเป็นจริงมีข่าวลือที่คล้ายคลึงกันมากมาย

ลั่วอู๋ไม่แน่ใจว่าสิ่งเหล่านี้จะเกี่ยวข้องกับภูตไหหรือไม่

แต่เมื่อมีบุคคลลึกลับอยู่ที่ไหนในหน้าประวัติศาสตร์ ลั่วอู๋ก็จะนึกถึงภูตไหโดยไม่รู้ตัว

“แม้ว่าข้าจะได้ความรู้มากมาย แต่ดูเหมือนว่าการค้นหาข้อมูลของภูตไหนั้นจะไม่เป็นประโยชน์เอาเสียเลย” ลั่วอู๋ปวดหัวอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม เขาก็ต้องยอมจ่ายและหาต่อไป จนในที่สุด ลั่วอู๋ก็พบเบาะแสที่เป็นประโยชน์

ลานเฉียนหลง – มิติเหนือเมฆ

นี่คือหนังสือเกี่ยวกับสำนักเฉียนหลง แต่น่าเสียดายที่มีแค่บันทึกเหตุการณ์ของสำนักเฉียนหลง100 ปีหลังจากการก่อตั้งเท่านั้นข้อมูลที่เก่ากว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

ตามที่บันทึกเอาไว้

มิติเหนือเมฆนั้นเป็นพื้นที่ลึกลับ ซึ่งถูกเปิดขึ้นโดยเพื่อนของเจ้าสำนัก

แต่เพื่อนของเจ้าสำนักคนนี้แม้เขาจะไม่มีสัตว์วิญญาณ แต่ก็มีพลังที่เหลือเชื่อมากและเรียกตัวเองว่าเป็นผู้มีชีวิตอมตะ

ตามที่เขียนไว้ในหนังสือ ชายคนนี้อาจจะไม่ใช่ผู้ใช้พลังวิญญาณ แต่เป็นตัวตนที่มีพลังในการควบคุมมิติเชิงพื้นที่

แน่นอนว่านี่เป็นการคาดเดาและไม่มีหลักฐาน

ในขณะที่ลั่วอู๋กำลังจะเปิดหนังสือหน้าต่อไป เขาก็พบว่าไม่มีเนื้อหาต่ออีกแล้วที่ด้านหลังของหนังสือ

ความคิดเห็น