บทที่ 11

เมื่อพิพิมกลับออกไปไปโดยไม่แม้แต่จะบอกลาเมที

เมทีน้องสาวของนายกลับแล้วเห็นมั้ย.. เธอไม่ได้บอกนายหรอกหรอ? อย่างน้อยพวกเราก็ช่วยเธอไว้นะเมื่อกี้”

เดย์ พูดถึงแม้ว่าท่าเตะของพิพิม

นอกจากนี้ ไนท์เชคบาร์ ยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของพี่ชายของเขา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขามีระบบรักษาความปลอดภัยชั้นยอด

การก้าวขึ้นมาของพวกเขาไม่ได้ช่วยอะไรมากนักในสถานการณ์นั้น

"ไม่ต้องไปสนใจเธอ!"

เมทีที่กำลังโกรธ

“พิพิม ! พิพิม ! ดูแล้วตอนนี้เธออยากที่จะสัมพันธ์ขาดกับตระกูลธาราจริงๆสินะ?

“ถ้างั้นก็เอาที่สบายใจเลยแล้วกัน!!”

"ได้สิ!"

เดย์ที่พยายามกลั้นหัวเราะ

ปากก็พูดไม่ต้องไปสนใจเธอ เกลียดเธอ กลัวว่าเธอจะมาแทนที่ตำแหน่งทายาทตัวจริงจากนิริน

แล้วทำไมในตอนที่พิพิมกำลังโดนหาเรื่อง แล้วนายถึงยืนขึ้นไปช่วยเธอด้วยละ?

พูดเพิ่งพูดอย่างจริงจัง แต่นายก็ยังคงห่วงใยพิพิมมากในใจของนาย

พูดยังไงก็ได้แต่เธอก็คือน้องสาวที่หายไปของนายเมื่อ19ปีก่อน มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหาเจอตัวเธอเลยนะ

ปัญหาเรื่องครอบครัวแบบนี้มันสับซ้อนเกินไปเดย์พูด เขาไม่มีเจตนาที่จะก้าวก่ายครอบครัวของเมที แม้ว่าพวกเขาจะสนิทกันราวกับพี่น้องก็ตาม

มีเรื่องไร้สาระมากเกินไปในเรื่องครอบครัวธารา และเดย์ก็ยุ่งเกินกว่าจะดึงตัวเองเข้าไปยุ่งเรื่องครอบครัวของคนอื่น

"ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ"

หลังพูดเสร็จ เมที เดินไปที่ชั้นหนึ่งของอาคาร

"อืม!"

เดย์กลั้นหัวเราะไม่อยู่อีกต่อไป

เมทีถามห้องน้ำอยู่ชั้นสองไม่ใช่เหรอ?

แต่เมทีไม่ได้ยินคำพูดของเดย์

ในห้องส่วนตัวบนชั้นสี่หลังจากกวิน พากร จัดการปัญหาเสร็จ

เขายืนขึ้น.

เคน เลิกคิ้วขึ้น โอ้โอ้ย จะไปแล้วหรอ? ทำไม่อยู่ต่อนานกว่านี้สักหน่อยล่ะ?

“ฉันมีเรื่องบางอย่างต้องไปจัดการ”

คำพูดของ เขาแฝงไปด้วยเจตนาฆ่า

เคน ผิวปากขึ้นเล็กน้อย

นั่นทำให้ชีวิตที่ดีของ เคน พากร จบลง

วันตายของเคนมาถึงแล้ว ปังปัง เสียงกระสูนที่ยิงจากมือดของกวิน

กวินรับไม่ได้อย่างมากเมื่อคนอื่นโอ้อวดหลอกลวงโดยใช้ชื่อสกุลของเขา

เคนควรตายเสียดีกว่าอยู่

แต่..... เจตนาที่ต้องฆ่าเคนของกวินน่าจะไม่มีเหตุผลเพียงเท่านี้

อาจจะเป็นเพราะผู้หญิงที่สะดุดตาที่เต้นเหมือนราชินีบนเวทีแน่ๆ

"คุณกวินครับ ผมได้ให้บัตรสมาชิกวีไอพีไดมอนของไนท์เชคบาร์แก่คุณผู็หญิงแล้ว เธอออาจจะกลับมาอีกแน่นนอน ไม่แน่อาจจะได้เจอกันบ่อยๆ

"จัดการเรื่องของตัวเองก่อนเถอะ!"

นั้นจากนั้นกวินพูดแค่สี่คำพูดเสร็จก็ออกก็จากห้องส่วนตัวไป

เหลือแค่โรเบิร์ตที่ถูกปล่อยให้พิงอยู่บนโซฟาโดยเอามือไพล่หลังศีรษะ

รอยยิ้มทะเล้นปรากฏบนริมฝีปากของเขา

เขาคิดกับตัวเองเหมือนจะได้ผล

เมทีกำลังจะออกจากบาร์แต่ดดันเห็นพิพิมกับไลล่า

ที่กำลังรอเรียกแท็กซี่

เมื่อได้ยินเสียงเดินของเท้า พิพิมหันไปเหลือบมองเมทีแล้ว

จากนั้นเธอก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นเมที และคุยกับไลล่าต่อไป

พิพิมคนนั้นหน้าตาเหมือนเมทีเลย

ไลล่าไม่แน่ใจว่าใช่เมทีหรือเปล่า

เพราะเป็นที่มืดและไม่ค่อยมีแสงธอจึงไม่ค่อนแน่ใจ

เธอเลยไม่แปลกใจที่เมทีสามารถอยู่ที่นี่ได้ เธอคงมองผิดไปเอง

แทนที่เขาจะอยู่ไกลออกไป

เมทีมีชื่อเสียงมากในมหาวิทยาลัยออริเคิล

ไม่ใช่ว่าเพราะเขาเป็นทายาทของธารา แต่เป็นเพราะเขาเป็นนักเรียนที่จิตใจดี

เขาได้รับการยอมรับให้เข้ามหาวิทยาลัย เนื่องจากเป็นผู้ทำคะแนนสูงสุดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในสตอร์มตัน

เขาไม่ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยฮาเวิร์ดเพราะเขาทนไม่ได้ที่ต้องอยู่ห่างไกลจากครอบครัวมากเกินไป

เขาไม่ต้องการอยู่ห่างไกลจากน้องสาวของเขานิรินทรา

เขาได้รับหล่อเหลาสืบโดยทอดสายเลือดคุณพ่อโรจน์อย่างคล้ายคลึง

เขาได้ถูกรับการพิจารณาให้เป็นหนุ่มหล่อที่สุดของมหาวิทยาลัยออริเคิล