ตอนที่ 32 มองแก่นแท้ผ่านประสบการณ์

บทที่ 32 มองแก่นแท้ผ่านประสบการณ์

ในที่สุดการต่อสู้ก็จบลง ผมของลั่วอู๋ยุ่งเหยิง ใบหน้าของเขามีรอยขีดข่วนและดวงตาเป็นสีดำจัด ดูเหมือนว่าเขาจะพ่ายแพ้ และมีท่าทางเศร้าซึมเล็กน้อย

ทางฝั่งต้าหวงก็ทุกข์ใจอย่างมาก มันจ้องหางขนาดใหญ่ด้วยแววตาเจ็บปวด เพราะหางใหญ่ของมันในตอนนี้กลับมาด้วนอีกครั้ง

มันเคยสูญเสียหางของมันมาก่อน เพราะมีอายุมากขึ้นและสุขภาพที่อ่อนแอ แต่เพราะมันกลายเป็นสัตว์วิญญาณไปแล้ว จึงเหมือนได้เกิดใหม่และได้หางใหญ่ฟูสวยกลับคืนมา ใครจะรู้ว่าเจ้านกโง่นั่นจะไปจิกที่ก้นของมัน และจิกหางใหญ่อ่อนนุ่มนั่น มันหันไปจ้องมองเจ้านกโง่ด้วยความโกรธ

ลั่วอู๋และต้าหวงนั้นเดือดเนื้อร้อนใจอย่างมาก เพราะแร้งทรายกลายพันธุ์นั้นดีมาก

แต่ตอนนี้ขนสีขาวส่วนใหญ่หลุดร่อนออกมาราวกับหนูจมน้ำตาย กำลังของมันอ่อนลงและตัวมันถูกมัดด้วยเชือกและหล่นลงบนพื้น

“แกว๊ก!”

จนขนาดนี้แล้ว เจ้านกโง่ยังคงเงยหน้าขึ้นและร้องเสียงดังใส่อีก

“ข้าเรียกเจ้านะ” ลั่วอู๋เตะมัน

แร้งทรายโกรธ

มนุษย์นี่แสดงถึงความเกลียดชังได้ชัดเจนดีจริงๆ

“โฮ่ง!” ต้าหวงจ้องมองที่เจ้านกโง่ด้วยเจตนาร้าย

ท่านควรรู้ว่า ต้าหวงนั้นมีทักษะกลืนกิน มันสามารถกลืนกินทั้งเนื้อและเลือดของสิ่งมีชีวิตโดยตรง และเปลี่ยนมันเป็นพลังวิญญาณของตัวเอง

เจ้านกโง่ถูกกระตุ้นทันที

เจ้ามันสุนัขโง่

เจ้าเป็นสุนัขของมนุษย์คนนั้น เจ้าอยากทำอะไรข้าล่ะ

โชคดี ที่ลั่วอู๋หยุดต้าหวงเอาไว้ ต้าหวงจึงไม่เข้าไปกัดมันในทันทีอย่างที่ตั้งใจ

“ถ้าไม่ใช่เพราะการกลายพันธุ์และมูลค่านะ ข้าเอาเจ้าไปย่างแน่” ลั่วอู๋พูดด้วยความเกลียดชัง

ลั่วอู๋สงสัยว่าเมื่อไหร่เขาจะขายเจ้านกโง่ตัวนี้ได้สักที

ลั่วอู๋ตรงเข้าไปเจ้านกโง่และจ้องมันนิ่งๆ “เจ้ารู้ไหมว่ามันไม่ดี”

แร้งทรายหันหน้าหนี

อ๊ะ!

หยิ่งชะมัด

“ต้าหวง กัดมัน!”

