ตอนที่ 57 คัมภีร์วิชาผีเสริมกระดูก

บทที่ 57

คัมภีร์วิชาผีเสริมกระดูก

ศาลาหว่านเซียง

หนึ่งในเจ็ดโถงใหญ่ของคฤหาสน์ชวนเทียน เป็นสถานที่สำหรับการซื้อขายพิเศษ เฉพาะผู้ที่มีสิทธิพิเศษบางอย่างเท่านั้นถึงสามารถเข้ามาได้

นอกจากโถงหว่านเซียงแล้วยังมีพื้นที่เล็ก ๆ ที่จัดขึ้นโดยศาลาหว่านเซียงให้ผู้ใช้พลังวิญญาณทั่วไปมาตั้งซุ้มร้านค้าขายที่นี่ มันถือได้ว่าเป็นดั่งเมืองตลาดเล็ก ๆ

ทุกคนต่างก็มาที่นี่เพื่อตั้งแผงขายสินค้าต่าง ๆและสัตว์วิญญาณ การตั้งซุ้มเป็นการแลกเปลี่ยนซื้อขายแบบที่พบได้ทั่ว ๆ ไป

ซึ่งทางด้านลั่วอู๋เองก็กำลังจะไปที่ศาลาหว่านเซียง แต่จู่ ๆ เขาก็หยุดลง

“ขออภัยด้วยขอรับ จากตรงนี้เป็นต้นไป แขกที่ไม่ได้มาจากคฤหาสน์ชวนเทียน ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าขอรับ” ยามหน้าประตูทางเข้าโถงหว่านเซียงหยุดลั่วอู๋ไว้

ลั่วอู๋คิดในใจว่า “ตกลง”

เขาแค่ต้องรอให้หวังฉีเดินออกมารับ

เพราะหวังฉีเองก็คงจะไม่ได้อยู่ในที่ศาลาหว่านเซียงตลอดเวลา

ด้วยที่ว่าไม่มีอะไรให้ทำ ลั่วอู๋จึงเดินไปในส่วนตลาดเล็ก ๆ ข้างนอก

มีคนไม่มากเท่าไหร่นักในส่วนจัตุรัสกลางเมือง แต่สินค้าในตลาดส่วนใหญ่นั้นคุณภาพดีมาก โดยพวกสินค้าขยะเองก็มีบ้าง แต่พวกมันก็ขายไม่ดี

ลั่วอู๋เดินไปรอบ ๆ เมืองพักหนึ่ง จากนั้นสายตาของเขาก็หยุดลงที่แผงลอยแผงหนึ่ง

แผงสินค้านั้นมียาวิญญาณอันน่าอัศจรรย์กับแหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่แตกหักและคัมภีร์ลับ

“แหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์นี่เอามาทำอะไรได้งั้นเหรอ ” ลั่วอู๋ถาม

เจ้าของแผงเป็นเพียงชายหนุ่มดูธรรมดา ๆ คนหนึ่ง

เขาตอบว่า “แหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์วงนี้ เคยใช้เก็บสัตว์วิญญาณระดับเพชรที่ทรงพลัง แม้ว่ามันจะแตกหักและพื้นที่ภายในก็เสียหายไปมาก แต่มันก็ยังมีพื้นที่ราว ๆ 3 ตารางกิโลเมตร”

“โอ้” ลั่วอู๋สนใจ

ด้วยความที่มันครอบครองพื้นที่ขนาดใหญ่ จึงถือได้ว่าเป็นแหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงเลยทีเดียว

แหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ สามารถปล่อยให้สัตว์วิญญาณพักผ่อนอยู่ข้างในและทำให้สามารถพกพาสัตว์วิญญาณติดตัวไปด้วยได้ง่าย

แต่ลั่วอู๋มีไหปีศาจดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการแหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์

อย่างไรก็ตามหลี่หยินนั้นไม่มีแหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์

แหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นของสำคัญสำหรับผู้ใช้พลังวิญญาณ

“ราคาเท่าไหร่” ลั่วอู๋ถาม

เจ้าของแผงลอยส่ายหัว “ข้าไม่ได้อยากจะขาย เพียงแค่อยากแลกเปลี่ยนกับยาวิญญาณหรือเม็ดยารวบรวมพลังวิญญาณก็ได้”

ลั่วอู๋ หยิบขวดยาวิญญาณของตนขึ้นมา “เจ้าสนใจแลกกับยาวิญญาณขวดนี้ไหมล่ะ”

