บทที่ 128

“ชารอน…” ไซม่อนเรียกชื่อเธอเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขารู้อยู่แก่ใจว่าเธอกำลังหมดสติอยู่ แต่ทว่า เขาก็อยากให้ชารอนตื่นแล้วลืมตาขึ้นมา

ไซม่อนรีบปลดเชือกให้ชารอนและถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมาพันข้อมือเพื่อพยายามห้ามเลือดเอาไว้ ชารอนเสียเลือดไปมากแล้ว นั่นเป็นเพราะมีกลิ่นเลือดล่องลอยอยู่ในอากาศ

คนร้ายพวกนั้นไร้หัวใจไม่น้อย พวกเขาผ่าข้อมือของชารอนเพื่อให้เธอเลือดไหลหมดตัวอย่างช้า ๆ!

ไซม่อนโอบข้อมือของชารอนเอาไว้และอุ้มเธอขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขน เขารีบกลับไปที่รถ ไซม่อนพลันวางตัวชารอนที่เบาะข้างและเอาเข็มขัดมาคาดเอาไว้ ไซม่อนมองไปยังใบหน้าซีดเผือดของชารอน เขารู้สึกเจ็บปวด ก่อนจะรู้สึกตัว ไซม่อนก็ลูบใบหน้าชารอน "ถ้ายังไม่ได้รับอนุญาตจากผม คุณก็ตายไม่ได้หรอกนะ!" ทันทีที่พูดจบ ไซม่อนก็สตาร์ทรถและขับตรงไปยังโรงพยาบาลในเมืองด้วยความเร็วสูงสุด

...

พยาบาลพาชารอนเข้าไปในห้องฉุกเฉิน บรรยากาศรอบตัวมีแต่ความตึงเครียดอย่างหนัก

ไซม่อนยืนอยู่ข้างประตู มือข้างหนึ่งเอาไว้กับพิงกำแพง ร่างกายของไซม่อนพลันรู้สึกราวกับกำลังถูกปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง สีหน้าของไซม่อนเย็นชาและมืดมิด แววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นเผยออกมาให้เห็น

ออร่ารอบตัวของไซม่อนเยือกแข็งไม่น้อย เขายังคงตึงเครียดอยู่ เขาพลันกัดริมฝีปากไม่หยุด

ทันทีที่เขาพาชารอนมาที่นี่ ทั้งแพทย์และพยาบาลต่างก็รีบพุ่งเข้ามาเพื่อช่วยชีวิตเธอ

พยาบาลคนหนึ่งออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยท่าทางกังวลใจพร้อมกับกล่าวคำพูด “ผู้ป่วยเสียเลือดไปมากเลยแหละค่ะ เราต้องให้เลือดเธอตอนนี้เลย แต่ทว่า ตอนนี้ทางโรงพยายามกลับมีเลือดกรุ๊ปเอไม่เพียงพอ แล้วถ้าเราต้องขอจากโรงพยาบาลอื่น มันอาจจะสายเกินไป...”

“เอาเลือกผมไปเลยครับ” ไซม่อนพูดโดยไม่คิดอะไรเลย

พยาบาลก็กะพริบตา “เลือดของคุณ? คุณเลือดกรุ๊ปเอเหรอคะ?”

"ใช่ครับ"

“งั้นก็ได้ค่ะ ตามฉันมา” พยาบาลพาไซม่อนไปที่ห้องบริจาคโลหิตทันที

สถานการณ์ตอนนี้เลวร้ายมาก ถ้าพวกเขาไม่ให้เลือดชารอนในทันที เธอจะต้องตายอย่างแน่นอน

พยาบาลสอดเข็มเข้าไปในเส้นเลือดของไซม่อนเพื่อเก็บเลือด ไม่นานนัก เลือดก็เต็มถุง