บทที่ 11

“เธอคือ...” ไซม่อนกำลังคิดหาวิธีที่จะแนะนำชารอนให้คุณพ่อของตัวเองรู้จัก

“ท่านประธานแซคคารี่คะ ดูเหมือนว่าคุณจะลืมพาคู่มาด้วยนะคะ” ชารอนซึ่งกำลังถูกห้ามปราบกล่าวคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเศร้าใจ

ไซม่อนเลิกคิ้ว 'คู่งั้นรึ?'

“ให้เธอเข้ามาสิ” ดักลาสกล่าว

สายตาที่แข็งทื่อและเฉียบคมของดักลาสเริ่มสำรวจชารอน อันที่จริง ดักลาสไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนปรากฏตัวเคียงข้างลูกชายขอตนมานานหลายปีแล้ว 'หรือว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนพิเศษของลูกชายเรา?'

ชารอนรู้สึกดีใจมากที่เธอได้รับอนุญาตให้เข้าไปในงาน เธอเผยยิ้มและเดินเข้าไปในโรงแรมพร้อมกับเชิดหน้า

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ผู้อำนวยการแซคคารี่” เธอทักทายดักลาสอย่างสุภาพ ทว่า ดักลาสเพียงแต่จ้องมองชารอนตั้งแต่หัวจรดเท้า นั่นทำให้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

เธอละสายตาจากดักลาสและหันไปสังเกตเห็นว่าไซม่อนกำลังจ้องมาที่ตน หัวใจของชารอนพลันเต้นแรงอย่างรวดเร็ว แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็หลบสายตาของไซม่อน เธอไม่กล้าสบตาเขาเลยด้วยซ้ำ

'หรือเขาจะเป็นพวกโรคจิตกันนะ?'

“ไซม่อน เธอเป็นคู่ของลูกงั้นเหรอ?” ดักลาสมองดูลูกชายอย่างสงสัย เพราะไซม่อนค่อนข้างเงียบ

ไซม่อนพลันชำเลืองมองชารอน แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ บรรยากาศอันเงียบสงบในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันที

ชารอนพลันรู้สึกได้ว่าหัวใจของตัวเองเริ่มเต้นผิดจังหวะ เธอรู้สึกเสียวซ่าขึ้นมาทันทีที่ถูกไซม่อนจ้องมอง ชารอนเริ่มครุ่นคิดกับตัวเอง 'แล้วถ้าเขาปฏิเสธล่ะ? หรือว่าเราไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรแล้วพุ่งพรวดเข้าไปในโรงแรมเลยดี?'

'ไม่สิ ถ้าเรารีบเข้าไป เราก็จะต้องถูกจับโยนออกมในฐานะคนที่มาเข้ามาสร้างปัญหาแน่'

'ถ้าอย่างนั้น... ทางเลือกเดียวของเราคือต้องอยู่กับไซม่อนเท่านั้น เราต้องเป็นคู่ของเขาเท่านั้น!'

ชารอนรวบรวมความกล้าและเดินเข้าไปควงแขนไซม่อนทันที เธอเผยยิ้ม “หนูชื่อชารอนคะ และหนูเป็นคู่ของลูกชายคุณท่านในค่ำคืนนี้เอง” หัวใจของชารอนเต้นแรงขึ้น เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะกล้าพูดอะไรแบบนั้นใส่ดักลาส

ทันทีที่ชารอนพูดจบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาที่ดำสนิทของไซม่อน อันที่จริง เธอรู้สึกผิดไม่น้อย

ชารอนรู้สึกไม่มั่นใจ นอกจากนี้ หากท้ายที่สุดแล้วเธอถูกไซม่อนผลักไสไล่ส่ง ความอับอายจะไม่ใช่แค่สิ่งเดียวที่เธอจะได้รับ

ไซม่อนหรี่ตาลงราวกับกำลังถูกชารอนกระตุ้นต่อมความสนใจ หลังจากนั้น ชารอนก็จ้องไปยังใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเผยยิ้มแป้นออกมา 'เธอกำลังทำอะไรอยู่กันนะ?'

ในตอนนั้นเอง โฮเวิร์ดก็ออกมาต้อนรับผู้มาเยือน โฮเวิร์ดรีบตรงดิ่งมาทันที

“ในที่สุด คุณปู่ก็มาถึงแล้ว” โฮเวิร์ดพลันกล่าวคำพูดและมองไปยังคุณปู่และคุณลุงพร้อม ๆ กัน แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง โฮเวิร์ดก็พลันสังเกตเห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างลุงไซม่อน... เธอคือชารอน ยีนส์!

โฮเวิร์ดพลันหรี่ตาลง 'ชารอนงั้นรึ?'

โฮเวิร์ดจ้องไปยังมือของชารอนที่กำลังควงแขนลุงไซม่อนอยู่ 'เธอล่อลวงลุงของเราสำเร็จตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?'

“คุณลุงครับ เธอมาทำอะไรที่นี่กัน?” โฮเวิร์ดเหลือบมองชารอนอย่างเย็นชา

ดักลาสพูดขึ้นด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้นกัน? หลานรู้จักคู่ครองของลุงไซม่อนด้วยงั้นรึ?”

"คู่ครอง?" โฮเวิร์ดพูดขึ้น 'ทำไมลุงถึงยอมรับผู้หญิงคนนี้เป็นคู่ครองด้วยล่ะ?'

'ชารอน! ผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้! เธอต้องกำลังหลอกลุงของเราอยู่แน่!'

“สวัสดีค่ะคุณโฮเวิร์ด พอดีฉันได้ยินมาว่างานเลี้ยงคืนนี้เป็นการเฉลิมฉลองวันครบรอบแต่งงานของคุณ ฉันเลยมาแสดงความยินดีกับคุณด้วยน่ะค่ะ” ชารอนเผยยิ้มซึ่งแฝงไปด้วยดวงตาเป็นประกายสุดเย็นชา

ทันใดนั้น ชารอนจำคำพูดของคุณหมอคอลลินส์ได้ขึ้นใจ 'คุณโฮเวิร์ดเป็นคนสั่งให้หมอหยุดรักษาพ่อคุณ...!'