บทที่ 13

กวิน พากร เขาได้เดิมตามพิพิมมาตลอดทาง

เขาได้ยินการโต้เถียงระหว่างพิพิมกับเมที

เขาสังเกตเห็นความโศกเศร้าในดวงตาของเธอ เมื่อเธอชื่นชมครอบครัวที่เพลิดเพลินกับของพวกเขาขณะที่เธอเดินไปตามลำพังตามริมแม่น้ำ

เธอเป็นเหมือนสัตว์ร้ายที่ซ่อนความเจ็บปวดระทมทุกข์ไว้โดยไม่มีใครรู้

เป็นเวลาดึกเท่านั้นที่พวกเขาจะซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งและทำแผลให้

มีบางอย่างที่ลึกลับเกี่ยวกับพิพิม

แต่กวินกับมองว่าน่าสงสาร

เธอเหมือนดั่งดอกจันทร์ที่บานเฉพาะเวลากลางคืน

กวินสัมผัสได้ว่าเป็นคนประเภทเดียวกัน

เขารู้สึกได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตากับเธอ

กวินมีความรู้สึกแบบนี้

พิพิมมองชายที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด แต่ความมืดที่รายล้อมไม่อาจบังความสง่างามและความเย่อหยิ่งในตัวชายคนนั้นได้

อันตราย!

เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายร้ายแรงที่มาจากชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

สัมผัสที่หกอันทรงพลังของเธอทำให้เธอนึกถึงอันตรายทุกวินาทีที่เธอยืนอยู่ตรงนั้น

ถึงกระนั้นเธอก็รู้สึกถึงความคุ้นเคยที่มาจากเขา

ความรู้สึกเดียวกับที่กวิน พากร มีต่อเธอ

ทำไมพวกเขาถึงมีความรู้สึกต่อกัน?

เธอไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับใครนอกจากครอบครัวธารา

"คุณคือใคร?"

พิพิมถามอย่างพยายามใจเย็นที่สุด

กวินก้าวออกมาจากเงามืดหลังจากได้ยินคำถามของเธอ

สิ่งแรกที่พิพิมเห็นชายคนนั้นคือเขาใส่รองเท้าหนังอย่างหรู

คลุมขายาวเรียวเป็นกางเกงสูทที่ตัดเย็บอย่างดี

เขาไม่ได้สวมเสื้อโค้ทและมีเพียงเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินที่ดูสะอาดมาก

เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินที่เขาสวมเข้ากันได้ดีกับความมืดที่เขาเดินออกมา ความหล่อของเขาสุดคำบรรยาย

ไม่มีคำอื่นมานิยามว่า กวิน มีหน้าตาเป็นอย่างไร

ไม่มีคำไหนเลยในพจนานุกรมที่จะนิยามความดูดีของกวิน

พิพิมรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นผู้ชายที่มีฐานนะและหน้าตาดีที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา

เขารูปร่างหล่อเหลาเปร่งประกาย

แม้กระทั่งพิพิมถึงกับเคลิบเคลิ้ม

"กวิน พากร"

กวิน แนะนำตัวเองอย่างไม่ลังเล

“กวินรคือคุณหรอเนี่ย?”

ทุกคนในเมืองสตอร์มตันแทบรู้จักชื่อนี้กันทั้งเมือง

กวิน พากร! ชื่อนี้คือ?

เขาคือประธานของดีวายกรุ๊ปและเป็นทายาทคนสุดท้องที่ดูแลธรุกิจครอบครัวพากร

ไม่เพียงแต่เขาสามารถบริหารจัดการดีวายกรุ๊ปทั้งหมดได้เพียงลำพัง เขายังสามารถเพิ่มกำไรและรายได้ของดีวายกรุ๊ปเป็นสองเท่าของทุกปีอีกด้วย

ชื่อของกวินได้ติด10อันดับแรกของรายชื่อมหาเศรษฐีของนิตยสารฟอร์บส์

เขายังเป็นประธานาธิบดีที่อายุน้อยที่สุดที่เคยได้รับการบันทึกในรายชื่อมหาเศรษฐีของนิตยสารฟอร์บส์

ประธานาธิบดีที่อยู่ในรายชื่อของนิตยสารฟอร์บส์มักจะอยู่ในวัยกลางคนหรืออายุหกสิบกว่า

พิพิมเคยได้ยินเรื่องของกวินมาก่อน

เขาฆ่าคนได้อย่างงรวดเร็วโดยที่ไม่มีใครสามารถรับรู้ ใครก็ตามที่ทำให้เขาขว้างทางเขา คนๆนั้นก็มีชีวิตที่เลวร้ายจนถึงความตายอย่างแน่นนอน

พิพิมไม่คิดว่ากวินกำลังพูดโกหก

เธอเองก็จะเกรงกลัวใครบางคนที่มียศฐาบรรดาศักดิ์และมีไหวพริบเช่นนี้

ทุกอย่างดูเข้าทาง ถ้าเขาคือกวินในตำนาน

แต่ทำไมคนอย่างเขาถึงไปปรากฏตัวในสถานที่เช่นนั้นได้?

