8 ข้อแลกเปลี่ยน

“แล้วคุณล่ะ จะทิ้งลูกตัวเองงั้นเหรอ” เสียงทุ้มพูดขึ้น

“ฉันไม่ได้ทิ้ง ฉันแค่อยากให้คุณช่วยเลี้ยงไปก่อนระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ฉันมีความจำเป็น”

“จำเป็นอะไร ?”

“บอกแล้วไง ว่าฉันต้องไปทำงาน”

“ก็ไม่ต้องไปสิ”

“ฉัน…”

จะบอกว่าขัดสน เงินทองชักหน้าไม่ถึงหลังก็กระไร ฉันอายเกินจะพูด ฉันไม่กล้าประกาศความลำบากของตัวเอง ฉันไม่สามารถจมปลักอยู่ที่เดิมกับเงินเดือนสองหมื่นได้

และที่สำคัญไปกว่านั้น ฉันรู้สึกได้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป โอกาสหนนี้เป็นตั๋วนำโชคของฉัน หลังจากนี้ถ้าทุกอย่างราบรื่น เมื่อฉันสามารถตั้งตัวได้ ขอแค่ฉันตั้งตัวได้ ฉันจะพาลูกย้ายมาอยู่กับฉัน

“คุณมีพร้อมทุกอย่าง เลี้ยงเด็กแค่สองคนไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคุณ”

“ก็ใช่ แต่ผมไม่ว่างเลี้ยงเด็ก แล้วคุณล่ะ เอาลูกมาทิ้งให้ผมเลี้ยง ไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ”

“ไม่หรอกค่ะ คุณสมควรทำหน้าที่พ่อ ถึงคราวคุณแล้ว”

“แต่ฉันก็เข้าใจนะคะ ว่าคุณอาจจะติดงานไม่มีเวลาว่าง แต่คุณสามารถจ้างพี่เลี้ยงช่วยดูแลได้”

“หลังเลิกงาน คุณแค่ต้องอุ้มลูก หอมลูก กอดลูก แล้วก็บอกรักลูก หน้าที่พ่อของคุณง่าย ๆ เพียงแค่นี้เอง”

ผู้หญิงที่เคยมีสัมพันธ์ เด็กที่หน้าตาละม้ายคล้ายเขา เขารู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย มันเหมือนกับมีหลักฐานมัดตัว โซ่ตรวนเส้นใหญ่ที่เขาไม่อาจตัดมันได้ ครองโสดมาอายุ 29 ปี วันนี้มีลูกสาวสองคน คู่แฝดนี้ก็ช่างน่าโมโห ดูสิ หน้าไม่เหมือนแม่มันเลย

เขาจำยอมรับ ทุกอย่างชี้ไปในทางเดียวกัน วันนี้สถานะของเขากลายเป็นคุณพ่อ

เธอหอบลูกหอบเต้ามาหาเช่นนี้ แสดงว่าจนตรอก เขาไม่ใจดำกับเด็ก

แต่ไม่ใช่กับแม่มัน !!!

เฟลิกซ์แสยะยิ้มออกมาเบา ๆ เขาเปิดเผยอีกด้านหนึ่งที่น้อยคนนักจะได้เห็น

“มันก็จริงผมสามารถเลี้ยงได้ ไหนคุณลองแสดงความรักที่มีต่อลูกให้ผมดูหน่อย”

“คะ ?”

ฉันย่นคิ้ว ลางสังหรณ์แปลก ๆ ทำไมน้ำเสียงเขาเปลี่ยนไป สีหน้าแววตาด้วย มันฟังดูร้ายกาจ

“คุกเข่า แล้วคลานเข้ามาแทบเท้าผม”

ฉันยืนอึ้ง เขาเป็นบ้าอะไร ? ล้อเล่นใช่ไหม ? ให้คลานไปหา ?

เจ้าของใบหน้าหล่อร้ายพูดต่อด้วยถ้อยคำสุภาพนุ่มนวล หากแต่นัยน์ตาสีเทาฉายแววเจ้าเล่ห์ ยิ้มต่ำทราม

“เร็วสิ อ้อนวอนผม พูดเพราะ ๆ พูดหวานหูให้ผมฟัง ผมอาจจะใจดีรับพิจารณาสงเคราะห์เด็กสองคนนี้ก็ได้”

“ไม่ว่างคุกเข่าค่ะ ฉันอุ้มลูกอยู่” เธอปฏิเสธทันที

ทำอย่างกับฉันเป็นขี้ข้าแน่ะ! นั่งไขว้ขากระดิกเท้า แล้วจะให้ฉันลงไปหมอบแทบเท้าขอร้องเนี่ยนะ เขาเลิกทาสตั้งแต่รัชกาลที่ 5 แล้วโว้ย !

หมอนี่คลั่งอำนาจ

มันเป็นบ้า