บทที่ 6

ฉันรู้สึกเหมือนตกลงไปในเหวที่เย็นเฉียบ

เลือดในร่างกายแทบจะหยุดแข็ง

มีวินาทีหนึ่งที่ฉันสงสัยว่า ตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า

ฉันเคยสงสัยว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ทุกครั้งก็ถูกปฏิเสธกลับอย่างชัดเจน

แม้ว่าจะไม่มีความสัมพันธ์กันทางสายเลือด แต่ถ้าพูดออกไป คนหนึ่งคือคุณชายตระกูลฟู่ อีกคนคือคุณหนูตระกูลฟู่ ยังไงก็ถือว่าเป็นพี่น้องกันอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาทั้งสองคนต่างก็แต่งงานแล้ว

ฟู่ฉีชวนเป็นคนที่เพียบพร้อมขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะทำเรื่องที่เหลวไหลแบบนี้

แต่ทว่า ไม่ไกลจากตรงนั้น ฟู่ฉีชวนที่มีดวงตาแดงก่ำกดฟู่จินอันไว้กับผนัง พูดเสียงเย้ยหยันและเย็นชาออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน

"จะหย่าเพราะฉันอย่างนั้นเหรอ? ตอนแรกคนที่เลือกจะแต่งงานกับคนอื่นก็คือตัวเธอเอง ตอนนี้เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน?!"

"ฉัน..."

คำถามที่มารัวๆ ทำให้ฟู่จินอันพูดไม่ออก น้ำตาไหลราวกับหยาดน้ำค้างที่หล่นลงมาไม่หยุด มือทั้งสองข้างจับชายเสื้อของฟู่ฉีชวนไว้อย่างไร้หนทาง

"ฉันผิดไปแล้ว อาชวน ยกโทษให้ฉันสักครั้งได้ไหม? แค่ครั้งเดียว และตอนนั้นฉันก็ไม่มีทางเลือกจริงๆ..."

"ฉันแต่งงานแล้ว"

"แต่งงานแล้วมันหย่าไม่ได้หรือไง?"

ฟู่จินอันดื้อดึงไม่ยอมความ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศก เหมือนถ้าฟู่ฉีชวนปฏิเสธเธอ เธอจะพังทลายลงทันทีอย่างนั้น

ฉันตกใจที่เธอกล้าถามออกมาตรงๆ แบบนี้

ไม่มีความรู้สึกอับอายของคนที่เข้ามาแทรกแซงกลางเลยสักนิด

ฟู่ฉีชวนรู้สึกโมโหจนขำ เขาพูดอย่างกัดฟันกรอดว่า "การแต่งงานสำหรับเธออาจจะเป็นเรื่องเล่นๆ แต่สำหรับฉันไม่ใช่!"

พูดจบ เขาก็เตรียมจะก้าวขาเดินออกไป

แต่ฟู่จินอันยังคงจับชายเสื้อของเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

ที่จริงแล้ว ฉันรู้ดีถึงพละกำลังของฟู่ฉีชวน หากเขาต้องการ เขาก็สามารถสลัดหลุดได้ไม่ยาก

ฉันมองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย มองอยู่นาน ในใจกลับคาดหวังบางสิ่งอย่างชัดเจน

คาดหวังว่าเขาจะสลัดหลุด

คาดหวังว่าเขาจะขีดเส้นแบ่งความชัดเจน

การแต่งงานของเรายังพอมีความหวังอยู่บ้าง

และเขาก็ทำเช่นนั้นจริงๆ

เขาทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่งว่า "พวกเราเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว พูดอะไรโง่ๆ ให้น้อยลงหน่อย"

เรื่องราวมาถึงตรงนี้ น่าจะจบลงแล้ว

ฉันถอนหายใจออกมาทันที

และไม่รู้สึกอยากจะสอดส่องอะไรอีกต่อไป

“คุณรักเธอไหม? อาชวน คุณมองตาฉันแล้วตอบฉัน คุณรักเธอไหม?!”

ฟู่จินอันราวกับเด็กสามขวบที่อ้อนขอขนมกิน ไม่ยอมแพ้จนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ เธอจับแขนของเขาอีกครั้ง

ฉันหยุดเดิน หัวใจเต้นระรัวอีกครั้ง

ยังไม่ทันหันกลับไป ก็ได้ยินเสียงของฟู่ฉีชวนที่ยากจะจับความรู้สึกได้ว่า "ไม่เกี่ยวกับเธอ"

"งั้นคุณไม่รักฉันแล้วใช่ไหม? อย่างน้อยเรื่องนี้มันควรเกี่ยวกับฉันบ้างสิ" ฟู่จินอันถาม

มีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ฉันรู้สึกชื่นชมความกล้าที่ฟู่จินอันกล้าถามเซ้าซี้ไม่หยุดแบบนี้

ไม่นานนัก ฉันก็เข้าใจว่านี่ไม่ใช่ความกล้า แต่เป็นความอวดดีที่ไม่มีความกลัว

สิ่งที่ทำให้เธอมั่นใจแบบนี้ เรียกว่า "ความลำเอียง"

ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยมี

ร่างสูงสง่าของฟู่ฉีชวนหยุดนิ่งไปทันที สีหน้าของเขาปกคลุมด้วยความเย็นชา

เขาไม่ได้ตอบ ฟู่จินอันก็ไม่ยอมให้เขาไป

เหมือนกับพระนางในละครน้ำเน่า

ทุกวินาทีที่เขาเงียบ ฉันรู้สึกอึดอัดจนแทบขาดใจ ลืมแม้กระทั่งการหายใจ

"นายหญิง ฉันหาเสื้อคลุมที่คุณเคยใส่เมื่อฤดูใบไม้ผลินี้เจอแล้ว รีบใส่เถอะค่ะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด"

คนรับใช้เดินถือเสื้อคลุมออกมา เนื่องจากอยู่ค่อนข้างไกลจึงต้องพูดเสียงดังกว่าปกติ

ฟู่ฉีชวนที่อยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นมามอง

ฉันรู้สึกกระอักกระอ่วนเหมือนถูกจับได้ว่าแอบฟังเรื่องของคนอื่นโดยสัญชาตญาณ แต่พอคิดอีกทีก็กำจัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป

คนที่ควรจะต้องอธิบาย คือเขาต่างหาก

เขาสะบัดฟู่จินอันออก แล้วสาวเท้าเร็วๆ เข้ามา เสียงของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเมื่อครู่นี้เป็นอ่อนโยนแต่ก็เหมือนจะเฉยเมย

"คุณได้ยินแล้วเหรอ?"