บทที่ 6

“ไม่จำเป็น คุณวิโรจน์”พิพิมพูดออกมาอย่างเหน็บแนมสูดลมหายใจเล็กน้อย แล้วพูดความรู้สึกที่อยู่ในใจของเขาออกมา

เธอพูดต่อว่า “คุณพ่อรักนิรินมากจนไม่อยากให้ใครมาแทนที่ความเป็นทายาทของครอบครัวธารา

“ฉันจะทำตามที่เธอขอ จากนี้ไปความสัมพันธ์ของฉันกับธาราสิ้นสุดลงแล้ว และฉันไม่ใช่สมาชิกในครอบครัวของคุณอีกต่อไป!”

พิพิมรู้สึกว่าแบกภาระก้อนโตลงจากบ่าแล้ว เธอเดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่หันกลับมามองสีหน้าตกตะลึงของวิโรจน์

หลังจากที่เธอกลับมาที่ชั้นล่างพร้อมกับจัดกระเป๋าและพร้อมที่จะไปที่อื่นๆ ทั้งหมดก็สั่นสะท้านไปทั้งแกน

พิพิมยืนเฉยๆกับกระเป๋าเรียบๆกับเป้ธรรมดาๆ

เธอมองพวกเขาอย่างเย็นชาและเดินออกจากวิลล่า

“เธอหยุดอยู่ตรงนี้ก่อน!” วิโรจน์พูดในที่สุดเขาก็พบความกล้าที่จะพูด “เอาจริงเหรอพิพิม”

“เอาจริงจริงหรอ คุณวิโรจน์นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณต้องการเหรอ?” พิพิมตอบประชดประชันขณะเดินออกจากบ้านโดยไม่หันกลับมามอง

นิรินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกได้ถึงชัยชนะ เธอไม่รู้ว่าทำไมพิพิมถึงยอมสละตำแหน่งในตระกูลธารา และเธอก็รู้สึกโล่งใจที่มันเกิดขึ้น

นิรินตื่นเต้นจนออกนอกหน้าแต่เธอมีสิ่งที่ต้องทำ “เมทีไปคุยกับพิพิมเถอะ เป็นฉันคนที่ต้องไป ไม่ใช่เธอ” นิรินอ้อนวอนทั้งน้ำตาไหลอาบหน้า “พิพิมแค่หงุดหงิดเพราะเธอเข้าใจเธอผิดไปคุยกับเธอเถอะ”

นิรินพูดและสะอื้นร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้และดึงแขนเมที แต่เขาไม่ได้โต้ตอบเธอในทันที

อารมณ์สับสนของเมที เขาเชื่อว่าการที่พิพิมอยู่บ้าน รังแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้กับครอบครัวและฐานะของนิรินเขาจึงอยากให้เธอออกไปเอง

อีกทั้งเมทียังต้องยอมรับว่าพิพิมเป็นน้องสาวของตนซึ่งเขารับไม่ได้

ยิ่งกว่านั้นเขารู้ว่าพิพิมจากไปเพียงเพราะครอบครัวนี้ทำให้เธอเจ็บปวด

เมทีรู้ว่า การกระทำของเขามีส่วนทำให้เธอตัดสินใจขอออก เลยทำให้เขารู้สึกแย่

นิรินไม่สบายใจเพราะสังเกตเห็นเมทีลังเล เธอนึกขึ้นได้ว่าพวกธารายังคงห่วงใยพิพิม

โชคดีที่ฉันเคลื่อนไหวเร็วพอไม่อย่างงั้นคงเป็นเรื่องยาก

“ได้เลย! ออกไป! และอย่าได้กลับมาอีก! วิโรจน์ ธารา ปฏิเสธเธอว่าเป็นลูกสาวของฉัน!” วิโรจน์ตะโกนด้วยอารมณ์ของเขากำลังเดือดพล่าน เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพิพิมจะกล้าขู่เขาตัดสัมพันธ์กับครอบครัวธารา

วิโรจน์ไม่ใช่คนประเภทที่จะตกใจง่ายเมื่อถูกขู่ เพราะเขาอยู่ในโลกธุรกิจที่โหดร้ายมานานและพบเจอคนใจร้ายมาทุกรูปแบบ เขาหวังว่าพิพิมจะเห็นข้อผิดพลาดในวิถีทางของเธอ ขอโทษ และกลับมาร่วมธาราอีกครั้ง

จากนั้น วิโรจน์คิดว่าเขามีทรัพย์สมบัติจำนวนมากจะดึงดูดใจทายาทที่แท้จริงและจะไม่มีใครปฏิเสธได้

“ พอได้แล้ววิโรจน์ !” ไพลินตะโกนใส่เขาทันที

วิโรจน์หดกลับ กลัวปฏิกิริยาของภรรยา

“ไปคุยกับพิพิมหน่อยแม่” นิรินขอร้องไพลิน ขยับกลยุทธ์ถอยหนี

“ฉันจะตามไปดูเธอ วิโรจน์ กับเมที ไปดูแลนิริน” ไพลินบอกรีบเดินตามพิพิมไปเร็วเข้า

“พ่อครับเมทีพูดขึ้น ผมผิดเองทั้งหมด คุณคงไม่เข้าใจสิ่งที่พิพิมพูด และเรื่องคงไม่แย่ขนาดนี้ ผมเป็นตัวปัญหา ผมควรออกจากครอบครัว” ธารา...” นิรินทรุดตัวลงกับพื้นปิดหน้าราวกับรู้สึกผิดอย่างเหลือเชื่อ

เมทีรู้สึกเจ็บใจเมื่อเห็นนิรินไม่พอใจ เขารีบบอกเธอว่า "ไม่ใช่ความผิดของเธอนิรินเธอมีสิทธิ์ที่จะรู้สึกเศร้า เราทำผิดที่เราโกหกคุณและทำให้เรื่องนี้ยุ่งเหยิงไปกันใหญ่"