ลั่วอู๋และต้าหวงเอาชนะแร้งทรายได้

“เจ้ารู้ไหมว่ามันไม่ดี” ลั่วอู๋ถาม

จมูกของเจ้านกโง่กลายเป็นสีฟ้าและใบหน้าของมันบวมขึ้น มันยังคงชูคอของมัน

“แกว๊ก แกว๊ก แกว๊ก แกว๊ก!”

“เจ้ารู้ไหมว่ามันไม่ดี”

“แกว๊ก แกว๊ก แกว๊ก แกว๊ก!”

“ผิดไหม”

……

ในที่สุด เจ้านกโง่ก็ยอมเชื่อฟัง มันรู้ถึงความจริง: นกที่ดีไม่ต้องทนทุกข์กับการสูญเสียต่อหน้าพวกเขา

“ผิดไหม” ลั่วอู๋ถาม

แร้งทรายผงกหัว

“ยังกล้าในอนาคตอีกไหม”

เจ้านกโง่ส่ายหัวอย่างหมดหวัง

“จะเชื่อฟังข้าไหม”

แร้งทรายผงกหัวอีกครั้ง

ดีมาก ลั่วอู๋พอใจ เขามัดเชือกและโยนเจ้านกโง่ออกไป “มาเล่นกัน”

เจ้านกโง่บินออกจากร้านและกำลังจะภูมิใจอีกครั้ง ทันใดนั้นเขาได้ยินลั่วอู๋พูดว่า “ถ้าเจ้ากล้าที่จะต่อต้านข้าอีก ข้าจะปลดทักษะ [ราชันผู้สง่างาม]ของเจ้าออกซะ”

แร้งทรายตัวสั่น

มันก้มหัวลง

แม้ว่ามิติของมันจะต่ำ แต่มันก็เต็มไปด้วยพลังวิญญาณและทรงภูมิปัญญา

โลกที่ถูกควบคุมโดยมนุษย์ตรงหน้า และอีกฝ่ายมีความสามารถในการกีดกันทักษะของสัตว์วิญญาณ เจ้านกโง่ได้เห็นมันแล้วด้วยตาของมันเอง

[ราชันผู้สง่างาม]

เป็นทักษะที่สำคัญในหลักประกันความเป็นราชันของมัน หากมันปราศจากทักษะนี้ไป

ลืมมันไปเถอะ

มันไม่รู้จักสิ่งเดียวกันกับมนุษย์คนนี้

“หืม” เมื่อลั่วอู๋เห็นว่าแร้งทรายตัวนี้ซื่อสัตย์แล้ว เขาก็ปิดประตูและกลับไปทำงาน

เมื่อเห็นว่าลั่วอู๋จากไป เจ้านกโง่ก็ยืดอกของมันออกมาอีกครั้ง อย่างภาคภูมิใจ กระพือปีกของมัน และดูเหมือนจะต้องการแสดงขนนกศักดิ์สิทธิ์ของมันอีกครั้ง

น่าเสียดายที่เส้นขนส่วนใหญ่หลุดร่วงลงไป จึงดูไม่ดีอย่างมากหากไม่มีขนอยู่ทางปีกข้างซ้ายแต่ดันมีเส้นขนอยู่ทางปีกข้างขวา

แร้งทรายจ้องมองสุนัขหางเหลืองผ่านทางหน้าต่าง

เจ้าสุนัขหน้าโง่นั่นก็มีความสามารถเพียงเท่านั้น

แต่ต้าหวงขี้เกียจเกินกว่าที่จะไปจัดการกับมัน มันอยู่ที่ตรงนั้นและฝึกฝนอย่างสบายใจ

เจ้านกโง่โกรธ บินกลับสู่ฝูงแร้งทรายของตัวเองในฐานะพี่ชายคนโต

……

……

ลั่วอู๋ไม่ได้ว่างอย่างที่คิดไว้

เพราะหนึ่งร้อยส่วนของแต้มเซียนถูกใช้ไปแล้วในการสังเคราะห์ ขั้นตอนต่อไปคือการทดลองสูตรใหม่