ตอนที่ 36 ความแตกต่าง

บทที่ 36 ความแตกต่าง

“อ๊า!”

เด็กสาวไม่สามารถทนดูภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าได้ นางปิดตาและร้องออกมาเสียงดัง

“โครม!”

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งร่าง

ท่ามกลางสายตาที่ไม่น่าเชื่อของทุกคน กระต่ายแห่งแดนสาบสูญพุ่งชนใส่ก้อนหินขนาดเท่าตัวแตกละเอียดได้อย่างง่ายดาย!

ฝูงชนยืนดูแล้วพากันนิ่งงัน

นั่นมันกระต่ายแห่งแดนสาบสูญจอมขี้ขลาดและอ่อนแองั้นหรือ

นี่เป็นสัตว์ประหลาดอะไรกัน แสดงรูปร่างเดิมให้ข้าดูเดี๋ยวนี้!

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกเขาเห็นยังคงเป็นฝูงของกระต่ายขาวน่ารักที่มีหูยาว พวกมันมองไปรอบ ๆ และพบว่ามันไม่ได้บาดเจ็บใด ๆ

แววตาสีแดงที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณ

ทักษะพุ่งชน (ระดับ D)

ทักษะนี้ถูกสลักโดยลั่วอู๋

มันทำให้กระต่ายแห่งแดนสาบสูญก้าวร้าวเล็กน้อย

ทักษะนี้อยู่ในระดับต่ำ และกระต่ายแห่งแดนสาบสูญก็อยู่ในระดับต่ำ ดังนั้น ทักษะการสร้างตราและการสลักจึงไม่จำเป็นต้องใช้พลังวิญญาณมากนัก

ลั่วอู๋พูดด้วยรอยยิ้ม “กระต่ายแห่งแดนสาบสูญเหล่านี้อยู่ในระดับทองแดง มิติที่ 7 และข้ารับประกันได้ว่าพวกมันมีศักยภาพในการเติบโตได้ถึงระดับ 10”

ฝูงชนไม่มีการตอบสนอง

ระดับ 7

ศักยภาพในการเติบโตสู่ระดับ 10

นั่นไม่ได้หมายความว่ากระต่ายแห่งแดนสาบสูญเหล่านี้ จะแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาสัตว์วิญญาณระดับทองแดงหรอกเหรอ

กระต่ายแห่งแดนสาบสูญแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร

แต่ความจริงก็อยู่ต่อหน้า

“ที่นี่มีสัตว์วิญญาณเยอะมาก ถ้าท่านมีคำถามอะไร ข้าไม่รังเกียจถ้าท่านจะเข้าไปตรวจสอบคุณสมบัติของกระต่ายแห่งแดนสาบสูญด้วยตัวท่านเองได้เลย” ลั่วอู๋ไม่ลังเล

ฝูงชนนั้นกระตือรือร้น

ดูเหมือนว่าทุกคนต้องการตรวจสอบคุณสมบัติของกระต่ายแห่งแดนสาบสูญ

ผู้ใช้พลังวิญญาณทั้งหลายเข้ามาตรวจสอบคุณสมบัติ พวกเขารู้สึกประหลาดใจและงงงวยไปตามกัน

ทำไมต้นกำเนิดของกระต่ายแห่งแดนสาบสูญจึงดีกว่าปกติอย่างมาก และแม้แต่ความขี้อายตามธรรมชาติยังเปลี่ยนไป มันแปลกมาก

“มีอะไรผิดปกติกับสิ่งที่ข้าพูดงั้นเหรอ” ลั่วอู๋ถาม

ผู้ใช้พลังวิญญาณต่างส่ายหัว

ไม่มีปัญหาอะไร

“มันไม่เพียงแค่อ่อนโยนและน่ารัก แต่ยังมีความสามารถในการต่อสู้ที่ดีเยี่ยม ซึ่งมันสามารถปกป้องลูกหลานของท่านได้เมื่อพ่อแม่ไม่อยู่ ไม่มีใครต้องการสัตว์เลี้ยงที่ดีขนาดนี้เลยงั้นเหรอ” ลั่วอู๋ถามด้วยรอยยิ้ม

มีแต่ความเงียบสงัด

ดวงตาของเด็กน้อยคนหนึ่งเปล่งประกาย เขาอ้อนวอนกับพ่อแม่

ซื้อหนึ่งตัว

มันน่ารักมาก ๆ

หญิงสาวคนหนึ่งมีความสนใจในกระต่ายแห่งแดนสาบสูญ คู่ค้าของพวกเขาพร้อมที่จะจ่ายเงินเพื่อแสดงความเอื้ออาทร

“แน่นอน ไม่ต้องรีบร้อน พวกท่านค่อยๆ คิดกันนะขอรับ” ลั่วอู๋โบกมือ

กระต่ายแห่งแดนสาบสูญเหล่านั้นกลับเข้ากรงอย่างซื่อสัตย์ หลังจากถูกกลั่นโดยไหปีศาจแล้ว สัตว์วิญญาณเหล่านี้ก็เชื่อฟังขึ้นอย่างมาก ยกเว้นเจ้านกหน้าโง่บางตัว

“เวลานี้ ให้ข้าได้แนะนำสัตว์วิญญาณสัตว์เลี้ยงตัวอื่นแก่ท่านอีก”

ลั่วอู๋เปิดกรงอันต่อมา

ข้างในนั้น เป็นสัตว์ที่มีขนสีชมพู, ตัวอ้วนสีเทา, หูสั้น, ดวงตากลมโตสำหรับการล่าอาหาร, และมันกำลังใช้มือสั้น ๆ ของมันป้อนอาหารเข้าไปในปาก

ไหนล่ะสัตว์วิญญาณ

มันเหมือนลูกชิ้นเล็ก ๆ ที่เคลื่อนไหวได้

สตรีและเด็กๆ ที่ยืนดูอยู่มีท่าทางราวกับต้องลูกศรจากกามเทพ พวกนางเอามือกุมอกและส่งเสียงวี้ดว้าย ทำไมถึงมีสิ่งมีชีวิตที่น่ารักขนาดนี้อยู่บนโลกด้วย

น่าเสียดาย ที่มันอายุสั้นเกินไป

ใครมันจะอยากมีชีวิตในรูปร่างที่น่ารักและตายจากไปเพียงไม่กี่ปีกันล่ะ