บทที่ 70 ข้าพูดอะไรออกมา

บทที่ 70

ข้าพูดอะไรออกมา

การประมูลเต็มไปด้วยความผันผวน

หลายคนชั่งใจไม่ใช้หินวิญญาณของตนเอง และจะใช้ในการประมูลเพื่อเป็นเจ้าของภูตดอกไม้

ดังนั้น ยังคงมีช่องว่างระหว่างราคาของสินค้าด้านหน้าของงานประมูล และที่ประเมินราคาโดยโรงประมูลชวนเทียนเอง มันทำให้ผู้คนรู้สึกหมดหนทาง

ลั่วอู๋ไม่ได้มีส่วนร่วมในการประมูลภูต ดังนั้นเขาจึงสนใจที่จะประมูลสินค้าอื่น

น่าเสียดาย ที่มันไม่มีสิ่งที่เขาต้องการในการประมูลเจ็ดครั้งก่อนหน้า

ในที่สุด รายการประมูลครั้งที่แปดได้ถูกนำออกมา มันเป็นกรงสีดำสนิท ที่ทำจากวัสดุอันล้ำค่า ทั้งแร่ทองคำ และเหล็ก มันมีความแข็งแรงอย่างมาก

“การประมูลครั้งต่อไป จะทำให้ทุกคนตกตะลึง” หลงเลินชานยกผ้าดำบนกรงขึ้น และพูดด้วยรอยยิ้ม

“สัตว์กระหายเลือด สัตว์วิญญาณระดับทอง”

ลมหายใจอันดุเดือดเล็ดลอดออกมา มันทำให้ผู้คนเกิดความจลาจล

สัตว์ร้ายที่มีขนาดพอ ๆ กับลูกม้า มันมีดวงตาสีแดง ราวกับว่ามันไม่มีเหตุผลที่จะสื่อสารกับใคร ร่างกายของมันแปลกเล็กน้อย กรงเล็บด้านหน้าของมันสั้น แต่ขาหลังของมันกลับแข็งแรง ผิวของเขามีสีเขียว และมีเขี้ยวที่อันแหลมคมที่ครอบคลุมเกือบครึ่งใบหน้าของมัน

สัตว์ประหลาดที่ไม่มีความงามเอาเสียเลย

“สัตว์กระหายเลือดงั้นเหรอ”

“มันยังไม่สูญพันธุ์อีกรึไง”

“น่ากลัวชะมัด”

ประธานหลงไม่แปลกใจกับปฏิกิริยาของผู้คน “ดูเหมือนทุกคนจะรู้ว่า สัตว์วิญญาณชนิดนี้อยู่ในระดับทอง มิติที่ 1 แต่พลังในการต่อสู้นั้นต่ำมาก ราคาเริ่มต้นที่ 200,000 หินวิญญาณ เชิญเสนอราคาได้เลยขอรับ”

มีคนเสนอราคาของมัน

ถึงแม้ สัตว์กระหายเลือดนั้นจะน่ารังเกียจแต่มันก็มีคุณค่า

ลั่วอู๋รู้สึกประหลาดใจ เมื่อได้ยินชื่อของมัน

มันเป็นสัตว์วิญญาณที่แปลกมาก มันกระหายเลือดตั้งแต่กำเนิด ถึงแม้ว่าต้นกำเนิดอยู่ในระดับทอง แต่มันก็หายากมากและพบว่ามันมีสติปัญญาต่ำ

ท่านควรรู้ว่าสัตว์วิญญาณระดับทอง มักจะมีความฉลาดไม่น้อยไปกว่าคน และต้นกำเนิดของมันมีพลังสูง แผ่นควบคุมสัตว์วิญญาณจึงไม่สามารถควบคุมสัตว์วิญญาณที่มีระดับเหนือกว่าระดับทองได้

เฉพาะผู้ใช้พลังวิญญาณที่แท้จริงเท่านั้น ที่สามารถควบคุมสัตว์วิญญาณเหนือระดับทองได้

อย่างไรก็ตามมีสัตว์กระหายเลือดซึ่งเป็นวิญญาณระดับเดียวเท่านั้น ที่สามารถควบคุมได้ด้วยแผ่นควบคุมสัตว์วิญญาณอย่างง่ายดาย

สติปัญญาของมันนั้นต่ำมาก มันกระหายเลือดและเข่นฆ่าพวกเดียวกันเองด้วย

หนึ่งพันปีก่อน มีตระกูลหนึ่งได้เก็บรักษาสัตว์กระหายเลือดไว้จำนวนมาก พวกเขามีชื่อเสียงและกล้าพอที่จะท้าทายราชวงศ์ด้วยสัตว์กระหายเลือดนับร้อย แม้แต่จักรพรรดิวิญญาณระดับเพชรยังต้องถอยห่างจากพวกเขา

แต่ต่อมา เพราะตระกูลนั้นกำจัดศัตรูทั้งหมดไปแล้ว และไม่มีเป้าหมายที่จะจู่โจมใครอีก สัตว์กระหายเลือดจึงเริ่มจู่โจมใส่ตระกูลนั้นเอง เกิดความโกลาหล ทำให้ตระกูลนั้นถูกทำลายจนหมด

มันเป็นสัตว์วิญญาณที่ผู้คนไม่ชอบกัน ว่ากันว่าจักรพรรดิในอดีต ต้าเหนิงได้กวาดล้างสัตว์กระหายเลือดไปแล้ว

แต่ก็ไม่คิดว่าสัตว์วิญญาณชนิดนี้ยังคงมีชีวิตอยู่ในทวีปแห่งนี้

ในเวลานี้มันถูกเสนอราคาขึ้นไปถึง 260,000 หินวิญญาณ ลั่วอู๋คิดเกี่ยวกับมันและใส่พลังวิญญาณลงในกระดานราคาที่อยู่ตรงที่นั่ง

“300,000!” หมายเลขปรากฏขึ้นบนกระดานประมูลบนที่นั่ง

ประธานหลงยิ้มและตะโกนออกมา “มีใครอยากเสนอราคามากกว่า 300,000 หินวิญญาณ อีกไหมขอรับ”

ผู้ชนเงียบสนิท

สัตว์กระหายเลือดเหมาะกับราคานี้มากที่สุด

นอกจากนี้แขกที่อยู่ในที่นั่งชวนเทียนจะรู้ตัวดีว่าพวกเขาเป็นใคร พวกเขาไม่จำเป็นต้องแข่งขันประมูลกับผู้อื่นเลย

ฉูจงฉวนรู้สึกมึนงง “เจ้าต้องการสัตว์วิญญาณตัวนี้ไปทำไม เจ้าคงไม่คิดว่าจะเอาสัตว์กระหายเลือดตัวนี้ไปเป็นสัตว์วิญญาณตัวที่สองหรอกนะ”

“ ไม่แน่นอน! มันน่าขนลุกจะตายเมื่ออยู่ใกล้สัตว์วิญญาณประเภทนี้” ลั่วอู๋ส่ายหัว

“ถ้าอย่างนั้นทำไมเจ้าถึงต้องการสัตว์กระหายเลือดกัน ข้าไม่แนะนำให้เจ้าทำอย่างนั้นนะ เจ้าจะต้องเดือดร้อนแน่นอน” ฉูจงฉวนพูดเตือน

ลั่วอู๋พยักหน้า “ข้าเข้าใจ ข้าแค่อยากทดสอบมัน”

ฉูจงฉวนพยักหน้า