"เมื่อกี้ที่ชั้น 4 ห้องส่วนตัวของไนท์เชคบาร์ "คนที่มองลงไปคือผมเองคุณน่าจะสังเกตได้นะ?

กวินอธิบายเหมือนสัมผัสได้ถึงความสับสนของพิพิม

"อ่อ!"

ไม่แปลกใจเลยที่พิพิมรู้สึกถึงอันตรายที่มาจากดวงตาของเขา

ทำไมคุณถึงตามฉันมา? ใครส่งคุณมา?

พิพิมเริ่มถอยหลัง

เธอกำลังมองเส้นทางหลบหนีรอบตัวเธอ

แม้ว่าความขี้ขลาดจะไม่ใช่คำที่เธอมี หลังจากเกิดใหม่ แต่เธอคิด..

คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอนั้นอันตรายเกินไป

การวิ่งหนีไม่ใช่ความคิดที่ไม่ดีนักในบางสถานการณ์

เธอไม่รู้ว่ากวินต้องการอะไรจากเธอ

“คุณเป็นคนกรุ๊ปเลือดโอเมก้าหรือเปล่า”

คำถามกะทันหันของเขาทำให้เธอไม่ทันตั้งตัว

“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร”

“คุณก็รู้ว่าผมกำลังพูดถึงอะไร คุณเปิดเผยตัวเองแล้ว คุณเป็นเลือดกรุ๊ปโอเมกา”

“และฉันด้วย เธอน่าจะรู้สึกคุ้นเคยในตัวฉันใช่ไหม”

เนื่องจากเขาได้เปิดโปงเธอแล้ว จึงไม่มีประโยชน์อะไรที่เธอจะต้องปฏิเสธต่อไป

ด้วยความแข็งแกร่งของเขา เขาสามารถสอบสวนเธอได้เพียงปลายนิ้วสัมผัส

“แล้วคุณกวินต้องการอะไร?”

“ฉันอยากเซ็นสัญญากับคุณ ให้นอนกับฉัน”

พิพิมขมวดคิ้วเล็กน้อย

ข้อเสนอของเขาดูเหมือนคุ้นเคย..

ทำไมมันฟังดูคุ้นๆ เหมือนกับงานที่แอนดี้แนะนำให้ฉันเลยล่ะ?

กวิน เป็นคนประกาศตามหาคนที่มีกรุ๊ปเลือดโอเมกาในดาร์กเน็ตเพื่อทำข้อตกลงร่วมหลับนอนด้วยใช่เขาหรือเปล่า?

“มันกะทันหันเกินไป ขอเวลาฉันคิดดูก่อน”

แม้ว่ากวินจะเป็นคนสไตล์ที่เธอชอบก็ตาม

เขาดูดีอย่างไม่น่าเชื่อมีทั้งอำนาจและมาจากครอบครัวคนรวย

แต่กุหลาบที่สวยงามมากเท่าไหร่ทุกดอกย่อมมีหนามมากเท่านั้น

หลังจากได้รับโอกาสครั้งที่สองในชีวิตพิพิมก็อยากใช้ชีวิตอย่างอิสระและใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับคนที่ห่วงใยเธอ โดยไม่ผูกมัดด้วยสิ่งใด

แม้พิพิมอยากจะมีความรัก แต่การอยู่กับคนอย่างกวินก็เสี่ยงเกินไป

มีความเสี่ยงสูงที่ตกหลุมรักง่าย และเธอจะเสียชีวิตเคียงข้างผู้ชายอย่างกวิน

หรือว่าลืมๆมันไปเถอะ

“นี้คือเบอร์ติดต่อ”

ช่วงเวลาแห่งความเงียบเข้าปกคลุมทั้งคู่

คำถามของกวินกระชับและตรงประเด็น

พิพิมเธอไม่รู้จะตอบเขายังไงดี