บทที่ 74 การจู่โจมขององครักษ์ขององค์หญิง

บทที่ 74

การจู่โจมขององครักษ์ขององค์หญิง

“เจ้าคนไร้หน้า ข้าหิวแล้ว!”

องค์หญิงเจียโรวร้องออกมาขณะนอนบนเตียง

เส้นเลือดของนางรู้สึกโล่งว่างและนางเองก็ไม่มีเรี่ยวแรง นางต้องการเวลานานในการฟื้นฟูความสามารถในการเคลื่อนไหวของนาง

ไร้หน้าเปิดประตูออกมาและเข้าไปเสิร์ฟอาหารจากร้านอาหารให้ในทันที

นอกจากนี้ยังมีสาวใช้อีกคนหนึ่งที่ลั่วอู๋ได้ว่าจ้างมาให้ดูแลองค์หญิงเจียโรวเดินตามมาอย่างระมัดระวัง

“นายน้อยของเจ้ากลับมาแล้วรึยัง นี่ใกล้จะสิ้นสุดการประมูลแล้วนะ” องค์หญิงเจียโรวกินอาหารที่ไม่มีรสชาติและพูดถามอย่างคลุมเครือ

เขาแกล้งทำเป็นไม่พูดอะไรสักคำ

“เจ้าเป็นใบ้รึไง ทำไมเจ้าไม่เคยพูดเลย” องค์หญิงเจียโรวถาม

ไร้หน้าไม่เคลื่อนไหว

“ช่างเป็นคนที่น่าเบื่อ”

ใบหน้าของ องค์หญิงเจียโรวดูเศร้ามากเพราะนางขยับตัวไม่ไหว นางไม่มีแม้กระทั่งแรงจะพูด มันช่างน่าเบื่อจริงๆ

หงเฉา, ฉิงเหมย, ข้าคิดถึงสาวใช้ของข้าคิดถึงเหลือเกิน

หงเฉาและฉิงเหมยเป็นสาวใช้สาวคนสนิทขององค์หญิงเจียโรว เมื่อนางเดินทางออกจากวังนางจะนำเพียงแค่สาวใช้สาวสองคนนี้ติดตัวออกไปคอยดูแลตัวเองเท่านั้น

จู่ ๆ จังหวะนั้นไร้หน้าก็ลุกขึ้นและมองไปที่ประตู

หลังจากที่ได้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาหลายวัน ทักษะของเขาก็ดีขึ้นอย่างมาก ตอนนี้เขาสามารถสัมผัสได้ว่ามีคนมาที่นี่และด้วยจิตที่ไม่ดี

“องค์หญิงต้องอยู่ที่นี่แน่มันเป็นที่ตั้งของกระจกติดตาม” เสียงอันชัดเจนและสง่างามดังออกมาจากนอกประตู

ในขณะเดียวกันก็มีเสียงผู้หญิงอีกคนที่ดูใจร้อนพูดขึ้นว่า “ระวังไว้ด้วยล่ะ กระจกติดตามแสดงให้เห็นว่าลมหายใจขององค์หญิงอ่อนแอมาก ตอนนี้ข้ากลัวว่านางกำลังตกอยู่ในอันตราย”

“ไม่ต้องสน เตรียมพร้อมให้ดี รีบเข้าไปกัน” เสียงที่คมชัดกลับมาอีกครั้ง

“ตู้ม”

ประตูห้องถูกพังเปิดออกในทันที

ไร้หน้าเห็นผู้หญิงสองคนในเสื้อคลุมสีแดงและสีน้ำเงิน พวกนางมีรูปร่างสูงดูมีเสน่ห์และเนื้อตัวเรียบเนียนสวยงามดั่งผิวหยก

ด้านหลังของผู้หญิงสองคนนั้นมีทหารองครักษ์มากกว่าสิบคน ในชุดเกราะสีเงินถือหน้าไม้และลูกธนู โดยแต่ละคนดูมีความสงบและความชำนาญ

ทันทีที่เห็นร่างของไร้หน้า หงเฉา ฉิงเหมยก็ตื่นตัวเตรียมสู้ในทันที

ต่อให้สวมผ้าปลอมตัวบ้างแล้วเขาก็ยังดูน่ากลัวอยู่เล็กน้อย

“พวกท่านเป็นใคร” ไร้หน้าถามด้วยเสียงแหบแห้งและลึก

หงเฉา ฉิงเหมย ตะโกนพร้อมกัน “เจ้าสัตว์ประหลาดส่งตัวองค์หญิงคืนมานะ”

“หงเฉา ฉิงเหมย!” องค์หญิงเจียโรวร้องอย่างมีความสุข

“องค์หญิง”

สาวใช้ทั้งสองคนเห็นองค์หญิง แต่ใจของพวกนางก็ตกลงไปกับพื้น เมื่อเห็นสภาพขององค์หญิงที่นอนอยู่บนเตียงนิ่งไม่ไหวติง ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่แน่

ถ้ารู้ว่าองค์หญิงเจียโรวถูกลักพาตัวไป คนราชวงศ์มังกรเร้นกายทั้งหมดจะต้องตกตะลึงแน่

แหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์สีเขียวบนข้อมือของฉิงเหมยเปล่งแสงออกมา “บังอาจนักที่กล้าลักพาตัวองค์หญิงเจียโรว เจ้าสัตว์ประหลาดเอ๋ยตายเสียเถอะ!”

ลมหายใจของนางเปลี่ยนไปในทันที

คงไม่มีใครคิดว่าสาวใช้ขององค์หญิงเองก็เป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับเงินด้วยเช่นกัน

สิงโตหยกปรากฏตัวขึ้นในห้องทันที เสียงคำรามทำให้ทั้งโรงเตี๊ยมตื่นตระหนก

“สิงโตหยกกัดกระชากสายฟ้า!” ฉิงเหมยสั่ง

สิงโตหยกมีแผงคอสีน้ำเงินและร่างกายของมันใหญ่กว่าม้าทั่วไปเล็กน้อย มันดูดุร้ายและเดือดดาลมาก เมื่อสิงโตหยกเปิดปากของมันสายฟ้าก็หลั่งไหลออกมา

ทหารองครักษ์เห็นดังนั้นก็ต่างพากันตอบสนองและตั้งหน้าไม้ขึ้น

หน้าไม้เหล่านี้มีชื่อว่าหน้าไม้ดาวตก เป็นหน้าไม้ถูกสร้างขึ้นมาให้ทหารใช้โดยเฉพาะ ด้วยที่ว่ามันทำมาจากเหล็กกลั่น มันจึงหนักกว่าหน้าไม้ทั่วไป 7-8 เท่า มีเพียงทหารชั้นยอดเท่านั้นที่จะสามารถพกพาหน้าไม้ไปไหนมาไหนได้

ลูกศรของหน้าไม้ดาวตกนั้นรุนแรงจนสามารถเจาะทะลุร่างของสัตว์วิญญาณระดับทองได้

“ท่าน … ” ไร้หน้าไม่มีโอกาสได้พูด สิงโตหยกวิ่งไปโจมตีที่ร่างกายของเขาแล้วและกลิ่นเลือดเริ่มกระจายฟุ้งไปทั่ว

ไร้หน้าหลบเลี่ยงคมเขี้ยวของสิงโตอย่างหวุดหวิด แต่สิงโตหยกก็ย่อตัวลงด้วยอุ้งเท้าและตะปบลงบนหน้าอกของไร้หน้า

“พรวด!”