บทที่ 72 การประมูลอันบ้าคลั่ง

บทที่ 72

การประมูลอันบ้าคลั่ง

“เจ้ามองข้าแบบนั้นทำไม” ฉูจงฉวนถามลั่วอู๋ด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย

ลั่วอู๋ยกมือขึ้นเกาศีรษะเบาๆ “ทำไมเจ้าถึงเสนอราคาสู้ในทันทีแบบนี้ ข้าคิดว่าเจ้าจะยอมแพ้การประมูลภูตดอกไม้ไปแล้วเสียอีก”

“หา ไม่มีทาง ยังไงซะ ข้าก็ต้องตะโกนเสนอราคาสู้สิ ไม่งั้นตาแก่ที่บ้านเอาข้าตายแน่นอน นอกจากนี้นี่มันแค่ 4 ล้านหินวิญญาณกว่า ๆ เอง ยังห่างไกลจากคำว่ายอมแพ้อีกเยอะน่า” ฉูจงฉวนพูดออกมาอย่างสบาย ๆ

ลั่วอู๋กลืนน้ำลาย

ทำไมเจ้าหมอนี่มันถึงรวยได้ขนาดนี้

“งบประมาณในการประมูลของตระกูลฉูมีเท่าไหร่กันเนี่ย” ลั่วอู๋ถามอย่างระมัดระวัง

“งบประมาณอะไร “

“ข้าหมายถึงเงินที่เจ้าเตรียมไว้ซื้อภูตดอกไม้น่ะกี่หินวิญญาณ”

“ก็ไม่มากนะ แค่ 8 ล้านหินวิญญาณ” ฉูจงฉวนกล่าว “ถ้าไม่ติดว่าช่วงนี้ปัญหาในการหมุนเวียนเงินในร้านค้า ข้าก็คงจะมีมากกว่านี้อีก”

ใจของลั่วอู๋สั่นเทิ้มและได้แต่พยายามหายใจเข้าลึก ๆ

ข้าขอโทษ…

ขออนุญาตนะ ไม่นึกเลยว่าความร่ำรวยของเจ้าจะเกินข้อจำกัดทางจินตนาการของข้าไปมาก

ลั่วอู๋คิดว่าฉูจงฉวนคงยอมแพ้การประมูลไปแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเขาไม่อยากเพิ่มราคา เพราะเขาคิดว่าราคาตอนนี้มันยังน้อยเกินไปที่จะปิดฉาก

ลั่วอู๋รั้งตัวเองไว้ครู่หนึ่งและในที่สุดก็ยอมหลุดปากถามไปว่า “ฉูจงฉวนเจ้ารวยขนาดนี้เลยเหรอ”

“ก็ไม่มากนะ” ฉูจงฉวนลูบคางไปมาและคิดว่า “พวกข้าก็แค่ถือเอกสิทธิ์ควบคุมร้านอาหารทั้งหมดในเขตหมิงหนานเท่านั้นเอง”

ลั่วอู๋ฟังแล้วแทบน้ำตาไหล

ควบคุมร้านอาหารทั้งหมดในเขต…

นี่คือตระกูลที่พรั่งพร้อมเหมาะสมและฉูจงฉวนเองก็เป็นบุตรชายคนโตที่ถูกวางให้เป็นผู้สืบทอดในอนาคตแบบไร้คู่แข่ง

เขาเป็นเศรษฐีผู้โอหังและไร้มารยาท

เขาคือเผด็จการของท้องถิ่นอย่างแน่นอน

ลั่วอู๋คงต้องพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะไม่ไปยั่วโมโหเผด็จการของท้องถิ่นคนนี้

“5.2 ล้าน”

หลี่ชวนเฉิงยิ้มเยาะและเสนอราคาออกมาอีกครั้ง

นี่เป็นข้อจำกัดที่หลี่ชวนเฉิงจะสามารถนำเงินออกใช้ได้ หากมากกว่านี้เขาคงต้องพึ่งพาทรัพยากรทางการเงินของมู่เฉิง

“5.5 ล้าน!”

ฉูจงฉวนตะโกนขึ้นมาและอดไม่ได้ที่จะแอบพูดพึมพำว่า “ไม่นึกเลยว่าแค่ต้องยอมเสีย 5.2 ล้านในสัตว์วิญญาณตัวเล็ก ๆ อีกฝ่ายก็แทบจะขบฟันแล้ว”

หลี่ชวนเฉิงถอนหายใจ

มู่เฉิงก้าวไปข้างหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่หลี่โปรดวางใจ คราวนี้ตระกูลมู่ของพวกเราได้เตรียมเงินไว้ 7 ล้านหินวิญญาณ เพื่อสนับสนุนท่าน”

ทรัพยากรทางการเงินของมู่เฉิงเองก็ไม่สามารถประมาทได้ เพราะหากไม่ใช่พวกเขาก็คงไม่มีใครอีกที่จะสามารถตั้งตัวเป็นศัตรูกับตระกูลฉูได้ในถิ่นนี้

หลี่ชวนเฉิงพยักหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้

เงินไม่ได้ถูกลงไปอย่างสูญเปล่า แต่มันเป็นการลงทุนที่ดี

ถ้าได้มันมาโดยไม่ต้องพึ่งมู่เฉิงละก็นะ

โชคไม่ดีที่สถานการณ์แย่กว่าที่คิด

“6 ล้านหินวิญญาณ” หลี่ชวนเฉิงเสนอต่อไป

ในเวลานี้ในชั้นที่นั่งปฐพี ก็มีหญิงชราคนหนึ่งผู้มีงูทองคำอยู่ในมือของเธอ ลุกขึ้นและเรียกราคา7 ล้านหินวิญญาณ

เกิดความโกลาหลขึ้น

ไม่มีใครคาดคิดว่าจะคนจากที่นั่งปฐพีจะเข้าร่วมการประมูลครั้งนี้

“นั่นมันยัยแก่งูทอง!” มีคนจำหญิงชราคนนั้นได้

“นางเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับทอง”

“พวกเขาไม่ได้เป็นกลุ่มอิทธิพลและอยู่กระจัดกระจายกัน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้อยู่ในชั้นสูง ๆ”

“ภูตดอกไม้นั้นเป็นสิ่งจำเป็น ถ้าต้องการที่จะหาหนทางสู่ดินแดนแห่งเซียน มันเลยคุ้มค่าที่จะจ่าย”

ในเวลานี้แม้แต่ในที่นั่งชวนชือ ก็ยังมีคนตะโกนเสนอราคา

“7.2 ล้านหินวิญญาณ”

คราวนี้เป็นเด็กผู้หญิงผู้น่ารักมาก ซึ่งมาพร้อมกับพ่อแม่ของนางเพื่อที่จะประมูลภูตดอกไม้

“7.5 ล้าน!”

เจ้าของกองกำลังขนาดใหญ่ บางคนก็เริ่มเสนอราคาของพวกเขา

ทันใดนั้นสถานการณ์ก็เกิดความโกลาหล

อย่างที่ทุกคนคิดเอาไว้ผู้คนมากมายต่างก็ต้องการภูตดอกไม้

“8 ล้าน!”

หลี่ชวนเฉิงเสนอราคาออกมาทันที

ในเวลานี้หากราคายังคงเพิ่มทีล่ะ 500,000 เห็นได้ชัดว่าหลี่ชวนเฉิงน่าจะเป็นผู้ชนะในการประมูลภูตดอกไม้ เสียงการเสนอราคาของเขาก็เบาลงเล็กน้อย