บทที่ 4

เมื่อเมทีแพ้ก็ตวาดพิพิมพลางชี้ไปที่จมูก “ประเด็นของฉันคือ? คุณไม่มีความรู้สึกผิดเลยเหรอ?

“ พิพิม เราตกลงกันไว้ตอนแรกว่าตัวตนที่แท้จริงของคุณจะไม่ถูกเปิดเผยจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม คุณสัญญามั้ย!

"แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้น คุณกำลังจงใจ เปิดเผยตัวตนของคุณด้วยความสมัครใจกับนิตยสารซุบซิบและส่งรูปภาพให้พวกเขา เรารู้ทุกอย่างแล้ว!"

เมทีมองไปที่พิพิมราวกับกำลังมองศัตรูคู่แค้นที่เขาแค้นฝังลึกมากทนไม่ไหวชี้หน้าแล้วตะโกนด่า ไม่ใช่ว่าน้องสาวที่หายหน้าหายตาไปหลายปีต้องดูแลให้ดี!

“พิพิม ถ้าเธอคุกเข่าขอโทษ นิรินตอนนี้ฉันยกโทษให้คุณครั้งนี้ได้ เพราะเมื่อหลายปีที่หายไป และไม่ได้ผ่านการอบรมเลี้ยงดูครอบครัวธาราของเรา เธอสามารถอยู่กับเราและเป็นลูกที่แท้จริงของเราได้!" วิโรจน์พูดพร้อมกับจ้องพิพิมอย่างเย็นชา

เขาคิดว่าถ้าเขาพูดออกมาแล้วพิพิมจะตกใจและสูญเสียการควบคุมหลังจากที่เขาบอกเธอเรื่องนี้ แต่เธอกลับพูดอย่างใจเย็นว่า "อ๋อ แล้วหลักฐานอยู่ไหนล่ะ"

“หลักฐานอะไร?” วิโรจน์ถามขึ้นมา

“คุณจะบอกว่าฉันบอกนิตยสารซุบซิบว่าฉันเป็นใครไม่ได้เหรอ ถ้าคุณไม่สามารถแสดงหลักฐานใดๆ ได้... ฉันสามารถฟ้องคุณในข้อหาหมิ่นประมาทได้ พิพิมกล่าว

คำพูดที่สงบและเสียงที่นิ่งเบาของพิพิมทำให้วิโรจน์และคนอื่นๆ ประหลาดใจอีกครั้ง

พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพิพิมแค่ขู่ว่าจะฟ้องพวกเขา

แม้แต่นิรินที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นหลบอยู่ข้างวิโรจน์ไว้ก็ยังลอบชำเลืองมองไปทางพิพิม

นิรินกับความรู้สึกที่ที่มีต่อพิพิมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงพิพิมดูไม่เหมือนเดิมเลย แล้วเธอก็มีความนิ่งและมั่นใจในตัวเองสูง

เธอแสดงออกถึงความไม่สนใจและความสูงส่งที่ทำให้เธอโดดเด่นกว่าใครในที่แห่งนี้ นิริน

นิรินไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรความตื่นตระหนกบางอย่างก็ปรากฏขึ้น

นิรินรีบเก็บความรู้สึกอย่างไว

และเธอบอกตัวเองอยู่เสมอว่าแผนนี้สมบูรณ์แบบและเธอไม่มีอะไรต้องกังวล เธอก้มหน้าลงเพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าเธอคิดอะไรอยู่

“เอาล่ะ ฉันรู้ว่าเธอจะไม่ยอมรับมัน เว้นแต่จะมีข้อพิสูจน์ที่แน่นชัด!” วิโรจน์พูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดหมายเลขต่อสายไปยัง..

จากนั้น เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเปิดลำโพง กดโทรออกและสายปลายทางรับสายอย่างรวดเร็ว"คุณวิโรจน์สวัสดีครับ"

“คุณพายุ กู๊ดมิส บอกฉันที ใครคือแหล่งข่าวของคุณ”วิโรจน์ ถามขึ้น

“คุณวิโรจน์... เรายังไม่ได้ยังไม่ได้บอกคุณหรอว่าคุณพิพิมธาราเป็นคนเอามาให้ฉันเอง” คุณพายุตอบกลับ

ทันทีที่พายุพูดจบ สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่พิพิม

ด้วยหลักฐานที่แน่นหนาขนาดนี้แล้ว มาดูกันว่าเธอยังจะแก้ตัวอะไรอีก

อย่างไรก็ตาม แทนที่พิพิมจะแก้ตัวกับวิโรจน์

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างใจเย็นเธอเปิดแอปพลิเคชันและเพิ่มระดับเสียงขึ้น

"คุณบอกว่าฉันเป็นคนมอบให้คุณใช่ไหม" พิพิมถามกลับ

เมื่อคุยกับพายุ พิพิมก็ปกปิดเสียงที่แท้จริงของเธอด้วยตัวและทำเสียงปลอมขึ้น

เสียงที่เธอพูดออกมา นั้นนุ่มนวลและเบากว่าเสียงปกติของเธอมาก

ทุกคนแค่ได้ยินเสียงพิพิมก็คิดได้ว่าเสียงนี้ไม่ใช่ของพิพิม

ทุกคนรวมทั้งวิโรจน์ทำหน้างงกับเหตุการณ์

พวกเขาคิดว่าพิพิมกำลังพยายามจะทำอะไรกันแน่?

นิรินรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

นิรินรู้ดีว่าเป็นการดีที่สุดหากเธอไม่พูดอะไรเลยเพราะเธอสามารถเปิดเผยความรู้สึกผิดผ่านคำพูดหรือการแสดงออกของเธอได้

คุณพายุตะกุกตะกักอย่างลังเล “คุณพิพิมธารา มันไม่ใช่ความผิดของฉัน ใครจะคิดว่าคุณวิโรจน์จะคิดออกได้เร็วขนาดนี้

"ฉันจำเป็นต้องปกป้องบริษัทของเรา หากเรายังทำให้ธารากรุ๊ปโกรธ เราจะไม่สามารถก้าวหน้าในเมืองสตอร์มตันได้"