“ระดับปฐพี ระดับ 3 คุณภาพใช้ได้นี่ อาจจะไม่เห็นผลเท่าไหร่เพราะไม่ใช่สำหรับผู้ใช้พลังวิญญาณระดับทอง แต่ก็มีประโยชน์มากสำหรับข้า” ดวงตาของเจ้าของแผงสว่างขึ้น “ถ้าเจ้ามีสักราว ๆ 300 ขวดก็แลกกับแหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของข้าได้เลย”

300 ขวด

ลั่วอู๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

มันก็ไม่ได้แพงเกินไป เพียงแต่ว่ายาวิญญาณนั้นมีประโยชน์มาก มันไม่เพียงแต่ใช้สำหรับการพัฒนาตัวเขาเอง แต่ก็ยังมีค่าสำหรับศาลาไป่หยู่ด้วย

ลั่วอู๋ตัดสินใจหยิบเม็ดยาคูฉินที่เพิ่งสังเคราะห์ได้ไม่นานนักออกมา “ดูเม็ดยานี่สิ ถ้าเป็นมันเจ้าสนใจรึเปล่าล่ะ”

เจ้าของแผงตรวจสอบมัน

“เม็ดยาระดับกลาง ระดับ 4” หลังจากตรวจสอบอย่างดี เจ้าของแผงขายก็ประหลาดใจแล้วเปลี่ยนเป็นเสียใจแทน “ ช่างน่าเสียดายที่มันเป็นยาพิษ”

“แล้วข้าสามารถใช้มันซื้อแหวนสัตว์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ได้รึเปล่า” ลั่วอู๋ถาม

“ยานี้มันเป็นพิษเพราะมีกลิ่นเน่าเหม็น ดังนั้นคุณภาพของมันจึงลดลงไปมาก” เจ้าของแผงเกาหัว แล้วยื่นมือไปหยิบถุงใส่ผงยาพิเศษออกมา จากนั้นผงสีขาวก็ถูกโรยบนเม็ดยาคูฉิน

“นี่คือผงชูเว่ยมันเป็นผงที่ทำจากยา จิงฉิน ซึ่งเป็นยาชนิดหนึ่งมันมีคุณสมบัติในการกำจัดกลิ่นเสีย”

“ถ้ากลิ่นของมันไม่สามารถกำจัดได้ด้วยผงนี้ ข้าจะไม่ยอมรับยาเม็ดนี้” เจ้าของแผงพึมพำ

ลั่วอู๋ในตอนนี้ทำอะไรไม่ได้

เดิมทีมันเป็นพิษที่ถูกใช้โดยคนของตระกูลหยิน กลิ่นของยานี้จึงหนักเกินไป ทำให้ไม่สามารถปกปิดได้ ดังนั้นผลของมันจึงลดลงไปอย่างมาก

ผงสีขาวถูกโรยบนเม็ดยาคูฉิน ทันใดนั้นกลิ่นหอมแปลก ๆ ก็ลอยขึ้นมา

“ทำไมกันนะ” เจ้าของร้านดูแปลกใจ “กลิ่นมันแปลก ๆ แต่ก็รู้สึกคุ้นเคย … “

กลิ่นของยาไหลออกไปกระจายไปทั่ว

“กรร!”

พวกสัตว์วิญญาณต่างก็สูดกลิ่นเข้าไป ทันใดนั้นพวกมันก็คำรามอย่างไม่สบายใจ ทำให้เกิดความวุ่นวายไปทั่ว

“เกิดอะไรขึ้น”

“เกิดอะไรขึ้น.”

ผู้ใช้พลังวิญญาณรู้ได้ในทันทีว่าเป็นเพราะกลิ่นของยาเมื่อครู่

เจ้าของแผงลอยจึงรีบดับกลิ่นด้วยพลังวิญญาณของเขาอย่างรวดเร็วและพูดด้วยรอยยิ้มอันเขินอายว่า “ข้าขอโทษทุกคน ข้าขอโทษ”

หลังจากจบเรื่องเจ้าของแผงก็มองดูยาคูฉินราวกับว่าเขาได้พบสมบัติ “จำไว้ว่านี่คือผลของยาเม็ดเม็ดนี้ มันมีผลคล้ายกับยาหลงเฉียง”

ลั่วอู๋ประหลาดใจเล็กน้อย

ยาหลงเฉียง